| Een vrouw om te gebruiken (Vrouw 2) Deel 1 |
In de periode na het weekend in Londen pakte ik mijn gewone leventje weer op. De uitwerking van het probleem die ik in het vliegtuig vond, bleek een gouden
ingeving te zijn geweest en thuisgekomen gooide ik gehaast mijn koffers neer en krabbelde ik het white board in de woonkamer van mijn appartement vol met de
wiskunde die ik voorheen niet kloppend kreeg. Bang het kwijt te raken. Die eerste paar dagen na mijn thuiskomst lukte alles, alsof ik nooit anders had geweten. Ik vroeg
me dan ook af waarom ik de oplossing niet eerder gezien had.
Een paar weken lang glorieerde ik in het academische wereldje van de universiteit. Ik kon alles, werkte de berekeningen in een razend tempo uit en iedereen
verbaasde zich over mijn productiviteit en inventiviteit. Soms raakte mijn oplossingen aan genialiteit, dat vonden althans mijn doctoraalstudenten.
Wel begon ik steeds vaker terug te denken aan dat weekend in Londen. ’s Avonds laat, wanneer ik na een dag vol formules het dekbed over me heen trok, lag ik langer
dan anders wakker en herbeleefde ik wat de mannen in Londen met me uitgespookt hadden. Ik betrapte me erop dat mijn vagina een steeds groter beslag legde op mijn
gedachten, iets dat nooit eerder gebeurd was. Ik betrapte me er zelfs op dat ik in bed steeds vaker een hand tussen mijn dijen door haalde en natte vingers als beloning
kreeg, alsof de herbeleving opwinding veroorzaakte, die zich uitte in de uitscheiding van mijn intiemste holte. Het gevolg van dat lange waken en het wegdrijven van mijn
gedachten was dat de resultaten van mijn werk afzwakten.
Vier weken na het bewuste weekend werkte ik ’s avonds thuis een ingewikkelde integraalrekening uit en maakte tegen 02.00 uur aanstalten naar bed te gaan. Het
deed me goed dat ik er eindelijk weer eens in geslaagd was vlot tot een oplossing te komen. Vijf uur later al moest ik opstaan voor een overleg met een promovendus. Ik
had een goed gevoel aan de avond overgehouden. Ik nam een douche en kroop behaaglijk onder het dekbed.
Prompt leidde het voldane gevoel me terug naar die opwindende ervaringen met die acht mannen en zoals zo vaak die nachten deed mijn vagina zich gelden. Met een
hand tussen mijn dijen wreef ik door de spleet tussen de kleine schaamlippen en bracht die hand naar mijn gezicht. Nat! De reuk van mijn vagina en de smaak toen ik de
vingers in mijn mond stak, joegen mijn hormonen nog verder op. Mijn eigen intieme geur vulde mijn neusgaten en de smaak van het vocht liefkoosde mijn papillen. Voor
ik het wist verdwenen mijn handen keer op keer tussen mijn dijen om natgesopt weer naar mijn neus en mond te gaan.
Opeens herbeleefde ik alle gebeurtenissen uit Londen alsof het de nacht ervoor gebeurd was. Ik rook weer de geur van de penissen die in mijn mond geschoven
werden. Die heerlijk opwindende mannengeur wanneer ik de voorhuid terugtrokken. Het was alsof ik het sperma weer op mijn tong proefde, tot het tot me doordrong dat
ik mijzelf lag te vingeren. Ik genoot van de aanhoudende, zachte druk die ik gaf op de kittelaar en minuten later verkrampte mijn onderlijf en barstte het orgasme los.
Zolang ik het kon verdragen streelde ik het knopje, eerst met de ene en toen met de andere hand, waarna ik de geur aan mijn vingers diep inhaleerde en die vingers
verlekkerd aflikte. Ik zweette uitbundig toen ik de hunkering naar de mannen niet langer kon negeren. Ik stapte het bed uit en in mijn blootje startte ik de computer op.
Ik moest gewoon contact opnemen met SNIC!
Zodra je de site opstart verschijnt er een keuzemenu in beeld. Het is een omvangrijke website, maar ik wist precies waar ik naartoe wilde. Rechts boven in beeld klikte
ik het afrolmenu ‘Boekingen’ aan. In de pop up die verscheen vulde ik alle gevraagde gegevens in, met speciale aandacht voor het invulvak ‘Bijzonderheden’.
Dit schreef ik:
Op zo kort mogelijke termijn wens ik gebruik te maken van de door u aangeboden diensten. In april heb ik met acht mannelijke medewerkers een weekend doorgebracht
in Londen. De gegevens zijn bij u bekend. Mijn wens is om met diezelfde acht medewerkers, tegen dezelfde voorwaarden en op basis van hetzelfde rollenspel, nogmaals
een weekend te boeken.
Zoals gewoonlijk volgt na bevestiging de betaling.
Spoed!
Net als toen wilde ik keer op keer genomen worden, duchtig, als een object. Ik wilde weer het neukbeest van die mannen zijn. Een ding, een verzameling neukgaten, en
die penissen hard en driftig in me voelen stoten. Ik wilde die dikke eikels weer door mijn vagina en over mijn tong voelen schuiven, ik wilde het lichtzoute sperma
proeven. Kortom: ik wilde gebruikt worden, genomen als een voorwerp zonder waarde. Een willoze vrouw waar je als man je lusten op bot kan vieren zonder rekening
met haar gevoelens te hoeven houden. Ik wilde dat korte, intense moment herbeleven, keer op keer, vlak voor een man zijn penis tussen mijn lippen en over mijn tong
schoof waarbij ik de opwindende geur van zijn eikel rook.
Verbaasd over al deze gedachten gleed ik terug in bed, nog steeds nat van onder. Dreigde ik verslaafd te raken aan dit soort ervaringen? Ik stond verbaasd over mezelf
toen ik me voor de tweede keer die nacht vingerde en klaarkwam.
Elke avond van elke week die op mijn aanvraag volgde, haastte ik me van de universiteit terug naar huis om daar mijn privé mailbox te openen. Mijn mail lezen op de
universiteit kon ik niet riskeren. Niets! Diverse keren tijdens de lange avonden van wachten op een bericht klikte ik naar mijn g-mail identiteit, om dag na dag
teleurgesteld te worden. Pas na 9 weken kwam het verlossende bericht dat alles geregeld was.
Mijn bijzondere verzoek betekende dat alle mannen beschikbaar moesten zijn en dat was niet zo een, twee, drie geregeld, werd me duidelijk gemaakt. Dit keer kon het
weekend ook niet plaatsvinden in Londen, maar ergens in de bossen van Zwitserland. In een blokhut. Hoe ironisch: niet eens zover van CERN waarvoor ik werkte en waar
ik zeer regelmatig kwam voor besprekingen met de andere wetenschappers die zich bezighielden met de zoektocht naar het graviton. De weken na Londen was ik er drie
keer voor een kort bezoek geweest, omdat het experiment waarbij de oerknal gesimuleerd zou worden om zo het illustere graviton te ontdekken, op het punt van
beginnen stond.
ingeving te zijn geweest en thuisgekomen gooide ik gehaast mijn koffers neer en krabbelde ik het white board in de woonkamer van mijn appartement vol met de
wiskunde die ik voorheen niet kloppend kreeg. Bang het kwijt te raken. Die eerste paar dagen na mijn thuiskomst lukte alles, alsof ik nooit anders had geweten. Ik vroeg
me dan ook af waarom ik de oplossing niet eerder gezien had.
Een paar weken lang glorieerde ik in het academische wereldje van de universiteit. Ik kon alles, werkte de berekeningen in een razend tempo uit en iedereen
verbaasde zich over mijn productiviteit en inventiviteit. Soms raakte mijn oplossingen aan genialiteit, dat vonden althans mijn doctoraalstudenten.
Wel begon ik steeds vaker terug te denken aan dat weekend in Londen. ’s Avonds laat, wanneer ik na een dag vol formules het dekbed over me heen trok, lag ik langer
dan anders wakker en herbeleefde ik wat de mannen in Londen met me uitgespookt hadden. Ik betrapte me erop dat mijn vagina een steeds groter beslag legde op mijn
gedachten, iets dat nooit eerder gebeurd was. Ik betrapte me er zelfs op dat ik in bed steeds vaker een hand tussen mijn dijen door haalde en natte vingers als beloning
kreeg, alsof de herbeleving opwinding veroorzaakte, die zich uitte in de uitscheiding van mijn intiemste holte. Het gevolg van dat lange waken en het wegdrijven van mijn
gedachten was dat de resultaten van mijn werk afzwakten.
Vier weken na het bewuste weekend werkte ik ’s avonds thuis een ingewikkelde integraalrekening uit en maakte tegen 02.00 uur aanstalten naar bed te gaan. Het
deed me goed dat ik er eindelijk weer eens in geslaagd was vlot tot een oplossing te komen. Vijf uur later al moest ik opstaan voor een overleg met een promovendus. Ik
had een goed gevoel aan de avond overgehouden. Ik nam een douche en kroop behaaglijk onder het dekbed.
Prompt leidde het voldane gevoel me terug naar die opwindende ervaringen met die acht mannen en zoals zo vaak die nachten deed mijn vagina zich gelden. Met een
hand tussen mijn dijen wreef ik door de spleet tussen de kleine schaamlippen en bracht die hand naar mijn gezicht. Nat! De reuk van mijn vagina en de smaak toen ik de
vingers in mijn mond stak, joegen mijn hormonen nog verder op. Mijn eigen intieme geur vulde mijn neusgaten en de smaak van het vocht liefkoosde mijn papillen. Voor
ik het wist verdwenen mijn handen keer op keer tussen mijn dijen om natgesopt weer naar mijn neus en mond te gaan.
Opeens herbeleefde ik alle gebeurtenissen uit Londen alsof het de nacht ervoor gebeurd was. Ik rook weer de geur van de penissen die in mijn mond geschoven
werden. Die heerlijk opwindende mannengeur wanneer ik de voorhuid terugtrokken. Het was alsof ik het sperma weer op mijn tong proefde, tot het tot me doordrong dat
ik mijzelf lag te vingeren. Ik genoot van de aanhoudende, zachte druk die ik gaf op de kittelaar en minuten later verkrampte mijn onderlijf en barstte het orgasme los.
Zolang ik het kon verdragen streelde ik het knopje, eerst met de ene en toen met de andere hand, waarna ik de geur aan mijn vingers diep inhaleerde en die vingers
verlekkerd aflikte. Ik zweette uitbundig toen ik de hunkering naar de mannen niet langer kon negeren. Ik stapte het bed uit en in mijn blootje startte ik de computer op.
Ik moest gewoon contact opnemen met SNIC!
Zodra je de site opstart verschijnt er een keuzemenu in beeld. Het is een omvangrijke website, maar ik wist precies waar ik naartoe wilde. Rechts boven in beeld klikte
ik het afrolmenu ‘Boekingen’ aan. In de pop up die verscheen vulde ik alle gevraagde gegevens in, met speciale aandacht voor het invulvak ‘Bijzonderheden’.
Dit schreef ik:
Op zo kort mogelijke termijn wens ik gebruik te maken van de door u aangeboden diensten. In april heb ik met acht mannelijke medewerkers een weekend doorgebracht
in Londen. De gegevens zijn bij u bekend. Mijn wens is om met diezelfde acht medewerkers, tegen dezelfde voorwaarden en op basis van hetzelfde rollenspel, nogmaals
een weekend te boeken.
Zoals gewoonlijk volgt na bevestiging de betaling.
Spoed!
Net als toen wilde ik keer op keer genomen worden, duchtig, als een object. Ik wilde weer het neukbeest van die mannen zijn. Een ding, een verzameling neukgaten, en
die penissen hard en driftig in me voelen stoten. Ik wilde die dikke eikels weer door mijn vagina en over mijn tong voelen schuiven, ik wilde het lichtzoute sperma
proeven. Kortom: ik wilde gebruikt worden, genomen als een voorwerp zonder waarde. Een willoze vrouw waar je als man je lusten op bot kan vieren zonder rekening
met haar gevoelens te hoeven houden. Ik wilde dat korte, intense moment herbeleven, keer op keer, vlak voor een man zijn penis tussen mijn lippen en over mijn tong
schoof waarbij ik de opwindende geur van zijn eikel rook.
Verbaasd over al deze gedachten gleed ik terug in bed, nog steeds nat van onder. Dreigde ik verslaafd te raken aan dit soort ervaringen? Ik stond verbaasd over mezelf
toen ik me voor de tweede keer die nacht vingerde en klaarkwam.
Elke avond van elke week die op mijn aanvraag volgde, haastte ik me van de universiteit terug naar huis om daar mijn privé mailbox te openen. Mijn mail lezen op de
universiteit kon ik niet riskeren. Niets! Diverse keren tijdens de lange avonden van wachten op een bericht klikte ik naar mijn g-mail identiteit, om dag na dag
teleurgesteld te worden. Pas na 9 weken kwam het verlossende bericht dat alles geregeld was.
Mijn bijzondere verzoek betekende dat alle mannen beschikbaar moesten zijn en dat was niet zo een, twee, drie geregeld, werd me duidelijk gemaakt. Dit keer kon het
weekend ook niet plaatsvinden in Londen, maar ergens in de bossen van Zwitserland. In een blokhut. Hoe ironisch: niet eens zover van CERN waarvoor ik werkte en waar
ik zeer regelmatig kwam voor besprekingen met de andere wetenschappers die zich bezighielden met de zoektocht naar het graviton. De weken na Londen was ik er drie
keer voor een kort bezoek geweest, omdat het experiment waarbij de oerknal gesimuleerd zou worden om zo het illustere graviton te ontdekken, op het punt van
beginnen stond.
Net als het eerste weekend stond ik op de bewuste vrijdagmiddag voor een gesloten deur die leidde naar een andere wereld. Een vrouwonvriendelijke wereld, maar
een door mij heftig verlangde wereld. Een wereld waarin ik me uit zou leveren aan de grillen van een grote groep mannen. Vanaf het moment dat ik de deur zou openen
en over de drempel zou stappen, was ik niet langer de zelfstandige vrouw die haar eigen leven regelt. Achter die deur zou ik op de mat moeten blijven staan en mocht ik
niets meer zelf beslissen. Vanaf dat moment zou ik horig zijn aan de heren. Aan hun moest ik onvoorwaardelijk gehoorzaam zijn en zou ik me alles moeten laten
welgevallen wat in de hoofden van de mannen opkwam. Binnen grenzen weliswaar, maar die grenzen kon ik zelf trekken en die legde ik vaak ver weg.
De kleren die ik aan had, waren me een week voorafgaande aan het weekend als pakketpost toegestuurd, met de uitdrukkelijke instructie uitsluitend die kleren te
dragen. Terwijl ik mijn hand uitstrekte naar de deurknop, gleed mijn blik nog een keer langs de fraaie Dollar Indigo jurk die in het pakketje had gezeten. Al mijn
vrouwelijke vormen werden erdoor op een prachtige manier benadrukt. De jurk spande strak om mijn heupen en rond mijn borsten. De brede bandjes over de schouders
lieten net genoeg decolleté vrij om niet al te uitdagend te zijn. De beha die ik er onder aan moest, drukte mijn borsten lichtjes omhoog om ze iets uitdagender te maken,
maar net niet wulps. Mooie, charmante kleren waren het en des te vreemder was het dat ik als broekje een mannenonderbroek had ontvangen. Een effen blauwe
boxershort was het, met een gulp erin waar ik als vrouw niks mee aan kon vangen. Een boxershort die ik verplicht moest dragen en die me zo nauw omsloot dat de gleuf
van mijn vagina erin benadrukt werd!
In het pakket bevonden zich ook de enkel- en polsbanden waarmee ik vastgezet kon worden aan wat voor apparaten de mannen ook voor me in petto zouden hebben.
Ook de halsband was aanwezig. Al die banden moest ik omdoen voordat ik het huisje binnen zou gaan.
Ik had ze in mijn handtas meegenomen, haalde ze eruit en gorde ze om, de laatste om mijn hals. Die vijf banden vormden het bewijs van mijn overgave aan de lusten van
het andere geslacht, en daarmee aan mijn eigen lusten.
Het was volop zomer en de warmte van de dag vouwde zich om mij heen. Snuivend door mijn neus haalde ik een tikkeltje zenuwachtig diep adem en bracht de sleutel
naar het slot. Ik zag mijn hand zacht trillen, maar toch gleed de sleutel soepel het sleutelgat in.
Zo stond ik op vrijdagmiddag van het betreffende weekend rond het middaguur voor de deur. Net als in Londen. Dralend. Het idee dat binnen dezelfde mannen op me
wachtten wond me op, maar maakte me ook zenuwachtig. Het trok me aan, maar tegelijkertijd stootte het me af. Een paradoxaal gevoel was het. Dat waarnaar ik zo
hevig had verlangd, ging achter die deur gebeuren. Dat hoopte ik, maar ik was er tegelijkertijd nerveus voor. Hoewel ik me op het weerzien verheugde, voelde ik ook de
spanning, omdat ik me opnieuw met huid en haar ging overleveren!
Ik vermande me en schakelde mijn gedachten uit. Resoluut draaide ik de sleutel om en opende de deur. Voor me lag eenzelfde mat als in het appartement in Londen.
‘Welcome’ stond erop. De stap over de drempel, op die mat, was de grens die ik over ging. Er was geen weg meer terug.
Ann was de eerste die ik zag.
Nauwelijks stond ik op de mat of nummer 5, de ceremoniemeester van het vorige weekend, stapte op mij toe en zonder een woord te zeggen pakte hij mijn
rechterpols en zette die met een koord vast aan een ring hoog boven me en opzij van waar ik stond. Hetzelfde gebeurde met mijn linkerpols. Daarna spreidde hij mijn
benen waarbij hij de enkelbanden vastzette aan ringen in de muur vlak boven de vloer, aan weerszijde van de deur. Ik was amper binnen of het spel was al begonnen. Ik
kon nauwelijks nog bewegen omdat ik als een menselijk kruis tussen de vier ringen strak vastgebonden stond.
Vlak voor mij staand, greep 5 naar de zoom van het jurkje en trok dat omhoog tot op mijn buik. Ik voelde zijn andere hand tussen mijn benen grijpen, over de strakke,
dunne stof van de boxershort heen. Glimlachend, met zijn gezicht vlak voor mijn gezicht, wreef hij van voor naar achter stevig over de stof. Zijn hijgerige adem voelde
warm aan op mijn gezicht.
"Mannen, ‘het’ is zover. Kom, dan gaan we ‘het’ gereedmaken."
En tegen mij: "Dat jurkje heb je hier niet nodig!"
Hij stapte bij me vandaan en maakte ruimte voor de rest van de groep. Ik zag ze als in een waas op me afkomen, waardoor ik de scharen die ze in hun handen hielden pas
opmerkte toen ze begonnen te knippen. Het ijzer van de scharen trok ijzige strepen over mijn huid terwijl ze mijn kleren van alle kanten kapot knipten. Ik vond het
zonde van het mooie jurkje.
Zeven scharen knipten moeiteloos het jurkje aan flarden en de lapjes stof vielen achteloos van mijn lijf, tot ik niet meer aan had dan mijn bh en de boxershort.
"Oké, heren," nam nummer 5 op dat moment de regie in handen, "de rest is voor mij."
Opnieuw kwam hij pal voor me staan en met een enkele knipbeweging van de schaar knipte hij het smalle reepje stof van de bh tussen mijn borsten door. De cups zakten
iets weg en bleven alleen nog op mijn harde tepels hangen. Ik durfde nauwelijks adem te halen, bang als ik was dat anders de cups zouden wegvallen en mijn borsten
helemaal bloot zouden komen te liggen. Onzin natuurlijk, want dat zou toch gaan gebeuren.
De twee schouderbandjes volgden waarna de bh alsnog van me afviel en ik met blote borsten voor de groep mannen te kijk stond. Het enige dat ik nog aan had was de
boxershort en ik zou er al gauw achter komen waarom ik dit broekje aan had moeten trekken, en geen vrouwenslipje.
Grijnzend strak nummer 5 zijn linkerhand naar voren, schoof ermee de gulp van de short in en wriemelende zich door de opening heen, tot zijn hand over mijn vagina lag.
Waar hij eerst nog over de stof van het broekje heen gewreven had, deed hij hetzelfde over mijn blote huid. Vingers glipten bij me naar binnen en begonnen me wild te
vingeren. Ik voelde hoe hij zich inspande om met een vingertopje mijn kittelaar op te wrijven. Pas nadat ik voelde dat ik nat begon te worden trok hij zijn hand terug en
rook en likte hij aan zijn vingers.
"Mm, ‘het’ ruikt en smaakt goed," mompelde hij, waarna hij de andere mannen uitnodigde hetzelfde met me te doen. Eén voor één streken de mannen eerst over de
stof, dat nat werd van het vocht dat uit mijn vagina liep, om vervolgens een hand door de gulp tot tussen mijn dijen te wringen. Elk van hen bevoelde en vingerde me.
Sommigen trokken mijn kleine schaamlippen opzij om makkelijker bij me naar binnen te kunnen. Pas nadat iedereen me uitgebreid betast had hield het op. Ik sopte
vanonder en toen ik me voor zover dat ging voorover boog en tussen mijn benen keek, zag ik hoe donker van het vocht het broekje was.
Nummer 5 kwam opnieuw voor me staan en met zijn schaar knipte hij ten slotte ook het broekje van me af en was ik helemaal naakt. Hij ging in de kring zitten die de
mannen vormden.
Nu ook mijn bekken bloot was, voelde de lucht koel aan tegen mijn vochtige schaamlippen.
Wanneer ik contact heb opgenomen met SNIC en voor een sessie ben geaccepteerd, lever ik me daardoor uit. Als ik zover gekomen ben, heb ik in principe geen
zeggenschap meer over mijn lichaam. Dan speel ik de rol in het spel dat hiervoor verzonnen is en waar ik zelf voor geopteerd heb. Welk spel ik zal ondergaan weet ik
niet. Eén ding is zeker: mijn lichaam behoort dan de mannen toe, om mee te doen wat ze willen. Het enige dat ik nog mag, is grenzen aangeven. Dat zijn de regels van
het spel en in dat spel kan het vaak heel ver gaan.
Wie ben ik tijdens dat spel?
De eerste paar keer dat ik zo’n sessie onderging, voelde het aan alsof mijn geest buiten mijn lichaam trad en als zelfstandige entiteit aanwezig was wanneer de mannen
mij gebruikten. Het tegenstrijdige was, dat ik op datzelfde moment mijn lichaam juist heel expliciet waarnam. De penis die in mijn lichaam stak; heupen die toestootten
en tegen mijn billen ketsten, dat alles prikkelde mijn lijf. Lichaam en geest raakten los van elkaar, maar het één was zich wel degelijk van het andere bewust. Een beetje
schizofreen was het misschien wel.
De band rond mijn nek was voorzien van een langere kabel dan in Londen en werd tijdens de kennismaking nog nergens aan bevestigd. Waar het ding in Londen tussen
mijn borsten had gehangen met de karabiner op mijn buik, bengelde de karabiner nu tussen mijn onderbenen. Het kabeltje hing tussen mijn borsten door, maar verder
omlaag, over de haartjes op mijn onderbuik en tussen mijn dijen door.
Terwijl ik naakt op de mat stond nam ik de woning in me op.
De living was anders dan bij die eerste bijeenkomst met deze acht. Het kabelweb was er, natuurlijk, maar de kamer had een totaal andere inrichting. De tafel waarop
ik vastgeketend had gelegen tijdens die eerste neukbeurten in Londen ontbrak, net als de bench en de bok waarop ze me van achter hadden genomen. Ook de zitbank
waarop de mannen zaten ontbrak. In plaats daarvan stond er een kring van fauteuils, met een vrij groot, dik kussen er precies midden tussen in.
Vastgebonden als een groot, menselijk kruis stond ik voor de groep. Naakt. De mannen hadden een vrij uitzicht op heel mijn vrouwelijke anatomie. Ann kwam op me af.
Nadat zij mijn armen en benen losmaakte van de ringen aan de muur, pakte ze het kabeltje van mijn halsband, waarna ze me als een hond aan de riem meevoerde tot
in de kring van toekijkende mannen. Op de vloer lag het kussen en daar moest ik op knielen. Meer dan wijzen deed ze niet. Deemoedig, met mijn hoofd en ogen
neergeslagen, met mijn handen op mijn rug volgde ik de bevelen op. Terwijl ik neerknielde en Ann de kabel boven me vastmaakte aan het kabelweb, zag ik voor het
kussen vier doordrukstrips liggen, met elk twee okergele pillen. Op de pillen stond schuin gedrukt een grote letter C met daarachter het cijfer 10. Ook stonden er acht
bekertjes water en ik vroeg me af wat daar de betekenis van was. Hoe naïef was ik toen nog!
Er viel een langdurige, diepe stilte nadat Ann terug was op haar plaats.
Terwijl de mannen me onbeschaamd zaten te bekijken, werd de stilte onbehaaglijk en ik begon me af te vragen of ze ergens op zaten te wachten. Ondanks dat de
mannen niets met me deden, voelde de situatie aan als het toppunt van kleinering. Wat moesten ze van me?
8 mannen, 8 pillen, 8 bekertjes water? Moest ik daar iets mee? Het kon geen toeval zijn, acht van alles. Onzeker keek ik in de richting van Ann, maar die gaf geen krimp.
En toen besloot ik de stoute schoenen aan te trekken. Als ik iets verkeerds deed, zou me dat ongetwijfeld gaan bezuren, maar er moest iets gebeuren.
Voorzichtig drukte ik de eerste pil uit een strip, pakte een bekertje water en liep naar de eerste man die ik vervolgens de pil en het bekertje aanbood. Hij schudde van
nee en stak zijn tong uit. Zijn bedoeling was duidelijk. Ik boog me voorover en terwijl een van zijn handen een borst omvatte, legde ik het pilletje midden op de tong en
hield het bekertje bij zijn lippen, waarna hij met enkele slokken water de pil doorslikte.
"Cialis," grijnsde hij vervolgens naar me, "om langdurig een stijve lul te kunnen krijgen en je te kunnen blijven neuken, subteef!"
Dat waren die pillen dus, bedacht ik me, en hoe doortrapt was dat! Erectiepillen!
Eén voor één drukte ik de pillen uit de strips en liet ze door de mannen innemen. Geen van de acht weigerde en nadat ik de laatste pil had uitgedeeld, knielde ik terug op
het kussen. Net zo bedeesd als voorheen. Ik wist mijn plaats, met mijn hoofd voorovergebogen, om mijn onderwerping aan de mannen duidelijk te demonstreren.
Later, thuis, kwam ik er achter welk effect Cialis precies heeft. Na afloop van het weekend zocht ik op het internet wat zo'n pil met C10 erop met een man kan doen.
De werkzame stof tadalafil in een dosering van 10 mg, las ik, zorgt ervoor dat een man gedurende langere tijd bij seksuele opwinding een erectie krijgt. Normaal
gesproken wordt Cialis voorgeschreven bij erectiestoornissen, maar in het weekend in Zwitserland werd het, neem ik aan, gebruikt om op elk gewenst moment een harde
erectie bij de mannen mogelijk te maken. Uiteraard waren de SNIC-mannen geselecteerd op hun seksuele capaciteiten, maar geen enkele man – dat lijkt mij tenminste –
kan een weekend lang achter elkaar, meerdere keren per dag, zonder hulp, een stijve en een zaadlozing krijgen. Met Cialis 10 echter kan een man tot wel 36 uur daarna,
en op elk gewenst moment, een erectie hebben. Precies wat nodig is voor weekenden die door SNIC georganiseerd worden.
De pillen vormden daarenboven het ultieme middel in mijn overgave, omdat ik met het uitdelen van de Cialis mijn eigen vonnis voor dat weekend tekende.
De opzet van het uitdelen van die pillen was symptomatisch voor de manier waarop het hele weekend georkestreerd was. Het was een spel, met een weldoordachte
aanpak en regels, en een spelidee waarin ik de rol speelde van willoze neukpop, zoals mijn rol voorschreef. Zelfs dit uitgekiende begin was er op gericht dat ik alles
mezelf aandeed.
Het feit dat ik de pillen zelf uit moest delen maakte mij zogenaamd zelfverantwoordelijk voor wat er in het weekend met me gebeurde. Nooit zou ik de mannen iets
kunnen verwijten. Ik was het toch zelf die schuldig was aan alle gebeurtenissen! Ik had door het uitdelen van die Cialis er zelf voor gezorgd dat de bloedtoevoer naar de
penissen van de mannen gegarandeerd was, op elk moment dat ze dat nodig hadden en waardoor ze steeds met een keiharde erectie konden doen wat er van hen
verwacht werd.
Niet dat aan het begin van het weekend de mannen die Cialis al nodig hadden. Mijn naaktheid, zo nabij bij het op de tong leggen van de pillen, plus het feit dat ze vlak
ervoor nog met een hand in mijn broekje hadden staan graaien, zorgde ervoor dat de meesten allang een erectie hadden. Het bewijs daarvan drukte hard tegen de
broeken, zoals ik zag toen ik voorovergebogen voor hen stond en het bekertje water bij hun lippen hield.
Hetzelfde ritueel met de pilletjes en het water, op zaterdagmiddag vlak voor het avondeten, zorgde ervoor dat de mannen dat gehele weekend in staat waren mijn
lichaam naar hartenlust te gebruiken.
Nummer 5, die ook dit weekend de ceremoniemeester bleek te zijn, pakte zijn rol direct op en loodste me, nadat hij als laatste zijn pilletje had gekregen, naar het
midden van de in de fauteuils wachtende mannen. Daar moest ik opnieuw met gebogen hoofd op het kussen knielen. Het kabeltje waarmee mijn nekband aan het web
boven mijn hoofd vastzat, was maar net lang genoeg. Met mijn handen opgevouwen achter mijn rug wachtte ik nederig af.
“Zijn jullie zover, mannen?” hoorde ik Ann vragen, gevolgd door “Uitkleden dan.”
Gebiologeerd keek ik uit mijn ooghoeken toe hoe acht naakte mannenlijven om me heen verschenen. Ik herkende ze allemaal. Allemaal waren ze het aanzien waard:
lang, slank en redelijk gespierd. Platte buiken, maar gelukkig niks body buildingachtig. Het was duidelijk dat ze zich verheugden op hun rol, want acht forse erecties
rezen op uit krullend schaamhaar.
Bij elk moest ik vervolgens met een hand de voorhuid ver terugschuiven tot op de stam. Een voor een kwamen ze bij me langs. Acht trotse eikels, roze, net iets dikker
dan de stam, glansden me tegemoet. Indrukwekkend harde, trotse penissen in volle omvang, alsof ze duidelijk wilden maken ‘bij jou moeten we zijn, vrouw. In jouw lijf
ligt onze bestemming.’ Wat ik aanraakte bij het terugschuiven van de voorhuid was fysieke topkwaliteit. Met recht acht vleesgeworden beloften!
Ik slikte. Het was een imponerend schouwspel dat zich voor mijn ogen afspeelde. Weer vroeg ik me af waar ik aan begonnen was. Hoe vaak dit weekend zou ik een van
deze gezwollen staven vlees te verwerken krijgen? O, zeker, het waren prachtexemplaren, dat wist ik al, maar het waren er ook wel wat veel.
Was er een weg terug? Natuurlijk. Als ik het stopwoord gebruikte. Wilde ik dat? Nee. Ondanks, of misschien dankzij, dat grootse tafereel voor me.
Als een soort startritueel moest ik bij alle acht de penissen met getuite lippen een zoentje drukken tegen de top van de eikel.
Het hele weekend moest ik, wanneer er door de mannen niets met me ondernomen werd, geknield op het kussen plaatsnemen. Altijd gedwee, met mijn hoofd omlaag
en de kin op de borst en de armen op mijn rug. Ik mocht de mannen nooit rechtstreeks aankijken, uit eerbied voor hun ver boven mij verheven status. Oogcontact was
volkomen uit den boze!
De regels van het spel zijn verder even simpel als duidelijk: wanneer een van de mannen me benadert en me ergens aan wil raken, moet ik dat toestaan. Sterker nog: dan
moet ik mezelf aanbieden en hem volledig ter wille zijn. Wil hij mijn borsten aanraken of aan mijn tepels trekken, dan moet ik hem mijn borsten aanbieden. Altijd met
terneergeslagen ogen. Eerbied en nederigheid, daar draait alles om in dit soort situaties.
Wil de man mijn billen aanraken, dan wordt me ten zeerste aangeraden voorover gebogen te gaan staan en mijn billen met beide handen uit elkaar te trekken, zodat de
man overal gemakkelijk bij kan.
Hetzelfde geldt als een man mijn vagina wil bekijken of betasten, of zelfs likken. Wijdbeens mijn vrouwelijkheid aanbieden is dan wel het minste wat er van me
verwacht wordt. Een wit voetje kan ik halen door niet alleen mijn vagina aan te bieden, maar daarbij ook nog mijn binnenste schaamlippen voor hem open te houden,
zodat hij een goed zicht krijgt op alles wat ik als vrouw te bieden heb.
Wil hij een of meer vingers in me stoppen, dan is het opentrekken van mijn schaamlippen een must, net als wanneer de man aangeeft me te willen likken.
In alles moet ik hem van dienst zijn; altijd beter uit eigener beweging dan op bevel of vraag. Steeds wordt me grondig ingepeperd dat ik als vrouwelijke ondersoort niets
voorstel en dat elke man huizenhoog boven me verheven is. Ik ben zijn eigendom, waarmee hij alles kan doen of laten en mijn bestaan wordt slechts door één ding
gerechtvaardigd: de mate waarin mijn lichaam hem seksueel genoegen bezorgt. Grenzen aan de zeggenschap van mannen over mij zijn er niet, tenzij ik het stopwoord
geef.
Stel ik in de academische wereld heel wat voor, tijdens een sessie zoals deze ben ik een willoos wezen, hersenloos, een nul en leef ik alleen opdat de mannen hun
lusten uit kunnen leven. Ik hoef dan ook geen plezier te verwachten. In deze situatie besta ik uitsluitend voor het gerief van de man. Er is geen andere reden voor mijn
aanwezigheid. Ik ben slechts vrouw; een homp levend vlees met gaten om te neuken. Een gleufdier. Niks meer, niks minder. Dit waren zo’n beetje de instructies die ik
kreeg van nummer 5. Een herhaling van de regels die altijd hetzelfde zijn.
“Als we je iets vragen, subteef” vervolgde nummer vijf, op me neerkijkend, “dan knik je maar, of schud je je hoofd. Hoewel. Je hebt helemaal niks te schudden, knik
alleen maar. In ieder geval willen we je niet horen. God heeft je als vrouw maar om twee redenen een mond gegeven. Om te eten en te drinken zodat je jezelf voor ons
mannen in leven kunt houden, maar veel belangrijker: zodat je daarboven tenminste nog een gat hebt waarin we je kunnen neuken. Het had beter geweest als je er een
tweede kut had gehad, maar dat is nu eenmaal niet zo.”
En giechelig: “Toch een foutje van Onze Lieve Heer.”
De andere 7 lachten.
Hij ratelde maar door.
“Al dat gekwebbel en gekakel doe je maar als je met andere subteven samen bent, maar niet in het bijzijn van mannen. Al die pretentieloze woorden die jullie
subteven eruit gooien teisteren alleen maar onze oren. Spreek alleen wanneer we je daar nadrukkelijk om vragen en probeer dan tenminste normaal te praten, al zal dat
moeilijk voor je zijn. Hou dus je tong in bedwang.”
Nog steeds niet klaar vervolgt hij de monoloog die me meer en meer mijn plaats wijst.
“Je tong hoef je eigenlijk alleen maar te gebruiken om onze zak te likken en onze lul en eikel schoon mee te maken als we je geneukt hebben. Meer niet. Begrepen,
subteef?”
Als een lijfeigene die een wit voetje bij haar meester wil halen, knikte ik heftig.
“Goed dan. Je gebruikt in ieder geval dat greintje verstand dat je hebt. Anders had ik het je op een andere manier duidelijk moeten maken. Zo begrijpen we elkaar
tenminste.”
Nadat hij was uitgesproken gaf 5 een teken, waarna opeens alle mannen om me heen krioelden. 16 handen grepen me overal vast. Ik stond nog niet gebukt voor een
man die aan mijn achterste voelde of een ander greep me alweer tussen mijn benen. Nummer 5 greep in.
“Niet allemaal tegelijk, jongens,” wees hij de anderen terecht. “Eén voor één. We moeten nu eerst beoordelen of ‘het’ op haar leeftijd nog wel goed genoeg is voor ons.”
Door de manier waarop hij steeds de nadruk op ‘het’ legde wanneer hij naar mij verwees, was het me inmiddels volslagen duidelijk geworden dat ik geen mens was, maar
een ‘het’.
Nadat 5 had ingegrepen kreeg iedere man apart zijn kans. Nummer 6 was de eerste. Hij was degene die me vorige keer in mijn anus geneukt had en ook deze keer moest
ik voor hem bukken en mijn billen wijd opentrekken. Samen met de anderen onderzocht hij mijn achterwerk. Hun handen beroerden alles wat ze daar maar konden
aanraken.
Nummer 8 – die in Londen tussen mijn borsten was klaargekomen – vond het nodig denigrerend te doen over die borsten. En ik dacht dat hij er in Londen nogal trots
op was!
“Ik vind die tieten wat te klein” vond hij. Hij plukte aan de tepels en trok er hard aan.
"Ze zijn eigenlijk net te klein om een tunneltje voor je lul van te maken om haar daar te neuken."
“Ben je gek,” riep nummer 4, “ik zie ze liever wat kleiner, zoals bij een jonge subteef. Hoe oud is ‘het’ eigenlijk? Ik hou niet van afgelebberde oudjes.”
Diverse mannen grinnikten om het over en weer gebezigde commentaar.
“’Het’ ziet eruit als achter in de twintig,” riep er een, “dat kan nog net.”
Opnieuw gelach. Ik schaamde me dood. Ik was in de bloei van mijn leven nota bene!
“Ach, wat man. Tieten. Dat is toch bijzaak,” bromde nummer 2, “Het gaat toch vooral om dat gat daar beneden. Ineens richtten alle ogen zich op de haartjes op mijn
onderbuik.
“Het is in ieder geval redelijk geschoren daar” vervolgde hij.
“Van mij had ‘het’ helemaal kaal mogen zijn” reageerde nummer 3.
Terwijl hij dat zei, wrong een van de mannen die achter me stond een hand tussen mijn dijen. Omdat ik met mijn benen tegen elkaar stond lukte dat moeizaam. De hand
trok zich terug en gaf me een pets op een bil.
“Wijd subteef, we moeten het kunnen zien.”
Indachtig de instructies van nummer 5 ging ik op het kussen liggen. Met mijn benen wijd en mijn knieën opgetrokken, trok ik met twee handen mijn schaamlippen uiteen.
Nummer 7 nam direct zijn kans waar en streelde me langs mijn spleet.
“Hier is het gelukkig helemaal kaal. Lekker zacht ook, ”gromde 7, “voel maar.” Gretig tastten alle mannen toe en het klopte wat ze constateerden. Voordat ik afreisde,
had ik mijn schaamlippen zorgvuldig van haartjes ontdaan. Normaal besteed ik niet veel aandacht aan al dat pubishaar en groeit het gewoon zoals het groeit. Dat
resulteert al vrij snel in een behoorlijk dikke bos, breed tussen de heupkammen. Dan groeit het ook op en rond mijn schaamlippen. Voordat ik kwam echter, had ik mijn
onderbuik geknipt en geschoren tot een dun matje in de vorm van een smalle streep. Haren tijdens zo’n weekend, met al het gebonk van die penetraties die me stonden
te wachten, zouden me alleen maar een schrale huid opleveren. Op en rond mijn schaamlippen had ik daarom zorgvuldig elk haartje verwijderd. Ik was daar zo glad als
een baby’tje en daardoor voelde ik al die handen die me tussen mijn benen grepen alsof er elektriciteit oversprong. Van al die aanrakingen werd ik geil en nat.
“Het klopt, ja. Gelukkig is het op die belangrijke plek kaal,” bromde 6, “Ik heb zo’n hekel aan die beverpelzen.”
De mannen schaterden het uit van zijn commentaar.
Diverse handen maakten van de gelegenheid gebruik om niet alleen te constateren dat ik haarloos was rond mijn vagina, maar grepen ook de kans met een of meer
vingers door de spleet tussen de kleine schaamlippen te trekken. Omdat ik sopte door al die intieme aanrakingen, was dat voor hun een kleffe bedoeling.
“Kijk nou,” riep 2 enthousiast, “’het’ is kletsnat!”
Daarna moest ik moest opstaan.
een door mij heftig verlangde wereld. Een wereld waarin ik me uit zou leveren aan de grillen van een grote groep mannen. Vanaf het moment dat ik de deur zou openen
en over de drempel zou stappen, was ik niet langer de zelfstandige vrouw die haar eigen leven regelt. Achter die deur zou ik op de mat moeten blijven staan en mocht ik
niets meer zelf beslissen. Vanaf dat moment zou ik horig zijn aan de heren. Aan hun moest ik onvoorwaardelijk gehoorzaam zijn en zou ik me alles moeten laten
welgevallen wat in de hoofden van de mannen opkwam. Binnen grenzen weliswaar, maar die grenzen kon ik zelf trekken en die legde ik vaak ver weg.
De kleren die ik aan had, waren me een week voorafgaande aan het weekend als pakketpost toegestuurd, met de uitdrukkelijke instructie uitsluitend die kleren te
dragen. Terwijl ik mijn hand uitstrekte naar de deurknop, gleed mijn blik nog een keer langs de fraaie Dollar Indigo jurk die in het pakketje had gezeten. Al mijn
vrouwelijke vormen werden erdoor op een prachtige manier benadrukt. De jurk spande strak om mijn heupen en rond mijn borsten. De brede bandjes over de schouders
lieten net genoeg decolleté vrij om niet al te uitdagend te zijn. De beha die ik er onder aan moest, drukte mijn borsten lichtjes omhoog om ze iets uitdagender te maken,
maar net niet wulps. Mooie, charmante kleren waren het en des te vreemder was het dat ik als broekje een mannenonderbroek had ontvangen. Een effen blauwe
boxershort was het, met een gulp erin waar ik als vrouw niks mee aan kon vangen. Een boxershort die ik verplicht moest dragen en die me zo nauw omsloot dat de gleuf
van mijn vagina erin benadrukt werd!
In het pakket bevonden zich ook de enkel- en polsbanden waarmee ik vastgezet kon worden aan wat voor apparaten de mannen ook voor me in petto zouden hebben.
Ook de halsband was aanwezig. Al die banden moest ik omdoen voordat ik het huisje binnen zou gaan.
Ik had ze in mijn handtas meegenomen, haalde ze eruit en gorde ze om, de laatste om mijn hals. Die vijf banden vormden het bewijs van mijn overgave aan de lusten van
het andere geslacht, en daarmee aan mijn eigen lusten.
Het was volop zomer en de warmte van de dag vouwde zich om mij heen. Snuivend door mijn neus haalde ik een tikkeltje zenuwachtig diep adem en bracht de sleutel
naar het slot. Ik zag mijn hand zacht trillen, maar toch gleed de sleutel soepel het sleutelgat in.
Zo stond ik op vrijdagmiddag van het betreffende weekend rond het middaguur voor de deur. Net als in Londen. Dralend. Het idee dat binnen dezelfde mannen op me
wachtten wond me op, maar maakte me ook zenuwachtig. Het trok me aan, maar tegelijkertijd stootte het me af. Een paradoxaal gevoel was het. Dat waarnaar ik zo
hevig had verlangd, ging achter die deur gebeuren. Dat hoopte ik, maar ik was er tegelijkertijd nerveus voor. Hoewel ik me op het weerzien verheugde, voelde ik ook de
spanning, omdat ik me opnieuw met huid en haar ging overleveren!
Ik vermande me en schakelde mijn gedachten uit. Resoluut draaide ik de sleutel om en opende de deur. Voor me lag eenzelfde mat als in het appartement in Londen.
‘Welcome’ stond erop. De stap over de drempel, op die mat, was de grens die ik over ging. Er was geen weg meer terug.
Ann was de eerste die ik zag.
Nauwelijks stond ik op de mat of nummer 5, de ceremoniemeester van het vorige weekend, stapte op mij toe en zonder een woord te zeggen pakte hij mijn
rechterpols en zette die met een koord vast aan een ring hoog boven me en opzij van waar ik stond. Hetzelfde gebeurde met mijn linkerpols. Daarna spreidde hij mijn
benen waarbij hij de enkelbanden vastzette aan ringen in de muur vlak boven de vloer, aan weerszijde van de deur. Ik was amper binnen of het spel was al begonnen. Ik
kon nauwelijks nog bewegen omdat ik als een menselijk kruis tussen de vier ringen strak vastgebonden stond.
Vlak voor mij staand, greep 5 naar de zoom van het jurkje en trok dat omhoog tot op mijn buik. Ik voelde zijn andere hand tussen mijn benen grijpen, over de strakke,
dunne stof van de boxershort heen. Glimlachend, met zijn gezicht vlak voor mijn gezicht, wreef hij van voor naar achter stevig over de stof. Zijn hijgerige adem voelde
warm aan op mijn gezicht.
"Mannen, ‘het’ is zover. Kom, dan gaan we ‘het’ gereedmaken."
En tegen mij: "Dat jurkje heb je hier niet nodig!"
Hij stapte bij me vandaan en maakte ruimte voor de rest van de groep. Ik zag ze als in een waas op me afkomen, waardoor ik de scharen die ze in hun handen hielden pas
opmerkte toen ze begonnen te knippen. Het ijzer van de scharen trok ijzige strepen over mijn huid terwijl ze mijn kleren van alle kanten kapot knipten. Ik vond het
zonde van het mooie jurkje.
Zeven scharen knipten moeiteloos het jurkje aan flarden en de lapjes stof vielen achteloos van mijn lijf, tot ik niet meer aan had dan mijn bh en de boxershort.
"Oké, heren," nam nummer 5 op dat moment de regie in handen, "de rest is voor mij."
Opnieuw kwam hij pal voor me staan en met een enkele knipbeweging van de schaar knipte hij het smalle reepje stof van de bh tussen mijn borsten door. De cups zakten
iets weg en bleven alleen nog op mijn harde tepels hangen. Ik durfde nauwelijks adem te halen, bang als ik was dat anders de cups zouden wegvallen en mijn borsten
helemaal bloot zouden komen te liggen. Onzin natuurlijk, want dat zou toch gaan gebeuren.
De twee schouderbandjes volgden waarna de bh alsnog van me afviel en ik met blote borsten voor de groep mannen te kijk stond. Het enige dat ik nog aan had was de
boxershort en ik zou er al gauw achter komen waarom ik dit broekje aan had moeten trekken, en geen vrouwenslipje.
Grijnzend strak nummer 5 zijn linkerhand naar voren, schoof ermee de gulp van de short in en wriemelende zich door de opening heen, tot zijn hand over mijn vagina lag.
Waar hij eerst nog over de stof van het broekje heen gewreven had, deed hij hetzelfde over mijn blote huid. Vingers glipten bij me naar binnen en begonnen me wild te
vingeren. Ik voelde hoe hij zich inspande om met een vingertopje mijn kittelaar op te wrijven. Pas nadat ik voelde dat ik nat begon te worden trok hij zijn hand terug en
rook en likte hij aan zijn vingers.
"Mm, ‘het’ ruikt en smaakt goed," mompelde hij, waarna hij de andere mannen uitnodigde hetzelfde met me te doen. Eén voor één streken de mannen eerst over de
stof, dat nat werd van het vocht dat uit mijn vagina liep, om vervolgens een hand door de gulp tot tussen mijn dijen te wringen. Elk van hen bevoelde en vingerde me.
Sommigen trokken mijn kleine schaamlippen opzij om makkelijker bij me naar binnen te kunnen. Pas nadat iedereen me uitgebreid betast had hield het op. Ik sopte
vanonder en toen ik me voor zover dat ging voorover boog en tussen mijn benen keek, zag ik hoe donker van het vocht het broekje was.
Nummer 5 kwam opnieuw voor me staan en met zijn schaar knipte hij ten slotte ook het broekje van me af en was ik helemaal naakt. Hij ging in de kring zitten die de
mannen vormden.
Nu ook mijn bekken bloot was, voelde de lucht koel aan tegen mijn vochtige schaamlippen.
Wanneer ik contact heb opgenomen met SNIC en voor een sessie ben geaccepteerd, lever ik me daardoor uit. Als ik zover gekomen ben, heb ik in principe geen
zeggenschap meer over mijn lichaam. Dan speel ik de rol in het spel dat hiervoor verzonnen is en waar ik zelf voor geopteerd heb. Welk spel ik zal ondergaan weet ik
niet. Eén ding is zeker: mijn lichaam behoort dan de mannen toe, om mee te doen wat ze willen. Het enige dat ik nog mag, is grenzen aangeven. Dat zijn de regels van
het spel en in dat spel kan het vaak heel ver gaan.
Wie ben ik tijdens dat spel?
De eerste paar keer dat ik zo’n sessie onderging, voelde het aan alsof mijn geest buiten mijn lichaam trad en als zelfstandige entiteit aanwezig was wanneer de mannen
mij gebruikten. Het tegenstrijdige was, dat ik op datzelfde moment mijn lichaam juist heel expliciet waarnam. De penis die in mijn lichaam stak; heupen die toestootten
en tegen mijn billen ketsten, dat alles prikkelde mijn lijf. Lichaam en geest raakten los van elkaar, maar het één was zich wel degelijk van het andere bewust. Een beetje
schizofreen was het misschien wel.
De band rond mijn nek was voorzien van een langere kabel dan in Londen en werd tijdens de kennismaking nog nergens aan bevestigd. Waar het ding in Londen tussen
mijn borsten had gehangen met de karabiner op mijn buik, bengelde de karabiner nu tussen mijn onderbenen. Het kabeltje hing tussen mijn borsten door, maar verder
omlaag, over de haartjes op mijn onderbuik en tussen mijn dijen door.
Terwijl ik naakt op de mat stond nam ik de woning in me op.
De living was anders dan bij die eerste bijeenkomst met deze acht. Het kabelweb was er, natuurlijk, maar de kamer had een totaal andere inrichting. De tafel waarop
ik vastgeketend had gelegen tijdens die eerste neukbeurten in Londen ontbrak, net als de bench en de bok waarop ze me van achter hadden genomen. Ook de zitbank
waarop de mannen zaten ontbrak. In plaats daarvan stond er een kring van fauteuils, met een vrij groot, dik kussen er precies midden tussen in.
Vastgebonden als een groot, menselijk kruis stond ik voor de groep. Naakt. De mannen hadden een vrij uitzicht op heel mijn vrouwelijke anatomie. Ann kwam op me af.
Nadat zij mijn armen en benen losmaakte van de ringen aan de muur, pakte ze het kabeltje van mijn halsband, waarna ze me als een hond aan de riem meevoerde tot
in de kring van toekijkende mannen. Op de vloer lag het kussen en daar moest ik op knielen. Meer dan wijzen deed ze niet. Deemoedig, met mijn hoofd en ogen
neergeslagen, met mijn handen op mijn rug volgde ik de bevelen op. Terwijl ik neerknielde en Ann de kabel boven me vastmaakte aan het kabelweb, zag ik voor het
kussen vier doordrukstrips liggen, met elk twee okergele pillen. Op de pillen stond schuin gedrukt een grote letter C met daarachter het cijfer 10. Ook stonden er acht
bekertjes water en ik vroeg me af wat daar de betekenis van was. Hoe naïef was ik toen nog!
Er viel een langdurige, diepe stilte nadat Ann terug was op haar plaats.
Terwijl de mannen me onbeschaamd zaten te bekijken, werd de stilte onbehaaglijk en ik begon me af te vragen of ze ergens op zaten te wachten. Ondanks dat de
mannen niets met me deden, voelde de situatie aan als het toppunt van kleinering. Wat moesten ze van me?
8 mannen, 8 pillen, 8 bekertjes water? Moest ik daar iets mee? Het kon geen toeval zijn, acht van alles. Onzeker keek ik in de richting van Ann, maar die gaf geen krimp.
En toen besloot ik de stoute schoenen aan te trekken. Als ik iets verkeerds deed, zou me dat ongetwijfeld gaan bezuren, maar er moest iets gebeuren.
Voorzichtig drukte ik de eerste pil uit een strip, pakte een bekertje water en liep naar de eerste man die ik vervolgens de pil en het bekertje aanbood. Hij schudde van
nee en stak zijn tong uit. Zijn bedoeling was duidelijk. Ik boog me voorover en terwijl een van zijn handen een borst omvatte, legde ik het pilletje midden op de tong en
hield het bekertje bij zijn lippen, waarna hij met enkele slokken water de pil doorslikte.
"Cialis," grijnsde hij vervolgens naar me, "om langdurig een stijve lul te kunnen krijgen en je te kunnen blijven neuken, subteef!"
Dat waren die pillen dus, bedacht ik me, en hoe doortrapt was dat! Erectiepillen!
Eén voor één drukte ik de pillen uit de strips en liet ze door de mannen innemen. Geen van de acht weigerde en nadat ik de laatste pil had uitgedeeld, knielde ik terug op
het kussen. Net zo bedeesd als voorheen. Ik wist mijn plaats, met mijn hoofd voorovergebogen, om mijn onderwerping aan de mannen duidelijk te demonstreren.
Later, thuis, kwam ik er achter welk effect Cialis precies heeft. Na afloop van het weekend zocht ik op het internet wat zo'n pil met C10 erop met een man kan doen.
De werkzame stof tadalafil in een dosering van 10 mg, las ik, zorgt ervoor dat een man gedurende langere tijd bij seksuele opwinding een erectie krijgt. Normaal
gesproken wordt Cialis voorgeschreven bij erectiestoornissen, maar in het weekend in Zwitserland werd het, neem ik aan, gebruikt om op elk gewenst moment een harde
erectie bij de mannen mogelijk te maken. Uiteraard waren de SNIC-mannen geselecteerd op hun seksuele capaciteiten, maar geen enkele man – dat lijkt mij tenminste –
kan een weekend lang achter elkaar, meerdere keren per dag, zonder hulp, een stijve en een zaadlozing krijgen. Met Cialis 10 echter kan een man tot wel 36 uur daarna,
en op elk gewenst moment, een erectie hebben. Precies wat nodig is voor weekenden die door SNIC georganiseerd worden.
De pillen vormden daarenboven het ultieme middel in mijn overgave, omdat ik met het uitdelen van de Cialis mijn eigen vonnis voor dat weekend tekende.
De opzet van het uitdelen van die pillen was symptomatisch voor de manier waarop het hele weekend georkestreerd was. Het was een spel, met een weldoordachte
aanpak en regels, en een spelidee waarin ik de rol speelde van willoze neukpop, zoals mijn rol voorschreef. Zelfs dit uitgekiende begin was er op gericht dat ik alles
mezelf aandeed.
Het feit dat ik de pillen zelf uit moest delen maakte mij zogenaamd zelfverantwoordelijk voor wat er in het weekend met me gebeurde. Nooit zou ik de mannen iets
kunnen verwijten. Ik was het toch zelf die schuldig was aan alle gebeurtenissen! Ik had door het uitdelen van die Cialis er zelf voor gezorgd dat de bloedtoevoer naar de
penissen van de mannen gegarandeerd was, op elk moment dat ze dat nodig hadden en waardoor ze steeds met een keiharde erectie konden doen wat er van hen
verwacht werd.
Niet dat aan het begin van het weekend de mannen die Cialis al nodig hadden. Mijn naaktheid, zo nabij bij het op de tong leggen van de pillen, plus het feit dat ze vlak
ervoor nog met een hand in mijn broekje hadden staan graaien, zorgde ervoor dat de meesten allang een erectie hadden. Het bewijs daarvan drukte hard tegen de
broeken, zoals ik zag toen ik voorovergebogen voor hen stond en het bekertje water bij hun lippen hield.
Hetzelfde ritueel met de pilletjes en het water, op zaterdagmiddag vlak voor het avondeten, zorgde ervoor dat de mannen dat gehele weekend in staat waren mijn
lichaam naar hartenlust te gebruiken.
Nummer 5, die ook dit weekend de ceremoniemeester bleek te zijn, pakte zijn rol direct op en loodste me, nadat hij als laatste zijn pilletje had gekregen, naar het
midden van de in de fauteuils wachtende mannen. Daar moest ik opnieuw met gebogen hoofd op het kussen knielen. Het kabeltje waarmee mijn nekband aan het web
boven mijn hoofd vastzat, was maar net lang genoeg. Met mijn handen opgevouwen achter mijn rug wachtte ik nederig af.
“Zijn jullie zover, mannen?” hoorde ik Ann vragen, gevolgd door “Uitkleden dan.”
Gebiologeerd keek ik uit mijn ooghoeken toe hoe acht naakte mannenlijven om me heen verschenen. Ik herkende ze allemaal. Allemaal waren ze het aanzien waard:
lang, slank en redelijk gespierd. Platte buiken, maar gelukkig niks body buildingachtig. Het was duidelijk dat ze zich verheugden op hun rol, want acht forse erecties
rezen op uit krullend schaamhaar.
Bij elk moest ik vervolgens met een hand de voorhuid ver terugschuiven tot op de stam. Een voor een kwamen ze bij me langs. Acht trotse eikels, roze, net iets dikker
dan de stam, glansden me tegemoet. Indrukwekkend harde, trotse penissen in volle omvang, alsof ze duidelijk wilden maken ‘bij jou moeten we zijn, vrouw. In jouw lijf
ligt onze bestemming.’ Wat ik aanraakte bij het terugschuiven van de voorhuid was fysieke topkwaliteit. Met recht acht vleesgeworden beloften!
Ik slikte. Het was een imponerend schouwspel dat zich voor mijn ogen afspeelde. Weer vroeg ik me af waar ik aan begonnen was. Hoe vaak dit weekend zou ik een van
deze gezwollen staven vlees te verwerken krijgen? O, zeker, het waren prachtexemplaren, dat wist ik al, maar het waren er ook wel wat veel.
Was er een weg terug? Natuurlijk. Als ik het stopwoord gebruikte. Wilde ik dat? Nee. Ondanks, of misschien dankzij, dat grootse tafereel voor me.
Als een soort startritueel moest ik bij alle acht de penissen met getuite lippen een zoentje drukken tegen de top van de eikel.
Het hele weekend moest ik, wanneer er door de mannen niets met me ondernomen werd, geknield op het kussen plaatsnemen. Altijd gedwee, met mijn hoofd omlaag
en de kin op de borst en de armen op mijn rug. Ik mocht de mannen nooit rechtstreeks aankijken, uit eerbied voor hun ver boven mij verheven status. Oogcontact was
volkomen uit den boze!
De regels van het spel zijn verder even simpel als duidelijk: wanneer een van de mannen me benadert en me ergens aan wil raken, moet ik dat toestaan. Sterker nog: dan
moet ik mezelf aanbieden en hem volledig ter wille zijn. Wil hij mijn borsten aanraken of aan mijn tepels trekken, dan moet ik hem mijn borsten aanbieden. Altijd met
terneergeslagen ogen. Eerbied en nederigheid, daar draait alles om in dit soort situaties.
Wil de man mijn billen aanraken, dan wordt me ten zeerste aangeraden voorover gebogen te gaan staan en mijn billen met beide handen uit elkaar te trekken, zodat de
man overal gemakkelijk bij kan.
Hetzelfde geldt als een man mijn vagina wil bekijken of betasten, of zelfs likken. Wijdbeens mijn vrouwelijkheid aanbieden is dan wel het minste wat er van me
verwacht wordt. Een wit voetje kan ik halen door niet alleen mijn vagina aan te bieden, maar daarbij ook nog mijn binnenste schaamlippen voor hem open te houden,
zodat hij een goed zicht krijgt op alles wat ik als vrouw te bieden heb.
Wil hij een of meer vingers in me stoppen, dan is het opentrekken van mijn schaamlippen een must, net als wanneer de man aangeeft me te willen likken.
In alles moet ik hem van dienst zijn; altijd beter uit eigener beweging dan op bevel of vraag. Steeds wordt me grondig ingepeperd dat ik als vrouwelijke ondersoort niets
voorstel en dat elke man huizenhoog boven me verheven is. Ik ben zijn eigendom, waarmee hij alles kan doen of laten en mijn bestaan wordt slechts door één ding
gerechtvaardigd: de mate waarin mijn lichaam hem seksueel genoegen bezorgt. Grenzen aan de zeggenschap van mannen over mij zijn er niet, tenzij ik het stopwoord
geef.
Stel ik in de academische wereld heel wat voor, tijdens een sessie zoals deze ben ik een willoos wezen, hersenloos, een nul en leef ik alleen opdat de mannen hun
lusten uit kunnen leven. Ik hoef dan ook geen plezier te verwachten. In deze situatie besta ik uitsluitend voor het gerief van de man. Er is geen andere reden voor mijn
aanwezigheid. Ik ben slechts vrouw; een homp levend vlees met gaten om te neuken. Een gleufdier. Niks meer, niks minder. Dit waren zo’n beetje de instructies die ik
kreeg van nummer 5. Een herhaling van de regels die altijd hetzelfde zijn.
“Als we je iets vragen, subteef” vervolgde nummer vijf, op me neerkijkend, “dan knik je maar, of schud je je hoofd. Hoewel. Je hebt helemaal niks te schudden, knik
alleen maar. In ieder geval willen we je niet horen. God heeft je als vrouw maar om twee redenen een mond gegeven. Om te eten en te drinken zodat je jezelf voor ons
mannen in leven kunt houden, maar veel belangrijker: zodat je daarboven tenminste nog een gat hebt waarin we je kunnen neuken. Het had beter geweest als je er een
tweede kut had gehad, maar dat is nu eenmaal niet zo.”
En giechelig: “Toch een foutje van Onze Lieve Heer.”
De andere 7 lachten.
Hij ratelde maar door.
“Al dat gekwebbel en gekakel doe je maar als je met andere subteven samen bent, maar niet in het bijzijn van mannen. Al die pretentieloze woorden die jullie
subteven eruit gooien teisteren alleen maar onze oren. Spreek alleen wanneer we je daar nadrukkelijk om vragen en probeer dan tenminste normaal te praten, al zal dat
moeilijk voor je zijn. Hou dus je tong in bedwang.”
Nog steeds niet klaar vervolgt hij de monoloog die me meer en meer mijn plaats wijst.
“Je tong hoef je eigenlijk alleen maar te gebruiken om onze zak te likken en onze lul en eikel schoon mee te maken als we je geneukt hebben. Meer niet. Begrepen,
subteef?”
Als een lijfeigene die een wit voetje bij haar meester wil halen, knikte ik heftig.
“Goed dan. Je gebruikt in ieder geval dat greintje verstand dat je hebt. Anders had ik het je op een andere manier duidelijk moeten maken. Zo begrijpen we elkaar
tenminste.”
Nadat hij was uitgesproken gaf 5 een teken, waarna opeens alle mannen om me heen krioelden. 16 handen grepen me overal vast. Ik stond nog niet gebukt voor een
man die aan mijn achterste voelde of een ander greep me alweer tussen mijn benen. Nummer 5 greep in.
“Niet allemaal tegelijk, jongens,” wees hij de anderen terecht. “Eén voor één. We moeten nu eerst beoordelen of ‘het’ op haar leeftijd nog wel goed genoeg is voor ons.”
Door de manier waarop hij steeds de nadruk op ‘het’ legde wanneer hij naar mij verwees, was het me inmiddels volslagen duidelijk geworden dat ik geen mens was, maar
een ‘het’.
Nadat 5 had ingegrepen kreeg iedere man apart zijn kans. Nummer 6 was de eerste. Hij was degene die me vorige keer in mijn anus geneukt had en ook deze keer moest
ik voor hem bukken en mijn billen wijd opentrekken. Samen met de anderen onderzocht hij mijn achterwerk. Hun handen beroerden alles wat ze daar maar konden
aanraken.
Nummer 8 – die in Londen tussen mijn borsten was klaargekomen – vond het nodig denigrerend te doen over die borsten. En ik dacht dat hij er in Londen nogal trots
op was!
“Ik vind die tieten wat te klein” vond hij. Hij plukte aan de tepels en trok er hard aan.
"Ze zijn eigenlijk net te klein om een tunneltje voor je lul van te maken om haar daar te neuken."
“Ben je gek,” riep nummer 4, “ik zie ze liever wat kleiner, zoals bij een jonge subteef. Hoe oud is ‘het’ eigenlijk? Ik hou niet van afgelebberde oudjes.”
Diverse mannen grinnikten om het over en weer gebezigde commentaar.
“’Het’ ziet eruit als achter in de twintig,” riep er een, “dat kan nog net.”
Opnieuw gelach. Ik schaamde me dood. Ik was in de bloei van mijn leven nota bene!
“Ach, wat man. Tieten. Dat is toch bijzaak,” bromde nummer 2, “Het gaat toch vooral om dat gat daar beneden. Ineens richtten alle ogen zich op de haartjes op mijn
onderbuik.
“Het is in ieder geval redelijk geschoren daar” vervolgde hij.
“Van mij had ‘het’ helemaal kaal mogen zijn” reageerde nummer 3.
Terwijl hij dat zei, wrong een van de mannen die achter me stond een hand tussen mijn dijen. Omdat ik met mijn benen tegen elkaar stond lukte dat moeizaam. De hand
trok zich terug en gaf me een pets op een bil.
“Wijd subteef, we moeten het kunnen zien.”
Indachtig de instructies van nummer 5 ging ik op het kussen liggen. Met mijn benen wijd en mijn knieën opgetrokken, trok ik met twee handen mijn schaamlippen uiteen.
Nummer 7 nam direct zijn kans waar en streelde me langs mijn spleet.
“Hier is het gelukkig helemaal kaal. Lekker zacht ook, ”gromde 7, “voel maar.” Gretig tastten alle mannen toe en het klopte wat ze constateerden. Voordat ik afreisde,
had ik mijn schaamlippen zorgvuldig van haartjes ontdaan. Normaal besteed ik niet veel aandacht aan al dat pubishaar en groeit het gewoon zoals het groeit. Dat
resulteert al vrij snel in een behoorlijk dikke bos, breed tussen de heupkammen. Dan groeit het ook op en rond mijn schaamlippen. Voordat ik kwam echter, had ik mijn
onderbuik geknipt en geschoren tot een dun matje in de vorm van een smalle streep. Haren tijdens zo’n weekend, met al het gebonk van die penetraties die me stonden
te wachten, zouden me alleen maar een schrale huid opleveren. Op en rond mijn schaamlippen had ik daarom zorgvuldig elk haartje verwijderd. Ik was daar zo glad als
een baby’tje en daardoor voelde ik al die handen die me tussen mijn benen grepen alsof er elektriciteit oversprong. Van al die aanrakingen werd ik geil en nat.
“Het klopt, ja. Gelukkig is het op die belangrijke plek kaal,” bromde 6, “Ik heb zo’n hekel aan die beverpelzen.”
De mannen schaterden het uit van zijn commentaar.
Diverse handen maakten van de gelegenheid gebruik om niet alleen te constateren dat ik haarloos was rond mijn vagina, maar grepen ook de kans met een of meer
vingers door de spleet tussen de kleine schaamlippen te trekken. Omdat ik sopte door al die intieme aanrakingen, was dat voor hun een kleffe bedoeling.
“Kijk nou,” riep 2 enthousiast, “’het’ is kletsnat!”
Daarna moest ik moest opstaan.
Home Fantasia Vervolg
