| Zadelpijn |
Zadelpijn?
Knus onderuitgezakt hang ik op de bank en kijk naar mezelf. Ik figureer namelijk op de tv.
Met mijn rechterschouder leun ik tegen Roland en zijn muskusachtige deodorant dwarrelt m’n neus binnen, terwijl hij de dvd-speler bedient die de beelden op de tv tovert.
Ik? Ach, ik luier maar wat.
Van de week heb ik in een uitgeverige bui een Sony digitale videocamera gekocht, een klein en handig dingetje, bedoeld om van de zomer mee te nemen tijdens onze klimtrektocht door de Pyreneeën. Tijdens die tocht
in de bergen wil ik opnamen maken die we later thuis terug kunnen zien. Roland en ik, helemaal op onszelf aangewezen, in de ruige natuur. Een mooie herinnering moet het worden, aan wat ik hoop een speelse
vakantie zal zijn.
Roland is veel handiger met dit soort apparaten dan ik en hij heeft gisteren het programma van de camera op mijn computer geïnstalleerd. Natuurlijk wilden we direct het toestel uitproberen en schoten we enkele
minuten beeld die we op het lcd-schermpje bekeken. Het bedienen bleek eenvoudiger dan verwacht en al snel wist ik dat dit geen miskoop was.
Nu zit ik te kijken naar de beelden die Roland van me geschoten heeft. Gisteren nam hij die; toen hij had uitgevogeld wat de mogelijkheden van de camera zijn en hij direct zijn onbegrensde fantasie de vrije loop liet. Die
fantasie, alweer één van de dingen die ik zo in hem waardeer.
Roland maakte dankbaar gebruik van de creatieve mogelijkheden die de camera heeft. De opnamen waar ik nu naar zit te kijken zijn daarvan het resultaat. Heus, ik moet heel eerlijk bekennen dat de beelden mij
ongelooflijk aanspreken, al sta ik er lichtelijk ‘ondeugend’ op.
Hij heeft me zelfs al gevraagd of hij een kopie van de opnamen mag hebben en aangezien hij de scriptbedenker, regisseur en cameraman was, kon ik niet anders dan toestemmen. Had ik ook niet anders gewild!
Volgende maand beginnen zijn eindexamens en als hij dan afgedraaid thuiskomt, gestresst van het denken, kan hij de beelden bekijken en zo de spanning van die examens op een prettige manier aftappen.
“Hé, mooie meid,” zegt hij, wanneer hij de achterdeur opentrekt en me voor de koelkast ziet staan. Ik ben net bezig een glaasje melk in te schenken.
“Dag lekker joch,” antwoord ik, sla mijn armen om zijn nek en duw mijn lippen stevig tegen de zijne.
Ondanks dat we elkaar vanmorgen nog gezien hebben, knettert de kus van de passie. Halverwege ontmoeten onze tongen elkaar, waarna de mijne langs de zijne glipt en begerig in zijn mond kruipt. Ik voel zijn tanden,
verken zijn mond en wurm me zover ik kan naar binnen.
“Kom, ik heb een videocamera gekocht voor van de zomer,” zeg ik tegen hem als ik me van hem losruk.
Ik pak zijn hand en neem hem mee de kamer in.
De camera die ik net heb uitgepakt ligt op tafel, de verpakking er nog naast.
“Hé, zo iets hebben we op school ook in het leercentrum. Weet je al hoe die werkt?”
Grapjurk zeg, natuurlijk wist ik dat niet. Ik had het ding net uit de verpakking gehaald en nog niet eens één bladzijde van de gebruiksaanwijzing gelezen en ik ben sowieso al een videobeet. Roland, met zijn ervaring van
school, wist snel hoe hij de camera moest bedienen. Hij maakte een paar opnamen van me in de huiskamer en in de tuin achter het huis en liet me diverse van de functies van het toestel zien. Hij was een goede
leermeester, want al snel maakte ook ik opnamen. Op het minieme schermpje bekeken we wat we zoal opgenomen hadden.
We zagen een helder beeld en merkten hoe goed de zoomfunctie werkte. Zelfs details werden goed belicht in beeld gebracht. Daar werd ik alleen maar enthousiaster van en toen wist ik nog niet eens wat Roland voor
me in petto had!
“Zal ik eens een paar echt mooie opnamen van je maken?” vraagt hij, als we terug uit de tuin in de huiskamer zijn. “Weet je nog bij het klimmen? Toen vroeg ik je of ik de volgende keer foto’s mocht maken en daar heb
je nooit antwoord op gegeven. Zal ik je daarvoor in de plaats op video opnemen?”
Wat hij precies voor ogen had wist ik niet, maar dat het een stout plannetje was dat zich in zijn hoofd had genesteld was overduidelijk. Het klimmen en de foto’s? Je hoefde geen Einstein te heten om te bedenken wat
voor soort beelden hij op wilde nemen.
“Wat heb je in gedachten?” vroeg ik hem, nieuwsgierig naar het idee dat er nu weer in zijn hoofd was geboren.
“We gaan niet klimmen, hoor” zei hij, “maar wat zou je er van vinden als ik je op je Sybian film?”
Verwachtingsvol keek hij naar wat mijn reactie zou zijn.
Roland had me één keer eerder mijn zadel zien gebruiken, daarna had ik er eigenlijk geen behoefte meer aan gehad nu ik het levende materiaal van Roland voorhanden had. Lange tijd had ik zelfs niet aan het ding
gedacht.
Door zijn vraag schoot het opeens weer allemaal in mijn gedachten: de heftige orgasmen die ik had beleefd op het zeiljacht van André en Sophie en het genot dat het ding me gegeven had toen ik weer thuis was na
mijn slavenbestaan, nog voordat ik Roland als vriend kreeg. Het stond ergens in een kast, al maanden stof te vangen en nu zou het wellicht een attribuut in een erotische film worden, waarin ik de vrouwelijke hoofdrol
mocht vertolken.
Roland, ondertussen, wist precies wat hij wilde.
Van Kazaa had hij filmpjes gedownload, zei hij, met meiden die op zo’n ding ‘bevredigd werden.’ Sommige van die filmpjes vond hij zo opwindend, dat hij er best één met mij op zo’n zadel wilde en nu we toch die
camera hadden…….? Het zou geen gewoon ritje worden, integendeel: het zou een heel speciale zijn.
Het gevolg van zijn voorstel is, dat ik nu naar mezelf zit te kijken, in spreidzit, gezakt over de kop van het apparaat.
Op de tv zie ik mezelf uitkleden tot ik helemaal bloot ben. Een close-up van mijn gezicht is het begin van een camerareis over mijn lichaam, langs hals en borsten naar de donkere haartjes tussen mijn benen en verder
naar beneden, langs mijn dijen tot aan mijn voeten en weer omhoog om uiteindelijk terug bij mijn gezicht te eindigen.
Close-ups van de interessantste onderdelen van mijn lichaam en normale opnamen wisselen elkaar af. Een glimlach op mijn gezicht en een kushandje naar de camera markeren het einde van de rondreis: de
hoofdrolspeelster, ik dus, is alvast van top tot teen aan het publiek voorgesteld.
Ik herinner me dat Roland daarna de camera op het statief plaatste.
Na het klimavontuur van enkele weken geleden, had ik op verzoek van Roland de haartjes bij mijn spleetje laten groeien en toen eenmaal de kriebelfase voorbij was, werd ik door hem geschoren in een vorm die hij
mocht bepalen. Het werd een tamelijk brede pijl van donkerbruine haartjes met een diepe inkeping aan de bovenkant die naar de liefdestunnel tussen mijn benen wees, als een wegwijzer voor Roland, zo van: daar moet
je wezen!
Roland hield ervan me te scheren en zelf vond ik het gevaarlijk erotisch, dat scherpe mes in een paar mannenhanden die toch alleen maar gewend waren aan de nog wat jongensachtige baardgroei op zijn eigen
gezicht. Het moet wel gezegd dat hij buitengewoon voorzichtig was, zeker met de haartjes op en dichtbij mijn tere delen.
Roland wenkt me naar hem toe.
“Kom.” zegt hij en “Draai je om en buk eens .”
Bereidwillig draai ik me om, zodat mijn billen voor zijn gezicht zijn en buig voorover tot mijn handen bijna de grond raken. M’n benen zijn licht gespreid en terwijl ik voorover hang, kijk ik om naar achter, naar wat hij aan
het doen is. De camera zoemt in op mijn kleine gaatje.
De spleet tussen mijn billen komt groot in beeld en zo zie ik voor het eerst echt goed, ver ingezoomd, mijn lichtbruin gekleurde gaatje.
In een ellipsvormig lichtbruin hofje lopen dunne straaltjes huid naar het midden van mijn poepgaatje en buigen daar naar binnen. Een smal stukje huid scheidt het roosje van mijn liefdesnest, de dunne ronding waar m’n
kleine schaamlipjes in elkaar overlopen, het allereerste deel van mijn meest intieme, vrouwelijke vormen. De dikkere lippen omsluiten als een beschermende wal de fragiele lipjes langs mijn opening, om aan het eind in
een toefje donker haar te verdwijnen.
Dan verschijnt een hand van Roland in beeld en zie ik die hand tussen mijn benen verdwijnen en speeksel over mijn ganse nestje smeren. In drie vegen maakt de hand me kletsnat en glibberig. Het achterhoofd van
Roland verschijnt in beeld en ik ontvang een kusje op elke bil en uiteraard ertussen.
Rolands stem uit de speaker zegt me dat ik er bijna klaar voor ben, nog een paar dingen en dan mag ik op gaan treden.
De rug van Roland loopt naar mijn nachtkastje, pakt iets uit het laatje en als hij zich omdraait heeft hij mijn zwart fluwelen blinddoek en één van mijn zwarte bandages in zijn handen.
“Ik heb pas nog een filmpje gezien waarin die vrouw geblinddoekt en met haar handen op de rug gebonden op de Sybian zat. Is dat niks voor je, Carlijn?” vraagt hij me terwijl hij op me toe loopt. “Zo wil ik je filmen.”
Mij best, denk ik, ga je gang maar. Het wordt met de minuut spectaculairder.
“Als jij dat niet erg vindt wil ik je zo wel op beeld zetten.”
“Goed, doe maar” geef ik toe en zie hoe Roland met de spulletjes op me af komt lopen.
Wederom draai ik mijn rug naar hem toe.
De blinddoek gaat als eerste om en bant het licht in de kamer uit mijn ogen.
“Nu je handen” hoor ik Roland zeggen en met mijn handen op mijn rug, de polsen op elkaar, bindt Roland ze vast. Stevig.
Als een willoze gevangene sta ik naakt in de slaapkamer, kan niets meer doen en ben volledig overgeleverd aan zijn grillen.
Ik spits mijn oren en uit alle macht luisterend probeer ik de geluiden te interpreteren voor wat er gebeurt, maar Roland werkt stil en ik kan eigenlijk niets opmaken uit de weinige geluiden die er klinken. Het maakt het
allemaal extra spannend!
Alles wat gisteren voor mijn ogen verborgen bleef, zie ik nu op tv.
Roland loopt naar de kast en terwijl ik gebonden en geblinddoekt wacht, zet hij de Sybian midden op het bed. De middelgrote kop komt bovenop en de stekker gaat in het stopcontact. Heel even draait hij aan de
knoppen en hoor ik wat ik gisteren al begreep en waardoor ik wist dat alles werkte: het geluid van een draaiende en trillende staaf.
Gisteren schrok ik, omdat ik volledig werd verrast doordat opeens weer een natte hand tussen mijn benen gleed. Nu zag ik het aankomen.
Roland had opnieuw speeksel op zijn handen gedaan en smeerde me daar ten overvloede nogmaals mee in, werkte het zo diep mogelijk bij me naar binnen, met twee vingers die brutaal tussen mijn lipjes gleden, tot ver
in mijn hunkerende holletje.
Al die tijd stond de camera op het statief, op te nemen wat er gebeurde.
“Kom, Carlijn.”
Roland neemt me bij een elleboog en leidt me naar het zadel. Het blijkt midden op het bed te staan.
“Voorzichtig, stap eerst op je bed, ja goed. Voel met je voeten waar het zadel staat. Ja, zo, zet nu je voeten er naast en zak door je knieën. Rustig aan, ja, goed. Wacht even, je zit er nog niet goed boven. Ja, nu wel, ga
maar verder.”
Ik voel vingers van Roland mijn lipjes spreiden, vlak voor ik het koele rubber van de kop ertussen voel en wanneer ik me voorzichtig laat zakken, schuift langzaam de kunstpenis in mijn kutje, verder en verder, tot ik er
helemaal op zit. Mijn voeten staan nog op het laken en ik onderga het overheerlijke gevoel van een vol liefdeskanaal. Het is dat supergevoel van gevuld zijn, waarnaar ik zo dikwijls verlang.
“Als je een paar keer heen en weer gaat,” zegt Roland, “maak je jezelf ook van binnen goed glad.”
Dat is geen slecht advies en enkele malen druk ik me op tot ik het uiteinde van de rubberen kop tussen mijn lipjes voel, waarna ik me weer laat zakken. Het ding glijdt gemakkelijk heen en weer in mijn tunneltje en ik wip
soepeltjes op en neer tot ik merk dat ik voldoende gesmeerd ben.
Uiteindelijk zak ik op mijn knieën op de matras, die ver inveert. De hele staaf zit in me verborgen en mijn kittelaar drukt stevig tegen de verhoging aan de voorkant van het rubber. De trillingen die er straks doorheen
gaan zullen me een geweldig gevoel bezorgen, dat weet ik nu al.
Al die tijd houdt Roland me in evenwicht, want ik merk al snel dat dit niet meevalt als je niet kunt zien en geen armen kunt gebruiken om te steunen of je evenwicht te herstellen.
Dan stapt Roland van het bed af en blijf ik alleen achter, zittend, eigenlijk onmachtig iets aan mijn positie te veranderen. De ster in een privé-pornofilm.
Roland stapt van het bed af en loopt naar de camera. Nog één keer checkt hij of de camera goed gericht staat is en dan strekt hij zijn hand uit naar de knoppen op het schakelkastje.
Via de luidspreker van de tv hoor ik hem zeggen dat mijn feestje gaat beginnen, zijn vingers draaien aan beide knopjes en direct daarna hoor ik het gezoem van het toestel.
In het begin is het net of er niets gebeurd. Ik zie mezelf nauwelijks reageren. Wat ik zie, is dat Roland op een stoel naast het bed gaat zitten, aan de rand van het beeld en toekijkt wat er zich op het bed afspeelt.
“Zit je goed, Carlijn?” vraagt hij me, en als ik bevestigend knik, hoor ik de zachte klik van een knopje van het apparaat en onderga de eerste stimulaties.
Het trillende rubber tegen mijn kittelaar en de kringetjes draaiende kop in mijn kut zenden gelukzalige signaaltjes naar boven, naar mijn hoofd en ik voel de spanning in mijn lichaam toenemen. Het begin van opwinding
straalt uit door mijn lijf. Langzaam aan verlies ik het contact met de wereld om me heen en word ik ondergedompeld in het verrekt kleine wereldje van mijn opwinding.
Mijn lijf reageert op de sensaties van daaronder.
Mijn tepels worden hard en ik wil ze strelen, maar de sterke bandage weerhoudt me. Mijn borsten schreeuwen om aangeraakt te worden en ik wil ze aaien, er in knijpen, maar dat lukt niet. Mijn kin zakt op mijn borst,
waardoor mijn haren voorover vallen en met open mond onderga ik de nooit-aflatende prikkels van het zadel.
Eerst verschijnt een glimlach om mijn lippen als de eerste prikkelingen doorkomen, maar al snel veranderd dat.
In trance door de genotgolven die door mijn lichaam trekken, zie ik mezelf krampachtig trekken aan mijn vastgesnoerde polsen. Het blijkt onmogelijk die los te trekken en als ik met open mond mijn hoofd voorover laat
hangen zie ik me schudden van de opwinding die zich in me aan het opbouwen is. Even dreig ik voorover te vallen, maar net op tijd richt ik me weer op en valt mijn hoofd achterover. Het lijkt alsof ik geen controle meer
heb over mijn lichaam en dat mijn lijf doet wat het wil.
Alle spieren van mijn lijf staat strak van de spanning. Mijn ribbenboog is duidelijk te zien, net zoals het kuiltje onder mijn borstbeen en mijn halsspieren!
Bij een onregelmatige ademhaling hoor ik mezelf kreunen en zie mijn buikspieren schoksgewijs aanspannen en weer ontspannen, opbollen en intrekken.
Neerleggen bij de belemmering van de bandage kan ik me nog niet en ik gil dat ik mezelf aan wil raken.
“Alsjeblieft, maak me los,” maar Roland geeft geen sjoege.
Hitte verspreidt zich door mijn lijf. De trillingen door mijn klitje branden steeds sterker, het gevoel van binnen wordt krachtiger en krachtiger. Onwillekeurig zoekt mijn lichaam de stand waarbij de sterkste werking van mijn
kunstmatige vrijer uitgaat en beweeg ik meer en meer mee met dat heerlijke ding diep binnenin me. Ik berijd het zadel, met alles wat mijn houding toelaat, rag er op, wild, bruut.
Ik steun en kreun gefrustreerd door de kriebels op mijn huid die ik niet kan beantwoorden.
Dan voel ik opeens een vermindering in het ritme en vloeit de opgekropte spanning langzaam weg. De prikkeling van het ding in mijn kut en de vibraties tegen mijn knopje worden minder en minder, maar blijven
sluimerend aanwezig. Ik voel mijn ogen onder de blinddoek draaien van genot, als beetje bij beetje de opwinding uit mijn verhitte lijf trekt.
Wild ga ik op de kop van het apparaat tekeer. Mijn onderlijf beweegt van voor naar achter en terug, ik berijd de Sybian als een wilde bronco. Mijn bekken kantelt in hoog tempo voorover, achterover, waardoor mijn spleet
wild over het rubber schuift.
De zuigende geluidjes van mijn natte kut op het rubber zijn duidelijk te horen, als er een vacuüm in me getrokken wordt, dat plots opvult als de lucht naar binnen stroomt. Het overstemt het soppende geluid van mijn natte
vlees op het rubber.
Zelfs nu, op de bank, word ik er bloedgeil van en ik voel mijn onderbuik reageren.
Met een schuin oog kijk ik naar Roland, maar die ziet niets anders dan de tv. Zijn ogen lijken aan het toestel gelijmd te zitten.
Het lijkt me dat er straks wel wat gaat gebeuren tussen ons, denk ik, eer ik mijn hoofd terugdraai en kijk wat er verder op het scherm verschijnt.
Wanneer opnieuw het tempo van de rotaties en de intensiteit van de trillingen toeneemt, bouwt mijn opwinding veel sneller op dan zonet. Met horten en stoten haal ik adem, terwijl het zweet me aan alle kanten uitbreekt,
losgebarsten door de hete sidderingen die zich voortplanten door mijn spieren. Op het punt waarop mijn orgasme dreigt los te breken echter, stokt opnieuw het ritme van het zadel en ebt de opgebouwde opwinding voor
de tweede keer weg.
Hijgend van genot, omdat ik op de drempel van een knetterend orgasme heb gestaan, maar balend dat het stopt, leun ik voorover om te proberen alsnog tot dat orgasme te komen. Het lukt me niet. Ik voel me van het
randje van de ontlading wegslippen, onweerstaanbaar, onhoudbaar, hoe ik ook met mijn onderlichaam wrijf of duw.
Verslagen zak ik voorover tot ik aan mijn rugspieren hang, terwijl ik vertwijfeld, wanhopig, probeer het gevoel te rekken.
Verbaasd over wat ik mezelf zie doen, kijk ik ingespannen naar de beelden die Roland heeft opgenomen. Nooit eerder heb ik me gerealiseerd dat ik tijdens zo’n sterke seksuele opwinding zo’n verlaagd
bewustzijnsniveau heb. Ik zie dat ik het contact met de wereld om me heen kwijt ben. Het is alsof ik helemaal in mezelf teruggekropen ben, volledig gefocust op het genot dat door mijn lijf dendert en me in vuur en vlam
zet. Alleen het gelukzalige gevoel in mijn onderlijf is mijn wereld, niets meer, niets minder.
Nekspieren spannen zich, a-ritmisch, zoals mijn buikspieren, en vlak voor het hoogtepunt valt mijn ademhaling secondenlang weg. Het lijkt wel of dat alles, samen met de onbarmhartige stimulatie van mijn onderkant,
uiteindelijk culmineert in mijn orgasme.
Het is fantastisch om te zien: ik, los van God en deze wereld, verdwaald in een vijfde dimensie van louter genot.
En dan opeens lost de spanning op. Weg gevoel, weg orgasme!
Wanneer de knoppen weer openstaan en voor de derde keer verslavende trillingen mijn lijf verwennen, ben ik me vaag bewust dat er achter me iets gebeurt. Opeens slaan armen om me heen, met handen die mijn
borsten kneden. Eindelijk!
Met mijn volle gewicht hang ik voorover en duw met kracht mijn borsten in die handen, dwing ze de aandacht die mijn borsten eisen, te vervullen. Ik wil mijn tepels hard in de handpalmen duwen, mijn borsten op laten
tillen, ze uit elkaar laten trekken. Ik wil dat ze geliefkoosd worden, maar ik kan slechts ondergaan wat ze met me doen.
Met mijn mond wagenwijd open hap ik naar lucht als het lang uitgestelde orgasme er aan komt, zeker als ik voel dat dwingende vingertoppen zich tegen mijn klitje drukken en dat epicentrum van genot stimuleren terwijl
de trillingen onveranderd voortduren. Nu is er geen weg meer terug, ik ben de grens voorbij, het gaat gebeuren!
Ik voel een hand verschuiven naar mijn buik en hard tegen mijn buikwand duwen, mijn navel naar binnen drukken. Ik merk het hijgen in mijn nek, als warme adem langs de gevoelige haartjes strijkt. Iemand bijt zachtjes in
mijn hals, in mijn oortjes, en sleept een tong tussen mijn schouderbladen. Tellen stokt mijn adem ………… en dan barst het vuurwerk los in mijn buik. Raket na raket stijgt op, spat uiteen in mijn onderbuik en sproeit zijn
hete lading door mijn lijf.
Pas na ettelijke orgastische krampen komt de ontlading die ontspant. Ik val voorover, maar handen houden me tegen, houden me tegen mijn buik omhoog, alleen mijn hoofd hangt slap voorover, om wild achteruit te
slaan.
Roland zit achter me en houdt me overeind terwijl de spieren in mijn buik ontploffen, kreetjes aan mijn keel ontsnappen. Mijn geest lijkt elders.
Het is voor het eerst dat ik dit zie van mezelf en ik vind het enerverend om naar te kijken. Tijdens de spasmen van het orgasme ben ik volledig de controle over mijn lichaam kwijt en ik zou zeker voorover gevallen zijn, als
Roland me niet met zijn handen op mijn buik had tegengehouden. Dan trekt hij mijn romp achterover, tegen zich aan, en legt zijn handen weer op mijn borsten, over mijn tepels, duwt ze in, voor hij zijn vingers spreidt en
de tepels ertussen neemt en ze zachtjes plet. Die extra prikkeling op mijn hypergevoelige tepels doet me opnieuw krampen.
Dan laat hij los en stapt van het bed om de knoppen van de Sybian te bedienen; de intensiteit van de trillingen neemt af, maar levert in de laagste stand een geweldig naspel.
Opnieuw zie ik hem opnieuw achter me gaan zitten, op het krukje bij het zadel, zijn benen wijd gespreid, langs me heen, dicht tegen me aan, met zijn lul fier overeind.
De kabbelende golfjes van de naweeën van mijn orgasme stromen nog door mijn lijf, als ik merk dat Roland voor de tweede keer achter me kruipt. Nog steeds geblinddoekt, voel ik dat hij zijn knoert in mijn geopende
handen duwt en zich zo aan me opdringt. Met één hand omvat ik zijn mannelijk orgaan en voel dat Roland die omhoog en omlaag duwt door de nauwte van mijn hand. De rand van zijn dikke eikel schuift keer op keer
langs mijn vingers, tot ik hem voel verstarren en hij zijn hardheid omhoog stoot en daar houdt. Direct spuit de dikke, warme vloeistof tegen mijn rug, een volle lading, de eerste hoog, de andere wat minder. Nog voordat
hij uitgespoten is, druipen stroperige druppels sperma al zwaar langs mijn huid omlaag, prikkelen de haartjes onderaan mijn rug en zakken door tot op mijn billen, waar zwaartekracht en kleefkracht in evenwicht komen
en alle druppels tot stilstand neigen.
Pas dan laten we elkaar los.
Hij bevrijdt mijn handen, doet de blinddoek af en ik zak voorover over mijn genot verschaffende cadeau, zoek steun met mijn handen voor me, uitgeput, uitgewoond.
Roland stapt achter me vandaan en verdwijnt uit beeld om even later terug te komen met een washandje. Hij komt op zijn knieën naast me zitten en veegt het afkoelende sperma met het natte doekje van mijn rug en
billen. Het koude water in het washandje bezorgt me een rilling die zich voortplant langs mijn rug. De haartjes in mijn nek richten zich op.
Ik til mijn hoofd op en kijk recht in de camera, wazig, alsof ik teveel geblowd heb.
Nu, hier op de bank, vraag ik me af of ik die camera gisteren nog wel in de gaten had, zo vreemd staren mijn ogen in het niets. Het is duidelijk dat deze rit vrijwel alle energie aan mijn lichaam ontnomen heeft.
Nog steeds kan ik me amper bewegen. Amechtig naar adem happend moet ik bijkomen. Ik heb niet de macht van het apparaat te klimmen, maar krijg gelukkig hulp van de sterke armen van Roland om mijn buik.
“Ik zal je helpen Carlijn. Eén, twee, ja, dat is het” en dan rol ik moe, voldaan, zijdelings van het toestel dat me zoveel heftige emoties heeft bezorgd.
Met nog opgetrokken knieën rol ik door tot op mijn rug en zucht diep, sla mijn armen voor mijn borst en lig zwaar hijgend bij te komen.
Roland wrijft me droog met een handdoek en ik voel de doek het zweet van mijn geteisterde lijf afvegen.
Mijn hoofd zakt opzij naar hem toe en ik zie zijn slappe zaakje, steek mijn hand er naar uit en neem het spulletje in mijn hand.
“Hemeltjelief, het was weer eens geweldig!” kan ik eindelijk verzuchten.
Het beeld verspringt naar zwart naar sneeuw en Roland en ik kijken elkaar aan. Ik kijk omlaag en zie een bobbel in zijn broek, het verlangen in zijn ogen. Ik sta op en pak zijn hand.
“Kom mee lekkertje, ik heb een pijltje voor je dat je nog moet volgen!”
Zadelfijn!
|
