| Zelfvernietiging |
Het begon op het verjaardagsfeestje van Maaike.
Wat ik deed resulteerde in de vernietiging van alles waarvoor ik een maand geleden me doodgevochten zou hebben het te behouden. Hoe kon ik, ik die altijd zeker wist er niet gevoelig voor te zijn, reageren zoals ik
deed? Hoe kon ik mezelf zo verloochenen en daardoor alles kapotmaken? Het verdriet dat ik veroorzaakte ontnam me alles wat ik in mijn hart gesloten had. Zevenentwintig jaar en gelukkig en dan, pats boem, mijn
leven een emotioneel maanlandschap.
Roland. Roland. Het spijt me zo vreselijk! O God, Carlijn, wat heb je gedaan?
De verjaardag van Maaike
Oorverdovende muziek ricochetteerde van de muren van de kamer. Het was maar goed dat Agnes, de moeder van Frank, de buren gewaarschuwd had dat er een feestje zou zijn, anders had de politie allang op de
stoep gestaan. De kamer was vol wild dansende stelletjes: vrienden, klasgenoten en weet ik wat voor andere kennissen van Maaike.
Het was ongelooflijk maar waar. Aan het begin van het feest hadden we met z’n allen heel tuttig ‘Lang zal ze leven’ staan zingen en nu bewogen we en masse op het hypnotiserende gedreun van housemuziek. Hoeveel
groter kan een contrast zijn?
Ik voelde me lichtelijk opgelaten en een tikkeltje ‘out of place’ tussen dit jonge grut. Een vrouw, verzwolgen door een deinende massa spichtige jeugd.
Af en toe probeerde ik iets te zeggen tegen Roland, waarmee ik stond te dansen. Dat was vergeefse moeite. Weinig klanken bereikten ongeschonden de oren waarvoor ze bestemd waren, de rest werd misvormd of
opgeslokt in de kakofonie van ruige geluiden, uitgekotst door de 100-Wattversterkers. Alleen gebaren bereikten onbeschadigd de ontvanger.
Ik wees naar het bed van Frank. Roland knikte alsof hij begreep wat ik bedoelde. Voetje voor voetje schuifelden we tussen de epileptisch schokkende lijven door in de richting van het bed. Met zijn hand in de mijne trok
ik Roland achter me aan.
Maaike zat op haar knieën op het bed, met de handen van Frank in de hare. Op het opzwepende ritme van de muziek ‘danste’ ze lenig op het dekbed. Haar bewegingen bewogen de armen van Frank en via zijn armen
en schouders, een deel van zijn bovenlichaam. Het was haar manier om met haar vriend te dansen en ik zag ze beide stralen.
“Mag ik?” brulde ik in haar oor. “Laat mij met Frank dansen. Ga jij maar met Roland.”
Maaike knikte en we wisselden van partner.
Alsof de aarde onder hun voeten bewoog, schokten Maaike en Roland de vloer op en onderwijl kroop ik bij Frank op bed. Net als Maaike wilde ik zijn handen pakken, toen hij zijn hoofd schudde en zijn lippen bewoog.
Verstaan kon ik hem pas toen ik een oor vlakbij zijn mond bracht.
“Laat me maar even, Carlijn. Als straks het feest is afgelopen, kom je dan nog bij me langs? Ik wil graag met je praten,” bulderde hij zo hard hij kon.
Ik knikte en die bevestiging zette de zelfvernietiging in werking waaraan ik en mijn hart tenslotte ten onder gingen.
Roodgouden wolken verraadden de komst van de nieuwe dag toen we huiswaarts togen. Maaike, die we af zouden zetten, Roland en ik.
“Gaan jullie maar vast naar de auto. Ik ben zo bij jullie,” en weg glipte ik naar Frank.
Die wilde niet praten, hij had een verzoek. Of ik er over na wilde denken.
Ik hoorde hem aan en beloofde dat.
Achteraf gezien herken ik dat ik daar mijn ellende begon, op dat moment echter zag ik dat niet.
Had ik toen maar niet toegestemd!
Allicht kwam het doordat ik Frank niet teleur wilde stellen, dat weet ik wel. Ter verdediging kan ik alleen maar zeggen dat ik op dat moment het idee had dat ik dit aankon, iets waarin ik me deerlijk vergiste.
In bed
Het warme ochtendlicht dat door de ruiten de slaapkamer binnenstroomde, viel op het harde lichaam van Roland. De spieren van zijn dijbenen, lang en sterk door de basketbaltraining, bolden op onder mijn knedende
handen. Met wijd gespreide vingers wreef ik door de haartjes aan de binnenkanten in de richting van zijn kruis. Zelf zat ik op mijn knieën tussen zijn gespreide benen, mijn billen op mijn onderbenen, klem tegen mijn
hielen. Plagend pakte ik met mijn geoliede handen zijn zak en stijve jongen beet en liet ze eromheen fladderen.
Roland liet dat alles ontspannen op zich af komen. Af en toe sloot hij zijn ogen, dan weer keek hij me aan met die glimlach op zijn gezicht. Zo heerlijk jongensachtig en oh God, wat was ik verliefd op dat joch. Nooit, nooit
zou ik hem bedriegen, bezwoer ik me. The way to hell ...!
Terwijl mijn gladde handen licht toucherend om zijn eikel buitelden, langs de stam omlaag gleden en weer terug, stelde ik hem de vraag.
“Roland, zou jij Maaike een keer mee uit willen nemen?”
Vragende ogen boorden zich diep in de mijne en ik zag dat ik meer moest vertellen.
“Frank heeft me dat gevraagd. Maaike maakt weleens een opmerking over uitgaan en hij weet dat hij dat niet kan. Hij denkt dat ze heel graag eens mee uit genomen wil worden en hij wil haar dat niet onthouden.
Daarom heeft hij me gevraagd of jij haar af en toe eens mee wil nemen.
“Waarom vraagt hij dat dan niet aan mij?”
“Omdat jij mijn mannetje bent natuurlijk, gekkie. Hij wil dit niet achter mijn rug om doen. Daarom heeft hij liever dat ik het aan je vraag, zodat het voor hem en voor jou duidelijk is dat ik er geen moeite mee heb.”
Fijntjes trokken mijn kleine vingers hun baantjes langs de penis van Roland die rechtop stond te glimmen tussen mijn handen. De gladde olie in mijn handpalmen maakte plakkende geluidjes wanneer mijn handen over
de top van de eikel afglibberden, waarna ze omlaag gingen en het hele spel vanaf de balletjes in zijn zak van voor af aan begon. Meer dan waarschijnlijk bezorgde ik Roland een lekker gevoel, de keiharde staaf die door
mijn hand gleed bezorgde dat ook aan mij. Als ik mijn handen losjes rond zijn pik sloot en omhoog schoof, voelde ik de dik opstaande rand van de roze knop vanaf de duim tot aan de pink door mijn hand schuiven.
“Wat stelt Frank zich daarbij dan voor?”
“Nou, gewoon, dat je Maaike af en toe eens meeneemt naar een concert of zo, of een film. Wat dan ook. En dat ze een avond beleeft die hij haar niet kan geven.”
Zo kwebbelden we een tijdje door en al die tijd bleef mijn hand zijn knaap verwennen. Omhoog en omlaag, glibberen en glijden.
Mijn handen verhinderden Roland nee te zeggen. Mijn argumenten, mijn handen, waren te sterk om te kunnen weigeren. Arm jong. Als elke man een slaaf van zijn hormonen en daar maakte ik dankbaar misbruik van.
Heel oneerlijk misschien, die fysieke chantage die ik pleegde, want de opwinding in zijn onderlijf liet hem geen keus. En dus werd het ja: hij zou met haar uitgaan.
Verlekkerd en tevreden boog ik me diep voorover en tuitte mijn lippen tegen het stompe topje van de rozeblinkende kop. Het tipje van mijn tong dartelde speels over het gaatje en wriemelde zich naar binnen voorzover
dat ging. De olie voelde vettig als balsem tegen mijn lippen, maar wat maakte dat uit, ik lustte hem desondanks. Met een wellustig slurpje zoog ik me voorover over de vettige staaf.
Het topje van een gladde vinger bracht ik naar binnen in zijn sterretje en ik vingerde hem. Eruit, en ik sloot mijn hand rond de ballen in zijn zak, voor mijn mond zijn hete vlees verliet. Een dikke klodder speeksel liet ik
achter voor ik over hem heen kroop, mijn kutje naar hem richtte en me met een vlotte beweging over zijn staf liet glijden.
Het vocht van mijn spleetje en het speeksel van mijn mond maakten het zuigende geluidje toen zijn roede mijn tunneltje vulde en ik hem bereed. Een ritmische cadans voor een man en een vrouw.
Steunend op gestrekte armen keek ik op hem neer terwijl onze heupen hun liefdesspel bedreven. Pas toen zijn zaad zich in mij boorde en hete golven mijn lichaam doortrokken, plofte ik op hem neer. Mijn gewicht op zijn
borst plette mijn borsten en ik bleef zo lang mogelijk stil liggen.
Wat ik wilde gebeurde. Langzaam voelde ik het verschrompelen van zijn stijve, tot die zacht was en geleidelijk tussen mijn lipjes vandaan aan mij ontsnapte. Mijn knijpende nauwte trok de voorhuid terug over de kleine
eikel en het rimpelige velletje sleepte langzaam naar beneden, innig strijkend langs mijn nu gesloten lipjes en over mijn klit. Een dun en plakkerig spoortje sperma bleef er achter.
Zo’n schattig klein piemeltje dat uit je glipt; het rondt het mannenbezoek bijna vrouwelijk teder af. Een man hoeft voor mij niet altijd hard te zijn. Met zo’n soepel spulletje kun je verrukkelijk kroelen.
Het eerste uitje
Maaike was direct te vinden voor het plannetje van Frank en de eerste keer dat ze met Roland uitging, was naar ‘Het Schnitzelparadijs.’
De voorstelling begon om half tien ‘s avonds, maar al om vijf uur was Maaike bij me thuis. Ik had haar opgehaald bij Frank en ze at met ons mee. Het was supergezellig zo met z’n drieën. Ik had gekookt. Niks bijzonders.
Als geintje, vanwege de film, had ik gepaneerde schnitzels gekocht, met daarbij een gemengde groentesalade en gebakken krieltjes, iets wat je bij wijze van spreken elke dag eet. Het toetje was een soort sorbet van
verschillende soorten vla met verse vruchten, zoals mango, abrikozen en aardbeitjes.
Maaike zag er fantastisch uit. Het felrode haar was boven op haar hoofd op een ‘wilde’ manier bijeen gebonden, wat een erg speelse indruk maakte. Losse plukken haar staken brutaal alle kanten op en ik kon me
voorstellen hoe intrigerend dit beeld voor een man moest zijn, zeker boven zo’n lange, smalle hals als Maaike heeft. Ik raakte er zelf trouwens van ondersteboven.
Haar make-up bewees ze dat ze daar een natuurtalent mee is. Ik moest heel nauwkeurig kijken om te ontdekken wat ze gedaan had en toen ik er achterkwam bleek ze niet meer dan hier en daar ultrafijne accentjes te
hebben aangebracht bij de wenkbrauwen en haar wimpers. Het liet de sterke kanten van haar gezicht extra uitkomen en ook nu had ze haar litteken niet weggewerkt.
De combinatie van broek met een strak topje liet een brede strook van haar buik vrij, waardoor in haar navel een fel, glaskleurig diamantje zichtbaar was. Een behaatje droeg ze niet, dat had ze niet nodig met die kloeke
borstjes. Een kort jakje over haar topje completeerde haar nog wat meisjesachtige outfit.
Omdat de broek laag was uitgesneden, zoals bij jonge vrouwen zo in de mode was, was aan de voorkant te zien hoe haar vlakke buik afkalfde naar de onderbuik. Ongetwijfeld had ze schaamhaar weggeschoren anders
was dat te zien geweest, zo laag was de broek.
Aan de achterzijde koekeloerden de kuiltjes in haar rug brutaal naar iedereen die onder de rand van het jakje naar haar rug keek. Het bovenste bandje van een string en het platte rode strikje waarmee het aan een
tweede bandje en het koordje zelf verbonden was, zaten hoog op haar heupen en kwamen boven de band van de broek uit. Geheel volgens de mode. Kortom: ze schitterde als het juweeltje op haar buik!
Rond 20.00 uur vertrokken Roland en Maaike met mijn Jimny voor hun avondje uit. Hand in hand stapten ze de voordeur uit. Bij de auto draaide Roland zich om en stuurde een kushandje naar me toe, terwijl Maaike
zwaaide.
De achterkant van de Jimny was het laatste dat ik van ze zag en ik bleef alleen achter in mijn huis. Ik ging nog fitnessen, maar daarna wachtte me een lange, eenzame avond.
Omdat de film tot ongeveer middernacht duurde, verwachtte ik Roland en Maaike rond half een weer terug. Ik bleef speciaal op om te kunnen horen hoe ze het samen gehad hadden, maar toen er om twee uur nog geen
Jimny de straat in reed, vond ik het welletjes en ging naar bed. Om drie uur begon ik me ongerust te maken.
Stel dat er wat gebeurd was, een ongeluk of zo? Roland zou toch zeker veel vroeger naar huis zijn gekomen als hij had gekund? We hadden dan wel niets afgesproken, maar hij begreep toch ook wel dat ik nieuwsgierig
zou zijn?
Pas om half vijf die ochtend hoorde ik de Jimny voor het huis parkeren en Roland naar binnen komen.
Blijkbaar had hij Maaike thuis afgezet, want zachtjes schuifelde hij direct de trap op naar mijn slaapkamer en kroop naast me in bed.
Dichtbij mijn oor fluisterde hij “Ben je wakker Carlijn?”
Ik had me niet bewogen toen hij het bed instapte en hield mijn ogen stijf dicht terwijl ik rustig en oppervlakkig ademhaalde. Ik deed alsof ik sliep. Inwendig brieste ik omdat hij zo laat pas thuis was en niets van zich had
laten horen. Hij had toch best even op kunnen bellen wat ze nog gingen doen en waar ze bleven?
Toen hij geen antwoord kreeg op zijn vraag, legde hij zich neer en ging slapen. Zelf viel ik pas na wat uren tobben leek in slaap.
Een paar dagen gedroeg ik me best wel gereserveerd tegenover hem, maar gevoelens slijten en al snel was alles weer als vanouds. We deden weer gewoon tegen elkaar (ik moet bekennen dat ik weer gewoon deed
tegen hem. Roland was zich van geen kwaad bewust!!) en we konden weer heerlijk vrijen. En toen kwam het tweede uitje.
Het tweede uitje
Drie weken later gingen Roland en Maaike voor de tweede keer samen uit. Dit keer was er een concert van een populair plaatselijk bandje en daar gingen ze dansen en fun maken. Opnieuw zag ze er uit als om door
een ringetje te halen. Een heel kort, licht gekleurd wollen jurkje sloot strak om haar slanke lichaam, waardoor alle rondingen en curven goed te zien waren. Ze had of geen slipje aan of een string, want het jurkje spande
om de smalle billen van Maaike zonder dat de contouren van een broekje zichtbaar waren. Maaike was een buitengewoon verleidelijk vrouwtje die dag.
Ik had me voorgenomen me niet meer zoals vorige keer op te laten fokken door irrationele gedachten. Nu wist ik in ieder geval dat ze laat terug zouden komen en daarvoor hoefde ik niet op te blijven. Die avond lag ik
dan ook al vroeg in bed, voor mijn doen tenminste. Toen Maaike en Roland ’s ochtends vroeg nog steeds niet terug waren, begon het in mijn hoofd te malen en gingen mijn gedachten alsnog met me aan de haal:
Maaike danste klem tegen Roland aan. Haar armen lagen om zijn schouders en nek en haar hoofd rustte tegen zijn borst. Roland, die veel langer was, stak een kop boven haar uit en streelde met zijn linkerhand de hals
van Maaike, tot waar haar rode lokken begonnen. De andere hand lag in de holte onderaan haar rug, net waar het jurkje begon op te bollen.
Loom genietend tegen zijn borst, tilde ze haar hoofd op naar zijn gezicht. De donkere ogen zochten verliefd de zijne en een half geopende mond met vochtige lippen signaleerden een niet mis te verstane uitnodiging.
Hoe kon een man daar weerstand aan bieden? Een lichte glimlach speelde om zijn mond terwijl hij zich voorover boog en zijn lippen liefdevol op de hare drukte. Wat als een vluchtige aanraking begon, werd intenser, tot
hun tongen elkaar vonden en de kus er een vol passie was.
Urenlang genoten ze van elkaars nabijheid, waarna hij haar thuisbracht.
Amper opende zij de deur of hij nam haar in zijn armen. Voor zijn krachtige spieren woog ze niet meer dan een veertje. Lippen vonden elkaar opnieuw, terwijl hij haar de trap op droeg en haar op het bed vlijde. Een
liefdevolle kus volgde, met strelingen over en weer, tot hij haar overeind trok. Met de lippen op elkaar stonden ze daar, zijn handen op haar billen, haar armen om zijn nek.
Voorzichtig tilde hij de rand van haar jurkje omhoog en trok het uit, over haar hoofd. Hij maakte haar haren los. De lange, rode haren stroomden terug over de blote schouders, op de rug en langs de stevige borstjes.
Hij bekeek haar, liet zijn ogen genietend langs haar jonge lichaam glijden. Langs de blanke huid met al die sproetjes, de parmantige borstjes met de kleine tepeltjes en verder, langs de slanke meisjesbenen.
Langzaam zakte hij door zijn knieën tot zijn gezicht voor haar stringetje zat. Het iele stukje stof, bezet met ontelbare lovertjes, was net doorschijnend genoeg om een schaduw van haar vrouwelijkheid te tonen. ‘I love you’
en een hartje met een pijltje stonden op het dunne textiel en hij boog zijn hoofd voorover en drukte een kusje midden op het driehoekje stof. Hij haakte zijn duimen achter de dunne bandjes op de heupen en stroopte het
langs haar benen omlaag, om zo haar rosse haartjes bloot te leggen.
Terwijl zij haar eerste voet uit het niemendalletje tilde, zag hij het maagdelijke oestertje tussen haar dijen. De haartjes hielden op waar het gleufje begon. Het was zo’n lieflijk gezicht: het strakke jonge-meisjeskutje voor
zijn ogen, het rozerode vlees met de fragiele lipjes die net naar buiten uit het spleetje piepten en het begin van de ronding van de billen, daar achteraan.
Opnieuw drukte hij een kusje tegen haar onderbuik, op de koele, blote huid, voor hij opstond en haar gesloten ogen kuste.
Gewillig, verliefd, liet zij hem begaan. Zij baadde zich in de warmte van zijn aandacht, dronken van zijn attenties en zweefde op wolken van geluk.
Ze liet zich omdraaien en voorover buigen, met haar handen tegen de muur. Zijn handen vlinderden over haar schouders, vonden de harde tepeltjes op haar borstjes en daalden verder langs haar zij. Hij duwde de holte
in haar rug wat dieper, waardoor haar kontje nog meer naar achter stak. Zijn handen gleden over de billen, langs haar geopende dijen, tot helemaal beneden, waar ze de kleine voetjes liefkoosden.
Met haar jeugdige kontje nog steeds ver naar achter stekend, knielde hij achter haar. Zijn ogen verslonden het eerder nog geheime sterretje, verzonken in de wijkende spleet. Verslonden de heerlijkheid van haar kutje.
Hij boog zich voorover en inhaleerde de jonge-vrouwengeur van haar intiemste delen, voor hij zijn neus tegen haar gaatje stak en met zijn tong haar lipjes likte.
Een hees gegrom verleidde hem door te gaan, haar onderkant te aanbidden en haar te laten genieten van zijn tong. Hij plaatste haar voetjes nog wat verder uit elkaar en verschafte zich zo toegang tot haar poortje. Zijn
duimen vouwden de dikgezwollen lipjes open en met zijn tong diep in haar maagdelijke kutje begroef hij zijn gezicht wellustig in het vochtig-warme vlees en genoot de geneugten die zo’n jong vrouwtje hem kon bieden.
Later nam zij het initiatief. Ze draaide zich om en knoopte zijn hemd los. Verkennend schoven haar handjes over zijn borst, vonden de tepels en verwijderden het shirt langs de armen. Met haar lippen op de zijne,
ontknoopte ze zijn broek en opende de rits. Het kleine broekje dat hij aanhad was tot de elastieken band gevuld met waar zij naar op zoek was. De bult van zijn penis en zijn zak stond zwaar afgetekend in de stof. Terwijl
zij zijn broek afstroopte keek ze verlekkerd naar de vulling van het broekje en pas toen ze ook dat had weggeschoven vergrepen haar slanke vingertjes zich aan zijn geslacht.
Een handje overvulde zich met zijn zak en ballen, de ander omvatte nauwelijks voor de helft de omtrek van zijn staaf. Die hand trok de voorhuid naar beneden en haar ogen, groot van verwondering, vergaapten zich aan
de grote roze eikel.
Ze probeerde met twee handjes, elk aan een zijkant van zijn reus, de lengte van zijn mannelijkheid te bedekken, maar haar handjes waren veel te klein. Als haar vingers de eikel afdekten, kwam ze niet veel verder dan
halverwege de stam, en andersom. Als ze onderaan de stam begon, reikten haar vingers niet tot de rand van de eikel. Haar handpalmen volgden de dikgevulde aders aan weerszijde van de stam tot bij de top en weer
terug. De zachte druk van haar vingers langs zijn lid zond huiveringen door zijn lichaam. Die kleine vrouwenhandjes voelden zo goed dat hij zich nauwelijks kon bedwingen. Hij wilde haar neervlijen en haar vullen, haar
berijden en zich leegstorten in haar schoot. Hij wachtte. Nu genoot hij nog teveel van de handjes rond zijn trotse man-zijn. Straks.
De zachte massage van zijn ballen en zijn stam bracht vocht in het gaatje van de eikel. Ze keek ernaar, bijna verbaasd, drukte haar lippen ertegen en gaf een zoentje op de kop. Met zijn stevige jongen in haar hand stond
ze tenslotte op en duwde hem naar haar bed. Daar ging ze liggen, deed haar benen uit elkaar, zo van: Kom maar, jongen, ik wil je nu.
Haar hoog opbollende venusheuvel met de smalle strook rode haartjes stak hem uitdagend tegemoet. Waar op de onderbuik en langs de lipjes haartjes waren weggeschoren stonden kleine pukkeltjes als kippenvel.
Die minuscule bobbeltjes maakten het zo erotisch! Nog een keer verlustigde hij zich aan haar klitje, nog een keer kuste hij het gezwollen kelkje tussen haar benen, voor hij zijn stijve voor haar opening bracht en langzaam
naar binnen gleed, even lichte tegendruk ondervond en haar toen voor altijd opende.
Voor het eerst werd Maaikes kutje door een man gevuld. Hij voelde de weerstand van haar onervaren tunnel rond zijn eikel, terwijl hij langzaam maar beslist naar binnen schoof. Het was een hemels gevoel, die strakke
spieren rond zijn stijve lid, elke keer als hij zich terugtrok en weer naar voren duwde. Het duurde dan ook niet lang voor hij zijn zaad loosde en zijn sperma haar binnenkant smeerde. Maar zij was nog niet klaargekomen.
Hij onttrok zich aan haar greep en legde zich naast haar. Hun lippen vonden elkaar opnieuw en hij bracht een hand tussen haar benen. Zijn zaad smeerde de smalle gleuf tussen haar lipjes en dat gebruikte hij om met
zijn vingers haar klitje te bespelen. Diepe keelklanken ontsnapten aan haar mond terwijl hij haar vingerde. Soms gleed zijn vinger rechtstreeks over haar naakte knopje, soms streelde hij langs de huidplooi waaruit het
bobbeltje trots de kop op stak. Aan haar ademhaling merkte hij dat ze steeds meer opgewonden raakte. Als hij met de huid van zijn vingertop heel licht drukkend over haar knopje gleed, stokte haar adem en leek ze het
meest te genieten.
Spiegelglad was zij en dat, en de niet aflatende druk van zijn vingers, brachten haar tenslotte tot haar orgasme. Met een stel zuchtjes kwam ze klaar en haar lichaam schokte zolang hij zijn vingers tegen haar klitje drukte.
Voldaan vielen ze in elkaars armen tenslotte in slaap.
In de kille ochtendkilte van mijn huis haastte ik me naar beneden en deed de knippen op alle deuren en ramen, wilde Roland niet meer zien, sloot me af. Terug in bed jankte ik mezelf in slaap.
Zelfvernietiging
De volgende dagen was ik vrijwel niet thuis om zo Roland te ontlopen. Ik voelde me verraden. Ik dacht dat hij mijn vriend was en nu had hij zich laten verleiden door zo’n jong grietje. Wat heeft zij dat ik niet heb?
Slapen deed ik meestal bij een vriendin die haarfijn aanvoelde dat er tussen mij en Roland iets aan schortte. Mijn mobieltje zette ik af en pas als het echt niet anders kon ging ik naar huis en dan alleen nog laat in de
nacht. Alleen wat kleren nam ik mee.
Dit duurde een paar dagen en ik wist, dat hoorde ik van weer andere vrienden, dat Roland naar me zocht. Ik wilde hem niet zien en ik deed alles om hem uit de weg te gaan. Soms stond hij voor mijn deur als ik naar huis
terugkeerde, maar dan rukte ik me van zijn beeld weg om het later opnieuw te proberen.
Zonder Roland veranderde mijn leven dramatisch.
Op school had ik een collega van ongeveer mijn leeftijd, Jeffrey, en die wilde al jaren met me uitgaan. Al zolang ik hem kende liep hij achter me aan, maar ik had nooit veel aandacht aan hem geschonken. Nu echter,
was ik ontvankelijk voor zijn avances geraakt. Ik kon Roland maar niet uit mijn hoofd zetten en hoopte door met Jeffrey uit te gaan tenminste voor even van zijn beeld in mijn hoofd verlost te zijn.
Voor het eerst sinds ik hem kende flirtte ik met Jeffrey. M’n ogen, m’n lach en m’n gedrag verschaften hem hoop en het duurde dan ook niet lang voor we een date hadden. Geheel in zijn stijl zouden we eerst chic gaan
dineren en dan maar zien wat de avond verder brengen zou. Ik voor mij was daar al uit. Ik zou met hem het bed in duiken en met hem vrijen. Wat ik Roland met Maaike had zien doen, wilde ik met Jeffrey.
Donderdagavond was die eerste keer uit met Jeffrey.
Hij is een statige man, altijd tip top gekleed in handgemaakte, getailleerde pakken en modieuze overhemden met dure stropdassen. Hij is zo volslagen anders dan Roland. Die geeft net als ik de voorkeur aan makkelijk
zittende kleding; wijde shirts of zo en outdoorbroeken met stevige bergsportschoenen eronder.
Jeffrey’s ouders zijn rijk en je kon aan alles merken dat hij in een goed milieu is opgegroeid. Galant zijn en deftige woorden zijn een tweede natuur voor hem. Nooit heb ik hem betrapt op een vloek en bij alles wat hij
deed, handelde hij zoals de etiquette voorschrijft. Deuren open houden voor vrouwen, altijd de ander voor laten gaan en voor een vrouw uit een trap oplopen. Vandaar ons chique dineetje, waarvan ik vermoedde dat het
bij kaarslicht zou plaatsvinden. Roland dacht niet eens aan dat soort dingen. Die heeft me weleens omver gelopen toen we tegelijk een deur door wilden.
Nooit eerder had ik me met meer zorg aangekleed en opgetut als die avond. Ik wilde een onuitwisbare indruk op Jeffrey maken.
Mijn lichtgroene jurkje dat nauwelijks tot halverwege mijn dijbenen reikt, contrasteerde fel met mijn nog altijd gebronsde huid. Een erfenis van mijn vakantie. Die zalige vijf weken met Roland in de Pyreneeën leken nog zo
vers. Samen in de zon, bovenop een kale berg. De olie die we over elkaar uitsmeerden en dan samen in de lome warmte liggen bakken. Ik slikte de brok in mijn keel weg. Daar mocht ik niet meer aan denken. Dat was
voorbij en dat ging ik vanavond met Jeffrey bezegelen.
De groene stof van het jurkje sloot net zo strak om mijn vormen als het jurkje van Maaike. Ook ik deed een minuscuul stringetje aan, spierwit met lichtroze ruches op het kleine driehoekje over mijn gladgeschoren kutje.
Ondanks mijn jaren zijn mijn borsten nog stevig genoeg om zonder beha het jurkje te dragen en toen ik in de spiegel keek zag ik een opwindend mooie vrouw en was tevreden met mezelf.
Samen met Roland had ik vlak voor we op vakantie gingen dit jurkje gekocht. Ik hield ervan als hij de veters die de stof over mijn borsten bijeenhield losmaakte. Dan wist ik dat er iets liefs ging komen. Zou dat hetzelfde
zijn met Jeffrey?
Jeffrey had een tafeltje gereserveerd in een van de duurste restaurants in de stad, precies zoals ik me had voorgesteld. Het was een intiem restaurantje met slechts drie tafels, ver uit elkaar. Zonder reservering maakte
je daar geen enkele kans.
Zachte druipkaarsen en indirecte verlichting zorgden voor romantisch licht op de tafel die volgens de ware gourmettraditie gedekt was. Flonkerende kristallen glazen gevuld met rode en witte wijn staken af tegen het wit
geborduurde damast. Glimmend gepoetst bestek omlijstte de onberispelijk glanzende borden. Een menu met uitsluitend exquise specialiteiten.
Rode rozen in een kunstzinnige vaas sierden het midden van de tafel, waaraan Jeffrey en ik dicht naast elkaar zaten.
Als een heer nam Jeffrey bij binnenkomst het jasje van mijn schouders en schoof de stoel aan terwijl ik ging zitten. Direct kwam een zigeunerorkestje aan tafel. De melancholische klanken van de viool, de gitaar en een
accordeon rolden om me heen. Ze speelden hun lied voor mij, hun blije gezichten op mij gericht, een gulle lach om de mond.
Ik werd geacht verliefd te zijn.
Hoe anders was het met Roland tijdens onze vakantie geweest. Kant en klare trekkingmaaltijden uit een zakje. Opgewarmd in een pannetje bergstroomwater en dan rond een klein vuurtje eten, gewoon uit het pakje,
soms met alleen een vork of een lepeltje. Een appel of sinaasappel na, zittend op een steen of een boomstronk in de natuur. Zelf afwassen en de troep opruimen. Hartkeks overdag, knoerthard en smakeloos maar
voedzaam en soms, als we in een dorpje kwamen, een vers stokbroodje nog warm uit de oven. Bronwater was onze nectar, maar dat deerde niet, we laafden ons aan elkaar.
Geen zigeunerorkestje in die bergen, maar muziek van de natuur. Krekels in de wegstervende hitte van de zon, het geheimzinnige geritsel in de schrale struikjes, het ge-oehoe van een uil in zijn stille vlucht in het holst
van een kille nacht. Ik kon nauwelijks slikken toen ik aan die o zo gelukkige dagen dacht.
Jeffrey was echt een ideale schoonzoon. Hij zag er goed uit, was buitengewoon charmant en het menu en de wijn waren geweldig. Vast en zeker zou hij erg lief voor me zijn.
Waarom was ik dan niet blij? Waarom kon ik, met alles wat hij me bood, dan niet gelukkig zijn?
Plichtmatig lepelde ik de aspergeroomsoep naar binnen en probeerde krampachtig naar Jeffrey te luisteren en af en toe iets terug te zeggen.
M’n ja’s en nee’s en mijn knikjes sloegen nergens op. Ik hoorde nauwelijks wat hij zei. Mijn hoofd was doorlopend gevuld met gedachten aan Roland. Bij alles vergeleek ik die twee met elkaar.
Waar zou Roland over gesproken hebben? Wat zou hij van deze soep gevonden hebben? Had hij me ergens anders mee naartoe genomen? Gek werd ik ervan.
Zelfverwijt en woorden waarmee ik vergoelijkte wat ik aan het doen was, vochten om voorrang. Er was in mij geen ruimte voor gezellige conversatie.
Keer op keer knalden dezelfde twee vragen heen en weer door mijn hoofd: Wat heeft Roland nou eigenlijk gedaan? Wat heb ik in vredesnaam aangericht?
Steeds maar weer de confrontatie met deze woorden en een opbouwend schuldgevoel, rondtollend in mijn hoofd, maakten me duizelig. Vooral de antwoorden op die vragen deden dat.
Wat had Roland nou eigenlijk gedaan? Niks! Hij ging gewoon uit met Maaike. Alleen gedanst, misschien intiem, maar niks meer dan dat. Wist ik wat ze daarna deden? Nee. Alles, alle gedachten van wat er daarna
gebeurde had ik zelf gefantaseerd. Niets had ik hem of Maaike gevraagd. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ze hadden gevreeën en dat ze daarom zolang wegbleven. Ik walgde van mezelf.
En wat was het antwoord op die vraag aan mezelf: Wat heb ik in vredesnaam voor brokken gemaakt?
Mijn pasverworven inzicht was misselijkmakend. Met een verpletterende helderheid drong het tot me door dat ik alles om niks kapot had gemaakt. De liefde van mijn leven had ik verspeeld met mijn stomme jaloezie.
Onterecht. Oh Roland, ik hou zo van je en ik ben je kwijt. Toen dat gevoel daar in dat restaurant mijn hart raakte, gutsten de tranen over mijn wangen.
Daar zat ik, met Jeffrey in een duur cult-restaurant. Geestelijk kapot en letterlijk ziek van mezelf.
De lepel met soep viel uit mijn handen op mijn jurkje en over mijn dijen en alles wat ik zojuist gegeten en gedronken had kotste ik uit over de tafel. Het moet voor de andere gasten een vreselijk gezicht geweest zijn, dat
galbittere braaksel van mijn gemoed dat ik over de tafel sproeide.
Ik weet nog dat ik mijn servet greep, opsprong en hard naar buiten rende, snikkend, alles achterlatend in dat restaurant. Ik rende en ik rende, zomaar in het wilde weg de stad in. Het was nazomer, maar toch al koud en
vochtig met mijn dunne jurkje. Het kon me allemaal niks schelen. Opgesloten als in een cocon zwierf ik verloren door de straten.
“Hé, schatje, 50 Euro?” klonk het uit een auto en ik zag een man achter een open raam zich naar me toe buigen. Ik wist even niet waar hij het over had, maar schrok toen het tot me doordrong en vluchtte het park in. Op
het pad van fijngemalen schelpenzand slipte mijn voet weg en ik viel in een bloembed, krabbelde op en strompelde door, volslagen in paniek en boordevol zelfverwijt.
Vier puberjongens die daar liepen zagen hoe mijn jurkje bij de val tot over mijn billen opstroopte. Mijn blote achterste, met alleen het koordje onder in de spleet, trok hen onweerstaanbaar aan en ze kwamen achter me
aan. Eerst wandelend, maar al snel voelde ik me bedreigd. Als ik sneller ging lopen deden zij dat ook. Ik was een stuk wild waarop ze jaagden en opnieuw moest ik rennen. Een hak van een schoen brak en op blote
voeten rende ik verder, steeds dieper de duisternis in. De angst dat ik verkracht zou worden dreef me voort.
Verblind door besef, lichamelijk en geestelijk gebroken en smerig van mijn val rende ik overal en nergens heen. Nergens een plek om heen te gaan. Achter me blakerde verschroeide aarde.
Bij het eerste ochtendgloren vond ik mezelf terug, opgekruld liggend op een bankje naast de brug, emotioneel afgestompt en door en door koud. Alles was kapot. Mijn leven, mijn liefde verwoest. Welk onrecht had ik
anderen aangedaan? Maaike, het schattige vriendinnetje van Frank en die goeiige Jeffrey? Wat moest hij hebben doorgemaakt gisteravond en vannacht? Hoe kon ik ooit die twee nog onder ogen komen?
Of Roland? Hoeveel had hij me niet gegeven? De mooiste gift die er is, zijn liefde en een gedeeld leven met mij.
Er zat geen rem meer op mijn tranen terwijl dit alles mijn gedachten passeerde. Ik huilde mijn ogen uit, overzag de ruïne van mijn leven. Als ik niet samen met Roland verder kon, stond me nog maar een ding te doen.
Verstijfd stond ik op en wankelde de brug op.
Ergens in de afgelopen week had ik een song gehoord waarvan de woorden onbewust waren blijven hangen. Op het moment dat ik ze hoorde nam ik ze waar zonder te luisteren en pas nu kreeg de tekst betekenis voor
me. Midden op de brug leunde ik tegen de balustrade terwijl de woorden door mijn hoofd spoelden:
Ik kon de gedachte aan Roland met een ander niet verdragen.
Boven het donkere water zag ik de eerste stralen van de zon de wolken kussen. De gouden gloed verwisselde duisternis voor licht. Ik liet de balustrade los en liep terneergeslagen de andere kant op. Hoe moeilijk het
ook voor me zou zijn, ik moest het doen. Dat was ik hem verschuldigd.
Een vlammende zon wierp lange schaduwen toen ik aanbelde bij Rolands ouders. De klank van de bel was nog niet vervlogen of de deur ging open. Het was alsof hij me verwacht had, want daar stond Roland,
aangekleed en wel. Ik zag het lieve gezicht dat ik zo ontelbaar vaak aanraakte, kuste. Het liefste dat ik ooit kreeg, verspeeld. In dat besef barstte ik opnieuw in tranen uit. Heftig snikkend kon ik nog net stamelen dat het
me zo verschrikkelijk speet wat ik hem had aangedaan.
“Ik zal uit je leven weggaan, maar vergeef me, alsjeblieft. Dat is het laatste wat ik je vraag Roland. Vergeef me alsjeblieft.”
Ik draaide me om; weg naar mijn eigen huis wilde ik. Het werd echter zwart voor mijn ogen en daar, op zijn stoep, stortte ik in. Vaag hoorde ik mijn naam geroepen worden en dat werd mijn laatste herinnering aan die
nacht.
Bevangen van de kou en gesloopt door mijn emoties plofte ik neer op de tegels voor zijn huis.
Uren later werd ik wakker in een bed. Ik opende mijn ogen en herkende de kamer van Roland. Een arm lag over me heen. Abrupt draaide ik me om en keek recht in zijn gezicht. Roland! Hij was het gelukkigste uitzicht
van mijn leven.
“Roland,” riep ik en wilde direct alles eruit flappen, het opbiechten, alles van me af praten, maar dat liet hij niet toe.
Roland legde een vinger over mijn lippen: “Ssst, niet nu, straks.” Het enige wat hij deed was me tegen zich aantrekken en me vasthouden. Een uur lang klampte ik me aan hem vast alsof ik bang was dat hij weg zou
vliegen.
Veel later pas hoorde ik wat er gebeurd was nadat ik was ingestort.
Het was Roland die mijn naam had geroepen.
Direct nadat ik op de grond ineen was gezakt, had hij me opgepakt en naar binnen gedragen. Terwijl zijn moeder het bad vol liet lopen, kleedde hij me uit en ging met me in het warme water zitten, om me weer op
temperatuur te brengen. Eerst hield hij me alleen maar tegen zich aan, later waste hij me en ontdeed me van al het straatvuil van het struikelen in het park en het rennen op blote voeten. Daarna legde hij me in zijn smalle
bed en kwam naast me liggen. Al die tijd heeft hij stil tegen me aan gelegen. De colleges van die dag liet hij lopen.
Zijn vader en moeder haalden kleren voor me uit mijn huis, want wat ik aan had was onherstelbaar beschadigd en onbruikbaar geworden.
Zelfs hadden ze me ’s morgens ziek gemeld op mijn werk.
In de beslotenheid van zijn slaapkamer stortte ik later die vrijdagochtend mijn hart uit. Alle ellende, al mijn valse beschuldigingen, alle slechte gedachten die ik had en waardoor ik me had laten beïnvloeden gooide ik er
uit. Duizend keer vertelde ik hem hoeveel ik van hem hield en hoe stom ik was geweest. Ik vertelde hem van mijn avonturen bij de Blue Druids en om welke reden ik daar was gekomen. Hoe ironisch dat achteraf was en
hoe ontnuchterend voor mezelf.
In die tijd had ik vrijers die me claimden en juist daarom, om die jaloezie, had ik ze gedumpt en was ik in die experimenteergroep verzeild geraakt. Ik, die altijd beweerde dat ik geen jaloezie kende. De eerste de beste
valkuil die ik op mijn weg tegenkwam, daar tuimelde ik als een jaloerse bitch met open ogen in. Misschien heb ik die anderen allemaal onrecht aangedaan door ze te veroordelen. Misschien is het juist een peilloze
liefde voor die ander die tot jaloezie leidt. De angst die ander af te moeten staan. Heb ik niet altijd beweerd dat als jaloezie de kop opsteekt je net zo goed een einde aan een relatie kan maken? En dat de zekerheid
dat de ander alleen voor jou kiest, ware liefde is, de enige liefde waard om te koesteren?
Ik ratelde maar door over mijn naïeve ideeën over vrijheid in een relatie. Ideeën die na mijn oerdomme gedrag niet meer waren dan bullshit! Woorden, zoals dat echte liefde vrijheid geven is, in de wetenschap dat die
ander je nooit zou bedriegen en altijd terug zou komen. Dat verstikkende liefde onvrijheid is, gedoemd een relatie op de klippen te laten lopen. Ik vertelde veel, gooide alles eruit en torste het zware boetekleed. Alles in
de hoop dat woorden ervoor zouden zorgen dat hij van me bleef houden.
Roland kon me maar op een manier stil krijgen.
Midden in een zin richtte hij zich op en smoorde met zijn lippen mijn woordenstroom.
“Carlijntje, weet je nu nog niet dat je voor mij de enige bent?” zei hij nadat hij zijn mond terugtrok. “Hoe kan ik je dat dan nog duidelijker maken? Zou het je helpen als ik zei dat Maaike wel met me over zoiets heeft
gesproken, maar dat er niets is gebeurd?”
Ik keek hem verwonderd aan.
“Ja echt! Ze heeft het er met Frank over gehad en die was helemaal voor. Het kan zelfs zijn dat het idee van Frank kwam. Hij gunt het Maaike, dat ze ervaart hoe het is met een man. Hij heeft tegen haar gezegd dat ze
beter met mij voor het eerst geslachtsverkeer kan hebben dan met een ander. Ze is nog maagd weet je. Er is nog nooit een jongen in haar geweest.
Die opmerkingen van Maaike waren de reden waarom we zo lang wegbleven, op beide avonden. We hebben er heel lang over zitten praten, Maaike en ik. Het betekent nogal wat en daar kom je niet zomaar uit.
Vraag het maar aan haar.
Na al die uren erover denken en praten hebben we afgesproken dat ik het er met je over zou hebben. Dat wilde ik doen na die tweede keer dat ik met haar uit ging. Ik zou zoiets nooit doen zonder dat jij er van wist. Maar
toen was het al te laat. Ik had het je eerder moeten vertellen.”
Ik werd er stil van.
Die vrijdagochtend was de wond nog te pril om hier een antwoord op te geven. In de week erna, met Maaike er bij, hebben we er nog een keer over gesproken en besloten we gedrieën het te laten gebeuren. In mijn
huis en Maaike en Roland willen dat ik er bij ben. Toen de teerling eenmaal geworpen was, viel er een last van mijn schouders en konden we, in de wetenschap dat het binnenkort echt gaat gebeuren, weer spontaan
met elkaar omgaan. Daar hoef ik niet jaloers over te zijn.
“Ik wil dat je heel erg lief voor haar bent Roland. Net zo lief als voor mij. Het is haar eerste keer en het moet een onvergetelijke ervaring voor haar worden. Zoals het voor mij ook steeds weer onvergetelijk is als je met me
vrijt. Beloof je dat?”
Roland knikte alleen maar en keek naar Maaike.
Wat vreemd om zo vrijuit over zoiets te praten en de ‘daad’ vooruit te plannen.
De voorbije periode is een harde leerschool voor me geweest. Ik heb een onbekende kant van mezelf leren kennen. Beschaamd merkte ik hoe belachelijk ik me gedragen had door me voor Jeffrey onbewust net zo aan
te kleden als Maaike bij die tweede keer. Dat was heel confronterend. Ik schaamde me voor al die verkeerde redenen waarom ik met hem uit wilde gaan. Ik had me als een kreng gedragen en ik was hem duizend
excuses verschuldigd.
Het weekend dat erop volgde bood ik die verontschuldigingen aan, aan Jeffrey en de restauranthouder. Nog zo’n zware taak uit mijn leven.
Wat me de kracht gaf het te doen, was dat ik Roland nog heb en dat hij van me houdt. Onvoorwaardelijk, met al mijn fouten.
Wat ik deed resulteerde in de vernietiging van alles waarvoor ik een maand geleden me doodgevochten zou hebben het te behouden. Hoe kon ik, ik die altijd zeker wist er niet gevoelig voor te zijn, reageren zoals ik
deed? Hoe kon ik mezelf zo verloochenen en daardoor alles kapotmaken? Het verdriet dat ik veroorzaakte ontnam me alles wat ik in mijn hart gesloten had. Zevenentwintig jaar en gelukkig en dan, pats boem, mijn
leven een emotioneel maanlandschap.
Roland. Roland. Het spijt me zo vreselijk! O God, Carlijn, wat heb je gedaan?
De verjaardag van Maaike
Oorverdovende muziek ricochetteerde van de muren van de kamer. Het was maar goed dat Agnes, de moeder van Frank, de buren gewaarschuwd had dat er een feestje zou zijn, anders had de politie allang op de
stoep gestaan. De kamer was vol wild dansende stelletjes: vrienden, klasgenoten en weet ik wat voor andere kennissen van Maaike.
Het was ongelooflijk maar waar. Aan het begin van het feest hadden we met z’n allen heel tuttig ‘Lang zal ze leven’ staan zingen en nu bewogen we en masse op het hypnotiserende gedreun van housemuziek. Hoeveel
groter kan een contrast zijn?
Ik voelde me lichtelijk opgelaten en een tikkeltje ‘out of place’ tussen dit jonge grut. Een vrouw, verzwolgen door een deinende massa spichtige jeugd.
Af en toe probeerde ik iets te zeggen tegen Roland, waarmee ik stond te dansen. Dat was vergeefse moeite. Weinig klanken bereikten ongeschonden de oren waarvoor ze bestemd waren, de rest werd misvormd of
opgeslokt in de kakofonie van ruige geluiden, uitgekotst door de 100-Wattversterkers. Alleen gebaren bereikten onbeschadigd de ontvanger.
Ik wees naar het bed van Frank. Roland knikte alsof hij begreep wat ik bedoelde. Voetje voor voetje schuifelden we tussen de epileptisch schokkende lijven door in de richting van het bed. Met zijn hand in de mijne trok
ik Roland achter me aan.
Maaike zat op haar knieën op het bed, met de handen van Frank in de hare. Op het opzwepende ritme van de muziek ‘danste’ ze lenig op het dekbed. Haar bewegingen bewogen de armen van Frank en via zijn armen
en schouders, een deel van zijn bovenlichaam. Het was haar manier om met haar vriend te dansen en ik zag ze beide stralen.
“Mag ik?” brulde ik in haar oor. “Laat mij met Frank dansen. Ga jij maar met Roland.”
Maaike knikte en we wisselden van partner.
Alsof de aarde onder hun voeten bewoog, schokten Maaike en Roland de vloer op en onderwijl kroop ik bij Frank op bed. Net als Maaike wilde ik zijn handen pakken, toen hij zijn hoofd schudde en zijn lippen bewoog.
Verstaan kon ik hem pas toen ik een oor vlakbij zijn mond bracht.
“Laat me maar even, Carlijn. Als straks het feest is afgelopen, kom je dan nog bij me langs? Ik wil graag met je praten,” bulderde hij zo hard hij kon.
Ik knikte en die bevestiging zette de zelfvernietiging in werking waaraan ik en mijn hart tenslotte ten onder gingen.
Roodgouden wolken verraadden de komst van de nieuwe dag toen we huiswaarts togen. Maaike, die we af zouden zetten, Roland en ik.
“Gaan jullie maar vast naar de auto. Ik ben zo bij jullie,” en weg glipte ik naar Frank.
Die wilde niet praten, hij had een verzoek. Of ik er over na wilde denken.
Ik hoorde hem aan en beloofde dat.
Achteraf gezien herken ik dat ik daar mijn ellende begon, op dat moment echter zag ik dat niet.
Had ik toen maar niet toegestemd!
Allicht kwam het doordat ik Frank niet teleur wilde stellen, dat weet ik wel. Ter verdediging kan ik alleen maar zeggen dat ik op dat moment het idee had dat ik dit aankon, iets waarin ik me deerlijk vergiste.
In bed
Het warme ochtendlicht dat door de ruiten de slaapkamer binnenstroomde, viel op het harde lichaam van Roland. De spieren van zijn dijbenen, lang en sterk door de basketbaltraining, bolden op onder mijn knedende
handen. Met wijd gespreide vingers wreef ik door de haartjes aan de binnenkanten in de richting van zijn kruis. Zelf zat ik op mijn knieën tussen zijn gespreide benen, mijn billen op mijn onderbenen, klem tegen mijn
hielen. Plagend pakte ik met mijn geoliede handen zijn zak en stijve jongen beet en liet ze eromheen fladderen.
Roland liet dat alles ontspannen op zich af komen. Af en toe sloot hij zijn ogen, dan weer keek hij me aan met die glimlach op zijn gezicht. Zo heerlijk jongensachtig en oh God, wat was ik verliefd op dat joch. Nooit, nooit
zou ik hem bedriegen, bezwoer ik me. The way to hell ...!
Terwijl mijn gladde handen licht toucherend om zijn eikel buitelden, langs de stam omlaag gleden en weer terug, stelde ik hem de vraag.
“Roland, zou jij Maaike een keer mee uit willen nemen?”
Vragende ogen boorden zich diep in de mijne en ik zag dat ik meer moest vertellen.
“Frank heeft me dat gevraagd. Maaike maakt weleens een opmerking over uitgaan en hij weet dat hij dat niet kan. Hij denkt dat ze heel graag eens mee uit genomen wil worden en hij wil haar dat niet onthouden.
Daarom heeft hij me gevraagd of jij haar af en toe eens mee wil nemen.
“Waarom vraagt hij dat dan niet aan mij?”
“Omdat jij mijn mannetje bent natuurlijk, gekkie. Hij wil dit niet achter mijn rug om doen. Daarom heeft hij liever dat ik het aan je vraag, zodat het voor hem en voor jou duidelijk is dat ik er geen moeite mee heb.”
Fijntjes trokken mijn kleine vingers hun baantjes langs de penis van Roland die rechtop stond te glimmen tussen mijn handen. De gladde olie in mijn handpalmen maakte plakkende geluidjes wanneer mijn handen over
de top van de eikel afglibberden, waarna ze omlaag gingen en het hele spel vanaf de balletjes in zijn zak van voor af aan begon. Meer dan waarschijnlijk bezorgde ik Roland een lekker gevoel, de keiharde staaf die door
mijn hand gleed bezorgde dat ook aan mij. Als ik mijn handen losjes rond zijn pik sloot en omhoog schoof, voelde ik de dik opstaande rand van de roze knop vanaf de duim tot aan de pink door mijn hand schuiven.
“Wat stelt Frank zich daarbij dan voor?”
“Nou, gewoon, dat je Maaike af en toe eens meeneemt naar een concert of zo, of een film. Wat dan ook. En dat ze een avond beleeft die hij haar niet kan geven.”
Zo kwebbelden we een tijdje door en al die tijd bleef mijn hand zijn knaap verwennen. Omhoog en omlaag, glibberen en glijden.
Mijn handen verhinderden Roland nee te zeggen. Mijn argumenten, mijn handen, waren te sterk om te kunnen weigeren. Arm jong. Als elke man een slaaf van zijn hormonen en daar maakte ik dankbaar misbruik van.
Heel oneerlijk misschien, die fysieke chantage die ik pleegde, want de opwinding in zijn onderlijf liet hem geen keus. En dus werd het ja: hij zou met haar uitgaan.
Verlekkerd en tevreden boog ik me diep voorover en tuitte mijn lippen tegen het stompe topje van de rozeblinkende kop. Het tipje van mijn tong dartelde speels over het gaatje en wriemelde zich naar binnen voorzover
dat ging. De olie voelde vettig als balsem tegen mijn lippen, maar wat maakte dat uit, ik lustte hem desondanks. Met een wellustig slurpje zoog ik me voorover over de vettige staaf.
Het topje van een gladde vinger bracht ik naar binnen in zijn sterretje en ik vingerde hem. Eruit, en ik sloot mijn hand rond de ballen in zijn zak, voor mijn mond zijn hete vlees verliet. Een dikke klodder speeksel liet ik
achter voor ik over hem heen kroop, mijn kutje naar hem richtte en me met een vlotte beweging over zijn staf liet glijden.
Het vocht van mijn spleetje en het speeksel van mijn mond maakten het zuigende geluidje toen zijn roede mijn tunneltje vulde en ik hem bereed. Een ritmische cadans voor een man en een vrouw.
Steunend op gestrekte armen keek ik op hem neer terwijl onze heupen hun liefdesspel bedreven. Pas toen zijn zaad zich in mij boorde en hete golven mijn lichaam doortrokken, plofte ik op hem neer. Mijn gewicht op zijn
borst plette mijn borsten en ik bleef zo lang mogelijk stil liggen.
Wat ik wilde gebeurde. Langzaam voelde ik het verschrompelen van zijn stijve, tot die zacht was en geleidelijk tussen mijn lipjes vandaan aan mij ontsnapte. Mijn knijpende nauwte trok de voorhuid terug over de kleine
eikel en het rimpelige velletje sleepte langzaam naar beneden, innig strijkend langs mijn nu gesloten lipjes en over mijn klit. Een dun en plakkerig spoortje sperma bleef er achter.
Zo’n schattig klein piemeltje dat uit je glipt; het rondt het mannenbezoek bijna vrouwelijk teder af. Een man hoeft voor mij niet altijd hard te zijn. Met zo’n soepel spulletje kun je verrukkelijk kroelen.
Het eerste uitje
Maaike was direct te vinden voor het plannetje van Frank en de eerste keer dat ze met Roland uitging, was naar ‘Het Schnitzelparadijs.’
De voorstelling begon om half tien ‘s avonds, maar al om vijf uur was Maaike bij me thuis. Ik had haar opgehaald bij Frank en ze at met ons mee. Het was supergezellig zo met z’n drieën. Ik had gekookt. Niks bijzonders.
Als geintje, vanwege de film, had ik gepaneerde schnitzels gekocht, met daarbij een gemengde groentesalade en gebakken krieltjes, iets wat je bij wijze van spreken elke dag eet. Het toetje was een soort sorbet van
verschillende soorten vla met verse vruchten, zoals mango, abrikozen en aardbeitjes.
Maaike zag er fantastisch uit. Het felrode haar was boven op haar hoofd op een ‘wilde’ manier bijeen gebonden, wat een erg speelse indruk maakte. Losse plukken haar staken brutaal alle kanten op en ik kon me
voorstellen hoe intrigerend dit beeld voor een man moest zijn, zeker boven zo’n lange, smalle hals als Maaike heeft. Ik raakte er zelf trouwens van ondersteboven.
Haar make-up bewees ze dat ze daar een natuurtalent mee is. Ik moest heel nauwkeurig kijken om te ontdekken wat ze gedaan had en toen ik er achterkwam bleek ze niet meer dan hier en daar ultrafijne accentjes te
hebben aangebracht bij de wenkbrauwen en haar wimpers. Het liet de sterke kanten van haar gezicht extra uitkomen en ook nu had ze haar litteken niet weggewerkt.
De combinatie van broek met een strak topje liet een brede strook van haar buik vrij, waardoor in haar navel een fel, glaskleurig diamantje zichtbaar was. Een behaatje droeg ze niet, dat had ze niet nodig met die kloeke
borstjes. Een kort jakje over haar topje completeerde haar nog wat meisjesachtige outfit.
Omdat de broek laag was uitgesneden, zoals bij jonge vrouwen zo in de mode was, was aan de voorkant te zien hoe haar vlakke buik afkalfde naar de onderbuik. Ongetwijfeld had ze schaamhaar weggeschoren anders
was dat te zien geweest, zo laag was de broek.
Aan de achterzijde koekeloerden de kuiltjes in haar rug brutaal naar iedereen die onder de rand van het jakje naar haar rug keek. Het bovenste bandje van een string en het platte rode strikje waarmee het aan een
tweede bandje en het koordje zelf verbonden was, zaten hoog op haar heupen en kwamen boven de band van de broek uit. Geheel volgens de mode. Kortom: ze schitterde als het juweeltje op haar buik!
Rond 20.00 uur vertrokken Roland en Maaike met mijn Jimny voor hun avondje uit. Hand in hand stapten ze de voordeur uit. Bij de auto draaide Roland zich om en stuurde een kushandje naar me toe, terwijl Maaike
zwaaide.
De achterkant van de Jimny was het laatste dat ik van ze zag en ik bleef alleen achter in mijn huis. Ik ging nog fitnessen, maar daarna wachtte me een lange, eenzame avond.
Omdat de film tot ongeveer middernacht duurde, verwachtte ik Roland en Maaike rond half een weer terug. Ik bleef speciaal op om te kunnen horen hoe ze het samen gehad hadden, maar toen er om twee uur nog geen
Jimny de straat in reed, vond ik het welletjes en ging naar bed. Om drie uur begon ik me ongerust te maken.
Stel dat er wat gebeurd was, een ongeluk of zo? Roland zou toch zeker veel vroeger naar huis zijn gekomen als hij had gekund? We hadden dan wel niets afgesproken, maar hij begreep toch ook wel dat ik nieuwsgierig
zou zijn?
Pas om half vijf die ochtend hoorde ik de Jimny voor het huis parkeren en Roland naar binnen komen.
Blijkbaar had hij Maaike thuis afgezet, want zachtjes schuifelde hij direct de trap op naar mijn slaapkamer en kroop naast me in bed.
Dichtbij mijn oor fluisterde hij “Ben je wakker Carlijn?”
Ik had me niet bewogen toen hij het bed instapte en hield mijn ogen stijf dicht terwijl ik rustig en oppervlakkig ademhaalde. Ik deed alsof ik sliep. Inwendig brieste ik omdat hij zo laat pas thuis was en niets van zich had
laten horen. Hij had toch best even op kunnen bellen wat ze nog gingen doen en waar ze bleven?
Toen hij geen antwoord kreeg op zijn vraag, legde hij zich neer en ging slapen. Zelf viel ik pas na wat uren tobben leek in slaap.
Een paar dagen gedroeg ik me best wel gereserveerd tegenover hem, maar gevoelens slijten en al snel was alles weer als vanouds. We deden weer gewoon tegen elkaar (ik moet bekennen dat ik weer gewoon deed
tegen hem. Roland was zich van geen kwaad bewust!!) en we konden weer heerlijk vrijen. En toen kwam het tweede uitje.
Het tweede uitje
Drie weken later gingen Roland en Maaike voor de tweede keer samen uit. Dit keer was er een concert van een populair plaatselijk bandje en daar gingen ze dansen en fun maken. Opnieuw zag ze er uit als om door
een ringetje te halen. Een heel kort, licht gekleurd wollen jurkje sloot strak om haar slanke lichaam, waardoor alle rondingen en curven goed te zien waren. Ze had of geen slipje aan of een string, want het jurkje spande
om de smalle billen van Maaike zonder dat de contouren van een broekje zichtbaar waren. Maaike was een buitengewoon verleidelijk vrouwtje die dag.
Ik had me voorgenomen me niet meer zoals vorige keer op te laten fokken door irrationele gedachten. Nu wist ik in ieder geval dat ze laat terug zouden komen en daarvoor hoefde ik niet op te blijven. Die avond lag ik
dan ook al vroeg in bed, voor mijn doen tenminste. Toen Maaike en Roland ’s ochtends vroeg nog steeds niet terug waren, begon het in mijn hoofd te malen en gingen mijn gedachten alsnog met me aan de haal:
Maaike danste klem tegen Roland aan. Haar armen lagen om zijn schouders en nek en haar hoofd rustte tegen zijn borst. Roland, die veel langer was, stak een kop boven haar uit en streelde met zijn linkerhand de hals
van Maaike, tot waar haar rode lokken begonnen. De andere hand lag in de holte onderaan haar rug, net waar het jurkje begon op te bollen.
Loom genietend tegen zijn borst, tilde ze haar hoofd op naar zijn gezicht. De donkere ogen zochten verliefd de zijne en een half geopende mond met vochtige lippen signaleerden een niet mis te verstane uitnodiging.
Hoe kon een man daar weerstand aan bieden? Een lichte glimlach speelde om zijn mond terwijl hij zich voorover boog en zijn lippen liefdevol op de hare drukte. Wat als een vluchtige aanraking begon, werd intenser, tot
hun tongen elkaar vonden en de kus er een vol passie was.
Urenlang genoten ze van elkaars nabijheid, waarna hij haar thuisbracht.
Amper opende zij de deur of hij nam haar in zijn armen. Voor zijn krachtige spieren woog ze niet meer dan een veertje. Lippen vonden elkaar opnieuw, terwijl hij haar de trap op droeg en haar op het bed vlijde. Een
liefdevolle kus volgde, met strelingen over en weer, tot hij haar overeind trok. Met de lippen op elkaar stonden ze daar, zijn handen op haar billen, haar armen om zijn nek.
Voorzichtig tilde hij de rand van haar jurkje omhoog en trok het uit, over haar hoofd. Hij maakte haar haren los. De lange, rode haren stroomden terug over de blote schouders, op de rug en langs de stevige borstjes.
Hij bekeek haar, liet zijn ogen genietend langs haar jonge lichaam glijden. Langs de blanke huid met al die sproetjes, de parmantige borstjes met de kleine tepeltjes en verder, langs de slanke meisjesbenen.
Langzaam zakte hij door zijn knieën tot zijn gezicht voor haar stringetje zat. Het iele stukje stof, bezet met ontelbare lovertjes, was net doorschijnend genoeg om een schaduw van haar vrouwelijkheid te tonen. ‘I love you’
en een hartje met een pijltje stonden op het dunne textiel en hij boog zijn hoofd voorover en drukte een kusje midden op het driehoekje stof. Hij haakte zijn duimen achter de dunne bandjes op de heupen en stroopte het
langs haar benen omlaag, om zo haar rosse haartjes bloot te leggen.
Terwijl zij haar eerste voet uit het niemendalletje tilde, zag hij het maagdelijke oestertje tussen haar dijen. De haartjes hielden op waar het gleufje begon. Het was zo’n lieflijk gezicht: het strakke jonge-meisjeskutje voor
zijn ogen, het rozerode vlees met de fragiele lipjes die net naar buiten uit het spleetje piepten en het begin van de ronding van de billen, daar achteraan.
Opnieuw drukte hij een kusje tegen haar onderbuik, op de koele, blote huid, voor hij opstond en haar gesloten ogen kuste.
Gewillig, verliefd, liet zij hem begaan. Zij baadde zich in de warmte van zijn aandacht, dronken van zijn attenties en zweefde op wolken van geluk.
Ze liet zich omdraaien en voorover buigen, met haar handen tegen de muur. Zijn handen vlinderden over haar schouders, vonden de harde tepeltjes op haar borstjes en daalden verder langs haar zij. Hij duwde de holte
in haar rug wat dieper, waardoor haar kontje nog meer naar achter stak. Zijn handen gleden over de billen, langs haar geopende dijen, tot helemaal beneden, waar ze de kleine voetjes liefkoosden.
Met haar jeugdige kontje nog steeds ver naar achter stekend, knielde hij achter haar. Zijn ogen verslonden het eerder nog geheime sterretje, verzonken in de wijkende spleet. Verslonden de heerlijkheid van haar kutje.
Hij boog zich voorover en inhaleerde de jonge-vrouwengeur van haar intiemste delen, voor hij zijn neus tegen haar gaatje stak en met zijn tong haar lipjes likte.
Een hees gegrom verleidde hem door te gaan, haar onderkant te aanbidden en haar te laten genieten van zijn tong. Hij plaatste haar voetjes nog wat verder uit elkaar en verschafte zich zo toegang tot haar poortje. Zijn
duimen vouwden de dikgezwollen lipjes open en met zijn tong diep in haar maagdelijke kutje begroef hij zijn gezicht wellustig in het vochtig-warme vlees en genoot de geneugten die zo’n jong vrouwtje hem kon bieden.
Later nam zij het initiatief. Ze draaide zich om en knoopte zijn hemd los. Verkennend schoven haar handjes over zijn borst, vonden de tepels en verwijderden het shirt langs de armen. Met haar lippen op de zijne,
ontknoopte ze zijn broek en opende de rits. Het kleine broekje dat hij aanhad was tot de elastieken band gevuld met waar zij naar op zoek was. De bult van zijn penis en zijn zak stond zwaar afgetekend in de stof. Terwijl
zij zijn broek afstroopte keek ze verlekkerd naar de vulling van het broekje en pas toen ze ook dat had weggeschoven vergrepen haar slanke vingertjes zich aan zijn geslacht.
Een handje overvulde zich met zijn zak en ballen, de ander omvatte nauwelijks voor de helft de omtrek van zijn staaf. Die hand trok de voorhuid naar beneden en haar ogen, groot van verwondering, vergaapten zich aan
de grote roze eikel.
Ze probeerde met twee handjes, elk aan een zijkant van zijn reus, de lengte van zijn mannelijkheid te bedekken, maar haar handjes waren veel te klein. Als haar vingers de eikel afdekten, kwam ze niet veel verder dan
halverwege de stam, en andersom. Als ze onderaan de stam begon, reikten haar vingers niet tot de rand van de eikel. Haar handpalmen volgden de dikgevulde aders aan weerszijde van de stam tot bij de top en weer
terug. De zachte druk van haar vingers langs zijn lid zond huiveringen door zijn lichaam. Die kleine vrouwenhandjes voelden zo goed dat hij zich nauwelijks kon bedwingen. Hij wilde haar neervlijen en haar vullen, haar
berijden en zich leegstorten in haar schoot. Hij wachtte. Nu genoot hij nog teveel van de handjes rond zijn trotse man-zijn. Straks.
De zachte massage van zijn ballen en zijn stam bracht vocht in het gaatje van de eikel. Ze keek ernaar, bijna verbaasd, drukte haar lippen ertegen en gaf een zoentje op de kop. Met zijn stevige jongen in haar hand stond
ze tenslotte op en duwde hem naar haar bed. Daar ging ze liggen, deed haar benen uit elkaar, zo van: Kom maar, jongen, ik wil je nu.
Haar hoog opbollende venusheuvel met de smalle strook rode haartjes stak hem uitdagend tegemoet. Waar op de onderbuik en langs de lipjes haartjes waren weggeschoren stonden kleine pukkeltjes als kippenvel.
Die minuscule bobbeltjes maakten het zo erotisch! Nog een keer verlustigde hij zich aan haar klitje, nog een keer kuste hij het gezwollen kelkje tussen haar benen, voor hij zijn stijve voor haar opening bracht en langzaam
naar binnen gleed, even lichte tegendruk ondervond en haar toen voor altijd opende.
Voor het eerst werd Maaikes kutje door een man gevuld. Hij voelde de weerstand van haar onervaren tunnel rond zijn eikel, terwijl hij langzaam maar beslist naar binnen schoof. Het was een hemels gevoel, die strakke
spieren rond zijn stijve lid, elke keer als hij zich terugtrok en weer naar voren duwde. Het duurde dan ook niet lang voor hij zijn zaad loosde en zijn sperma haar binnenkant smeerde. Maar zij was nog niet klaargekomen.
Hij onttrok zich aan haar greep en legde zich naast haar. Hun lippen vonden elkaar opnieuw en hij bracht een hand tussen haar benen. Zijn zaad smeerde de smalle gleuf tussen haar lipjes en dat gebruikte hij om met
zijn vingers haar klitje te bespelen. Diepe keelklanken ontsnapten aan haar mond terwijl hij haar vingerde. Soms gleed zijn vinger rechtstreeks over haar naakte knopje, soms streelde hij langs de huidplooi waaruit het
bobbeltje trots de kop op stak. Aan haar ademhaling merkte hij dat ze steeds meer opgewonden raakte. Als hij met de huid van zijn vingertop heel licht drukkend over haar knopje gleed, stokte haar adem en leek ze het
meest te genieten.
Spiegelglad was zij en dat, en de niet aflatende druk van zijn vingers, brachten haar tenslotte tot haar orgasme. Met een stel zuchtjes kwam ze klaar en haar lichaam schokte zolang hij zijn vingers tegen haar klitje drukte.
Voldaan vielen ze in elkaars armen tenslotte in slaap.
In de kille ochtendkilte van mijn huis haastte ik me naar beneden en deed de knippen op alle deuren en ramen, wilde Roland niet meer zien, sloot me af. Terug in bed jankte ik mezelf in slaap.
Zelfvernietiging
De volgende dagen was ik vrijwel niet thuis om zo Roland te ontlopen. Ik voelde me verraden. Ik dacht dat hij mijn vriend was en nu had hij zich laten verleiden door zo’n jong grietje. Wat heeft zij dat ik niet heb?
Slapen deed ik meestal bij een vriendin die haarfijn aanvoelde dat er tussen mij en Roland iets aan schortte. Mijn mobieltje zette ik af en pas als het echt niet anders kon ging ik naar huis en dan alleen nog laat in de
nacht. Alleen wat kleren nam ik mee.
Dit duurde een paar dagen en ik wist, dat hoorde ik van weer andere vrienden, dat Roland naar me zocht. Ik wilde hem niet zien en ik deed alles om hem uit de weg te gaan. Soms stond hij voor mijn deur als ik naar huis
terugkeerde, maar dan rukte ik me van zijn beeld weg om het later opnieuw te proberen.
Zonder Roland veranderde mijn leven dramatisch.
Op school had ik een collega van ongeveer mijn leeftijd, Jeffrey, en die wilde al jaren met me uitgaan. Al zolang ik hem kende liep hij achter me aan, maar ik had nooit veel aandacht aan hem geschonken. Nu echter,
was ik ontvankelijk voor zijn avances geraakt. Ik kon Roland maar niet uit mijn hoofd zetten en hoopte door met Jeffrey uit te gaan tenminste voor even van zijn beeld in mijn hoofd verlost te zijn.
Voor het eerst sinds ik hem kende flirtte ik met Jeffrey. M’n ogen, m’n lach en m’n gedrag verschaften hem hoop en het duurde dan ook niet lang voor we een date hadden. Geheel in zijn stijl zouden we eerst chic gaan
dineren en dan maar zien wat de avond verder brengen zou. Ik voor mij was daar al uit. Ik zou met hem het bed in duiken en met hem vrijen. Wat ik Roland met Maaike had zien doen, wilde ik met Jeffrey.
Donderdagavond was die eerste keer uit met Jeffrey.
Hij is een statige man, altijd tip top gekleed in handgemaakte, getailleerde pakken en modieuze overhemden met dure stropdassen. Hij is zo volslagen anders dan Roland. Die geeft net als ik de voorkeur aan makkelijk
zittende kleding; wijde shirts of zo en outdoorbroeken met stevige bergsportschoenen eronder.
Jeffrey’s ouders zijn rijk en je kon aan alles merken dat hij in een goed milieu is opgegroeid. Galant zijn en deftige woorden zijn een tweede natuur voor hem. Nooit heb ik hem betrapt op een vloek en bij alles wat hij
deed, handelde hij zoals de etiquette voorschrijft. Deuren open houden voor vrouwen, altijd de ander voor laten gaan en voor een vrouw uit een trap oplopen. Vandaar ons chique dineetje, waarvan ik vermoedde dat het
bij kaarslicht zou plaatsvinden. Roland dacht niet eens aan dat soort dingen. Die heeft me weleens omver gelopen toen we tegelijk een deur door wilden.
Nooit eerder had ik me met meer zorg aangekleed en opgetut als die avond. Ik wilde een onuitwisbare indruk op Jeffrey maken.
Mijn lichtgroene jurkje dat nauwelijks tot halverwege mijn dijbenen reikt, contrasteerde fel met mijn nog altijd gebronsde huid. Een erfenis van mijn vakantie. Die zalige vijf weken met Roland in de Pyreneeën leken nog zo
vers. Samen in de zon, bovenop een kale berg. De olie die we over elkaar uitsmeerden en dan samen in de lome warmte liggen bakken. Ik slikte de brok in mijn keel weg. Daar mocht ik niet meer aan denken. Dat was
voorbij en dat ging ik vanavond met Jeffrey bezegelen.
De groene stof van het jurkje sloot net zo strak om mijn vormen als het jurkje van Maaike. Ook ik deed een minuscuul stringetje aan, spierwit met lichtroze ruches op het kleine driehoekje over mijn gladgeschoren kutje.
Ondanks mijn jaren zijn mijn borsten nog stevig genoeg om zonder beha het jurkje te dragen en toen ik in de spiegel keek zag ik een opwindend mooie vrouw en was tevreden met mezelf.
Samen met Roland had ik vlak voor we op vakantie gingen dit jurkje gekocht. Ik hield ervan als hij de veters die de stof over mijn borsten bijeenhield losmaakte. Dan wist ik dat er iets liefs ging komen. Zou dat hetzelfde
zijn met Jeffrey?
Jeffrey had een tafeltje gereserveerd in een van de duurste restaurants in de stad, precies zoals ik me had voorgesteld. Het was een intiem restaurantje met slechts drie tafels, ver uit elkaar. Zonder reservering maakte
je daar geen enkele kans.
Zachte druipkaarsen en indirecte verlichting zorgden voor romantisch licht op de tafel die volgens de ware gourmettraditie gedekt was. Flonkerende kristallen glazen gevuld met rode en witte wijn staken af tegen het wit
geborduurde damast. Glimmend gepoetst bestek omlijstte de onberispelijk glanzende borden. Een menu met uitsluitend exquise specialiteiten.
Rode rozen in een kunstzinnige vaas sierden het midden van de tafel, waaraan Jeffrey en ik dicht naast elkaar zaten.
Als een heer nam Jeffrey bij binnenkomst het jasje van mijn schouders en schoof de stoel aan terwijl ik ging zitten. Direct kwam een zigeunerorkestje aan tafel. De melancholische klanken van de viool, de gitaar en een
accordeon rolden om me heen. Ze speelden hun lied voor mij, hun blije gezichten op mij gericht, een gulle lach om de mond.
Ik werd geacht verliefd te zijn.
Hoe anders was het met Roland tijdens onze vakantie geweest. Kant en klare trekkingmaaltijden uit een zakje. Opgewarmd in een pannetje bergstroomwater en dan rond een klein vuurtje eten, gewoon uit het pakje,
soms met alleen een vork of een lepeltje. Een appel of sinaasappel na, zittend op een steen of een boomstronk in de natuur. Zelf afwassen en de troep opruimen. Hartkeks overdag, knoerthard en smakeloos maar
voedzaam en soms, als we in een dorpje kwamen, een vers stokbroodje nog warm uit de oven. Bronwater was onze nectar, maar dat deerde niet, we laafden ons aan elkaar.
Geen zigeunerorkestje in die bergen, maar muziek van de natuur. Krekels in de wegstervende hitte van de zon, het geheimzinnige geritsel in de schrale struikjes, het ge-oehoe van een uil in zijn stille vlucht in het holst
van een kille nacht. Ik kon nauwelijks slikken toen ik aan die o zo gelukkige dagen dacht.
Jeffrey was echt een ideale schoonzoon. Hij zag er goed uit, was buitengewoon charmant en het menu en de wijn waren geweldig. Vast en zeker zou hij erg lief voor me zijn.
Waarom was ik dan niet blij? Waarom kon ik, met alles wat hij me bood, dan niet gelukkig zijn?
Plichtmatig lepelde ik de aspergeroomsoep naar binnen en probeerde krampachtig naar Jeffrey te luisteren en af en toe iets terug te zeggen.
M’n ja’s en nee’s en mijn knikjes sloegen nergens op. Ik hoorde nauwelijks wat hij zei. Mijn hoofd was doorlopend gevuld met gedachten aan Roland. Bij alles vergeleek ik die twee met elkaar.
Waar zou Roland over gesproken hebben? Wat zou hij van deze soep gevonden hebben? Had hij me ergens anders mee naartoe genomen? Gek werd ik ervan.
Zelfverwijt en woorden waarmee ik vergoelijkte wat ik aan het doen was, vochten om voorrang. Er was in mij geen ruimte voor gezellige conversatie.
Keer op keer knalden dezelfde twee vragen heen en weer door mijn hoofd: Wat heeft Roland nou eigenlijk gedaan? Wat heb ik in vredesnaam aangericht?
Steeds maar weer de confrontatie met deze woorden en een opbouwend schuldgevoel, rondtollend in mijn hoofd, maakten me duizelig. Vooral de antwoorden op die vragen deden dat.
Wat had Roland nou eigenlijk gedaan? Niks! Hij ging gewoon uit met Maaike. Alleen gedanst, misschien intiem, maar niks meer dan dat. Wist ik wat ze daarna deden? Nee. Alles, alle gedachten van wat er daarna
gebeurde had ik zelf gefantaseerd. Niets had ik hem of Maaike gevraagd. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ze hadden gevreeën en dat ze daarom zolang wegbleven. Ik walgde van mezelf.
En wat was het antwoord op die vraag aan mezelf: Wat heb ik in vredesnaam voor brokken gemaakt?
Mijn pasverworven inzicht was misselijkmakend. Met een verpletterende helderheid drong het tot me door dat ik alles om niks kapot had gemaakt. De liefde van mijn leven had ik verspeeld met mijn stomme jaloezie.
Onterecht. Oh Roland, ik hou zo van je en ik ben je kwijt. Toen dat gevoel daar in dat restaurant mijn hart raakte, gutsten de tranen over mijn wangen.
Daar zat ik, met Jeffrey in een duur cult-restaurant. Geestelijk kapot en letterlijk ziek van mezelf.
De lepel met soep viel uit mijn handen op mijn jurkje en over mijn dijen en alles wat ik zojuist gegeten en gedronken had kotste ik uit over de tafel. Het moet voor de andere gasten een vreselijk gezicht geweest zijn, dat
galbittere braaksel van mijn gemoed dat ik over de tafel sproeide.
Ik weet nog dat ik mijn servet greep, opsprong en hard naar buiten rende, snikkend, alles achterlatend in dat restaurant. Ik rende en ik rende, zomaar in het wilde weg de stad in. Het was nazomer, maar toch al koud en
vochtig met mijn dunne jurkje. Het kon me allemaal niks schelen. Opgesloten als in een cocon zwierf ik verloren door de straten.
“Hé, schatje, 50 Euro?” klonk het uit een auto en ik zag een man achter een open raam zich naar me toe buigen. Ik wist even niet waar hij het over had, maar schrok toen het tot me doordrong en vluchtte het park in. Op
het pad van fijngemalen schelpenzand slipte mijn voet weg en ik viel in een bloembed, krabbelde op en strompelde door, volslagen in paniek en boordevol zelfverwijt.
Vier puberjongens die daar liepen zagen hoe mijn jurkje bij de val tot over mijn billen opstroopte. Mijn blote achterste, met alleen het koordje onder in de spleet, trok hen onweerstaanbaar aan en ze kwamen achter me
aan. Eerst wandelend, maar al snel voelde ik me bedreigd. Als ik sneller ging lopen deden zij dat ook. Ik was een stuk wild waarop ze jaagden en opnieuw moest ik rennen. Een hak van een schoen brak en op blote
voeten rende ik verder, steeds dieper de duisternis in. De angst dat ik verkracht zou worden dreef me voort.
Verblind door besef, lichamelijk en geestelijk gebroken en smerig van mijn val rende ik overal en nergens heen. Nergens een plek om heen te gaan. Achter me blakerde verschroeide aarde.
Bij het eerste ochtendgloren vond ik mezelf terug, opgekruld liggend op een bankje naast de brug, emotioneel afgestompt en door en door koud. Alles was kapot. Mijn leven, mijn liefde verwoest. Welk onrecht had ik
anderen aangedaan? Maaike, het schattige vriendinnetje van Frank en die goeiige Jeffrey? Wat moest hij hebben doorgemaakt gisteravond en vannacht? Hoe kon ik ooit die twee nog onder ogen komen?
Of Roland? Hoeveel had hij me niet gegeven? De mooiste gift die er is, zijn liefde en een gedeeld leven met mij.
Er zat geen rem meer op mijn tranen terwijl dit alles mijn gedachten passeerde. Ik huilde mijn ogen uit, overzag de ruïne van mijn leven. Als ik niet samen met Roland verder kon, stond me nog maar een ding te doen.
Verstijfd stond ik op en wankelde de brug op.
Ergens in de afgelopen week had ik een song gehoord waarvan de woorden onbewust waren blijven hangen. Op het moment dat ik ze hoorde nam ik ze waar zonder te luisteren en pas nu kreeg de tekst betekenis voor
me. Midden op de brug leunde ik tegen de balustrade terwijl de woorden door mijn hoofd spoelden:
Ik kon de gedachte aan Roland met een ander niet verdragen.
Boven het donkere water zag ik de eerste stralen van de zon de wolken kussen. De gouden gloed verwisselde duisternis voor licht. Ik liet de balustrade los en liep terneergeslagen de andere kant op. Hoe moeilijk het
ook voor me zou zijn, ik moest het doen. Dat was ik hem verschuldigd.
Een vlammende zon wierp lange schaduwen toen ik aanbelde bij Rolands ouders. De klank van de bel was nog niet vervlogen of de deur ging open. Het was alsof hij me verwacht had, want daar stond Roland,
aangekleed en wel. Ik zag het lieve gezicht dat ik zo ontelbaar vaak aanraakte, kuste. Het liefste dat ik ooit kreeg, verspeeld. In dat besef barstte ik opnieuw in tranen uit. Heftig snikkend kon ik nog net stamelen dat het
me zo verschrikkelijk speet wat ik hem had aangedaan.
“Ik zal uit je leven weggaan, maar vergeef me, alsjeblieft. Dat is het laatste wat ik je vraag Roland. Vergeef me alsjeblieft.”
Ik draaide me om; weg naar mijn eigen huis wilde ik. Het werd echter zwart voor mijn ogen en daar, op zijn stoep, stortte ik in. Vaag hoorde ik mijn naam geroepen worden en dat werd mijn laatste herinnering aan die
nacht.
Bevangen van de kou en gesloopt door mijn emoties plofte ik neer op de tegels voor zijn huis.
Uren later werd ik wakker in een bed. Ik opende mijn ogen en herkende de kamer van Roland. Een arm lag over me heen. Abrupt draaide ik me om en keek recht in zijn gezicht. Roland! Hij was het gelukkigste uitzicht
van mijn leven.
“Roland,” riep ik en wilde direct alles eruit flappen, het opbiechten, alles van me af praten, maar dat liet hij niet toe.
Roland legde een vinger over mijn lippen: “Ssst, niet nu, straks.” Het enige wat hij deed was me tegen zich aantrekken en me vasthouden. Een uur lang klampte ik me aan hem vast alsof ik bang was dat hij weg zou
vliegen.
Veel later pas hoorde ik wat er gebeurd was nadat ik was ingestort.
Het was Roland die mijn naam had geroepen.
Direct nadat ik op de grond ineen was gezakt, had hij me opgepakt en naar binnen gedragen. Terwijl zijn moeder het bad vol liet lopen, kleedde hij me uit en ging met me in het warme water zitten, om me weer op
temperatuur te brengen. Eerst hield hij me alleen maar tegen zich aan, later waste hij me en ontdeed me van al het straatvuil van het struikelen in het park en het rennen op blote voeten. Daarna legde hij me in zijn smalle
bed en kwam naast me liggen. Al die tijd heeft hij stil tegen me aan gelegen. De colleges van die dag liet hij lopen.
Zijn vader en moeder haalden kleren voor me uit mijn huis, want wat ik aan had was onherstelbaar beschadigd en onbruikbaar geworden.
Zelfs hadden ze me ’s morgens ziek gemeld op mijn werk.
In de beslotenheid van zijn slaapkamer stortte ik later die vrijdagochtend mijn hart uit. Alle ellende, al mijn valse beschuldigingen, alle slechte gedachten die ik had en waardoor ik me had laten beïnvloeden gooide ik er
uit. Duizend keer vertelde ik hem hoeveel ik van hem hield en hoe stom ik was geweest. Ik vertelde hem van mijn avonturen bij de Blue Druids en om welke reden ik daar was gekomen. Hoe ironisch dat achteraf was en
hoe ontnuchterend voor mezelf.
In die tijd had ik vrijers die me claimden en juist daarom, om die jaloezie, had ik ze gedumpt en was ik in die experimenteergroep verzeild geraakt. Ik, die altijd beweerde dat ik geen jaloezie kende. De eerste de beste
valkuil die ik op mijn weg tegenkwam, daar tuimelde ik als een jaloerse bitch met open ogen in. Misschien heb ik die anderen allemaal onrecht aangedaan door ze te veroordelen. Misschien is het juist een peilloze
liefde voor die ander die tot jaloezie leidt. De angst die ander af te moeten staan. Heb ik niet altijd beweerd dat als jaloezie de kop opsteekt je net zo goed een einde aan een relatie kan maken? En dat de zekerheid
dat de ander alleen voor jou kiest, ware liefde is, de enige liefde waard om te koesteren?
Ik ratelde maar door over mijn naïeve ideeën over vrijheid in een relatie. Ideeën die na mijn oerdomme gedrag niet meer waren dan bullshit! Woorden, zoals dat echte liefde vrijheid geven is, in de wetenschap dat die
ander je nooit zou bedriegen en altijd terug zou komen. Dat verstikkende liefde onvrijheid is, gedoemd een relatie op de klippen te laten lopen. Ik vertelde veel, gooide alles eruit en torste het zware boetekleed. Alles in
de hoop dat woorden ervoor zouden zorgen dat hij van me bleef houden.
Roland kon me maar op een manier stil krijgen.
Midden in een zin richtte hij zich op en smoorde met zijn lippen mijn woordenstroom.
“Carlijntje, weet je nu nog niet dat je voor mij de enige bent?” zei hij nadat hij zijn mond terugtrok. “Hoe kan ik je dat dan nog duidelijker maken? Zou het je helpen als ik zei dat Maaike wel met me over zoiets heeft
gesproken, maar dat er niets is gebeurd?”
Ik keek hem verwonderd aan.
“Ja echt! Ze heeft het er met Frank over gehad en die was helemaal voor. Het kan zelfs zijn dat het idee van Frank kwam. Hij gunt het Maaike, dat ze ervaart hoe het is met een man. Hij heeft tegen haar gezegd dat ze
beter met mij voor het eerst geslachtsverkeer kan hebben dan met een ander. Ze is nog maagd weet je. Er is nog nooit een jongen in haar geweest.
Die opmerkingen van Maaike waren de reden waarom we zo lang wegbleven, op beide avonden. We hebben er heel lang over zitten praten, Maaike en ik. Het betekent nogal wat en daar kom je niet zomaar uit.
Vraag het maar aan haar.
Na al die uren erover denken en praten hebben we afgesproken dat ik het er met je over zou hebben. Dat wilde ik doen na die tweede keer dat ik met haar uit ging. Ik zou zoiets nooit doen zonder dat jij er van wist. Maar
toen was het al te laat. Ik had het je eerder moeten vertellen.”
Ik werd er stil van.
Die vrijdagochtend was de wond nog te pril om hier een antwoord op te geven. In de week erna, met Maaike er bij, hebben we er nog een keer over gesproken en besloten we gedrieën het te laten gebeuren. In mijn
huis en Maaike en Roland willen dat ik er bij ben. Toen de teerling eenmaal geworpen was, viel er een last van mijn schouders en konden we, in de wetenschap dat het binnenkort echt gaat gebeuren, weer spontaan
met elkaar omgaan. Daar hoef ik niet jaloers over te zijn.
“Ik wil dat je heel erg lief voor haar bent Roland. Net zo lief als voor mij. Het is haar eerste keer en het moet een onvergetelijke ervaring voor haar worden. Zoals het voor mij ook steeds weer onvergetelijk is als je met me
vrijt. Beloof je dat?”
Roland knikte alleen maar en keek naar Maaike.
Wat vreemd om zo vrijuit over zoiets te praten en de ‘daad’ vooruit te plannen.
De voorbije periode is een harde leerschool voor me geweest. Ik heb een onbekende kant van mezelf leren kennen. Beschaamd merkte ik hoe belachelijk ik me gedragen had door me voor Jeffrey onbewust net zo aan
te kleden als Maaike bij die tweede keer. Dat was heel confronterend. Ik schaamde me voor al die verkeerde redenen waarom ik met hem uit wilde gaan. Ik had me als een kreng gedragen en ik was hem duizend
excuses verschuldigd.
Het weekend dat erop volgde bood ik die verontschuldigingen aan, aan Jeffrey en de restauranthouder. Nog zo’n zware taak uit mijn leven.
Wat me de kracht gaf het te doen, was dat ik Roland nog heb en dat hij van me houdt. Onvoorwaardelijk, met al mijn fouten.
