Voetenwerk
(bedankt Ro, voor het inzicht dat je me verschafte in de 'mannelijke kant van de zaak.' Zonder dat begrip had ik dit verhaal niet kunnen schrijven. Ik beloof je dat wij dit ook een keer doen. Binnenkort?)
Het zand brandde onder mijn voeten.
Spijbelen voelt extra goed als het zulk weer is als die dag, dat wist ik nog van mijn schooltijd. Altijd op zongevulde dagen wilde ik naar het strand en meer dan eens gaf ik toe aan die drang. Toen al!
Stiekem had ik het pedicurecongres het pedicurecongres gelaten en was ik hem gepiept naar zee. Naar Westenschouwen.
Maanden daarvoor had ik me ingeschreven voor het congres, nadat ik in Voetvak+, ons vakblad, de aankondiging had gezien. Twee dagen zou het duren, maar na een halve dag al was ik het beu. Binnenzitten,
luisteren en kijken naar saaie diapresentaties over van alles wat er aan voeten kan mankeren? Ik kon nog net de eerste dag uitzingen voor ik de handdoek wierp.
Ik wil best gespecialiseerd pedicure worden, een van de weinige mannen in dit vak, maar die dag lonkten het strand en de golven. De lokroep van een zilte minnares, onweerstaanbaar.
Mijn zwakheid kon ik wegredeneren door me voor te houden dat waden door zout water een perfecte therapie is voor voeten. Maar ja, als ik oprecht was geweest had ik toegegeven dat het de verleiding was die de zee
me bood.
Aan het eind van het duinpad had ik mijn schoenen en sokken uitgetrokken.
Voeten houden van vrijheid en contact met de aarde. Zand of gras of zelfs ronde, gladde stenen zijn een weldaad voor voeten. Het masseert en stimuleert de spieren en bloedsomloop.
Thuis oefen ik vaak met een stuiter. Die rol ik onder de peesplaat van mijn voetzolen en pak deze vervolgens op met mijn tenen, om die weer neer te leggen voor de andere voet. Een oefening om ze in vorm te houden,
ze moeten tenslotte een leven lang mee. Liefst gezond en sterk.
Ik heb fraaie voeten, al zeg ik het zelf, en ben daar apetrots op.
In de vloedlijn voelde ik de richels die golfjes terugstromend water hadden achtergelaten tegen mijn voetzolen drukken. Een weldadige herkenning, kort erop weggevaagd door golven die mijn enkels omspoelden.
Verrukkelijk, in een woord, die afwisseling tussen warm zand en koel, helder zeewater.
Hoe verder ik van de duinovergang af wandelde, hoe rustiger het werd.
Daar vind je de liefhebbers van rust. Mensen die stilte prefereren boven geblèr van toeristenkinderen. Weg van het constante gejammer van uit de stad meegesleepte radio's die keihard aanstaan omdat de eigenaars
hun gehoor al verziekt hebben met diezelfde knalharde muziek. Geluidsverslaafde jongeren. Hoe harder, hoe beter naar het schijnt.
De ebstroom had langs de stroompalen een diepe geul uitgeslepen en het water kwam tot mijn dijen. Terwijl ik zijdelings tussen twee met zeepokken begroeide palen doorstapte zag ik een eenzame figuur voor me.
Een vrouw wankelde en viel. Nieuwsgierig geworden liep ik eropaf.
Met twee handen hield de vrouw een voet in de hoogte. Helder bloed stroomde uit een wond.
"Dat ziet er niet best uit. Kan ik helpen?"
"Ik ben net in een stuk glas getrapt en het bloed verschrikkelijk."
Overduidelijk een Brabants accent.
"Klote!" was het vervolg, "En natuurlijk heb ik geen verband bij me."
Er klonk geen kwaadheid door in die stem, louter berusting. Alsof iets dergelijks op een strand de gewoonste zaak van de wereld is.
"Dan heeft u geluk. Ik heb een verbanddoosje bij me in mijn rugzak. Ik kan u wel verbinden als u dat wilt."
U. Inderdaad. Ik moest het nog maar even formeel houden.
"Nou graag. Maar hoe kom ik daar dan?"
De vrouw wees op een hoopje kleren en een tas, dicht tegen de duinen aan.
"Wanneer u het geen bezwaar vindt, kan ik u dragen en daar verbinden" bood ik aan.
De vrouw vorste mijn gezicht en blijkbaar maakte ik een betrouwbare indruk want er klonk een kort oké.
Ik bukte me.
"Sla maar een arm om mijn schouder, dan pak ik u met een arm onder uw knieën en de andere achter uw rug. Zo ja."
Met moeite tilde ik de vrouw op en sjokte met haar in mijn armen door het rulle zand naar waar haar bezittingen lagen.
Een badlaken lag uitgestrekt op het zand.
"Als u op uw buik gaat liggen, dan spoel ik de wond schoon en droog uw voeten. Een pleister zal voor de snee wel voldoende zijn, maar vandaag kunt u niet meer het water in."
Om een lang verhaal korter te maken: het werd een geweldige dag. Een fantastische beloning voor mijn spijbeldaad.
Ik bleef bij haar en saampjes verkwebbelden we de uren en pikten en passant een kleurtje bruin op. Het was een genot om met deze ontwikkelde vrouw te praten, over van alles en nog wat.
Ze was niet buitengewoon knap om te zien, al had ze een goed figuur. Ze zag er uit zoals veel vrouwen van die leeftijd; ietwat onopvallend als ze in een groep verkeren.
Tegen het eind van de middag zei ik haar gedag op de parkeerplaats aan de andere kant van de duinen en dacht haar nooit meer te zien. Dat het, als zo vaak in mijn leven, een herinnering zou blijven. Niets meer dan
een unieke configuratie van synapsen en elektrische impulsen in mijn hoofd.
Over een paar minuten zou zij in een van de ettelijke laatjes beland zijn die gezamenlijk het totaal van mijn geheugen vormen. Opgeslagen beeld en geluid dat ik kon blijven afspelen, helaas niet langer tastbaar.
In de euforie van de dag was ik zelfs vergeten haar naam te vragen.
Acht weken later kwam mijn assistente de praktijkruimte binnen.
"De volgende klant is een nieuwe. Een mevrouw duChâtinier. Ze wil een volledig consult."
Ik keek op het beeldscherm naar de patiëntgegevens.
"Oké. Iets bijzonders?"
"Niet dat ik weet. Dat heeft ze in ieder geval niet gezegd toen ze de afspraak maakte. Misschien durft ze er niet over te praten. Wel vreemd. Ze komt helemaal uit Veldhoven."
Veldhoven is maar liefst een kleine 140 kilometer bij mijn woonplaats vandaan.
"Nou, dan zal ze me wel hard nodig hebben" zei ik gevat, "stuur maar naar binnen."
Zij was het!
De vrouw van het strand. Opeens terug van vlees en bloed. In mijn praktijk! Voor een behandeling! De wereld is daadwerkelijk klein.
Angelien duChâtinier heette ze volgens mijn scherm.
"Dag Angelien, wat een verrassing dat jij hier komt."
Ik sprak het uit zoals ik dacht dat het op zijn Frans zou klinken.
"Niks verrassing. En je spreekt het uit als Angelien, met een g. Voor jou een harde, voor mij een zachte."
"Angelien. Wat ontzettend leuk om je weer te zien" vervolgde ik. "Ben je toevallig ergens in de buurt hier op bezoek?"
Ze schudde haar hoofd.
Speelden er pretduiveltjes in haar ogen? Moeilijk te zeggen.
"Nee, er is niks toevalligs aan" hoorde ik. " Ik heb lang naar je praktijk gezocht."
Het bekende muntje landde met een bons.
Ik gloeide er van. Kwam ze dan voor mij?
"Je moest mijn voeten nog maar eens behandelen. Daar kom ik voor."
Beng! Het muntje was overduidelijk niets meer dan de vader van de gedachte geweest.
Alleen maar daarvoor?
Ze deed haar gympen uit en de korte sokjes die ze droeg en legde haar voeten op het bankje dat ik daarvoor heb.
Mooie voeten, viel me toen opeens op. Zo heel anders als het merendeel van wat ik in mijn praktijk onder ogen krijg. Duidelijk geen voeten die in de jeugd in te smalle schoenen hebben gezeten en van de wond die ons
lang geleden samenbracht was niks meer te zien.
"Je hebt schitterende voeten, Angelien. Wat wil je dat ik ermee doe? Ik zie er niks aan."
"Nou, gewoon. De hele mikmak. Nagels, nagelriemen, masseren, eelt, alles."
Ik keek naar haar voeten die er perfect uitzagen. Daar was hoegenaamd niets aan te verbeteren, maar goed, ze wilde het, dus kreeg ze het. De klant is koning.
Na afloop betaalde ze contant de rekening en met een stevige handdruk ging ze ervandoor, mij totaal verbijsterd achterlatend.
Een week later was ze er weer, voor opnieuw een behandeling.
De meeste cliënten zie ik pas na weken, soms maanden, terug, als nagels de kans hebben gekregen om weer in te groeien of als er nieuwe wratten ontpoppen. Bij Angelien zag alles er nog net zo perfect uit als de
vorige keer. Zou ze daarom zulke prachtige voeten hebben? Door frequente behandelingen?
Terwijl ik haar voeten masseerde en de nagels verzorgde, rebbelde ze gezellig door. De tijd vloog voorbij. Precies als op het strand.
Zo ging het weken door en ze werd een vaste klant van me voor er iets begon te dagen bij me.
Wat een ongelooflijke sukkel ben ik, bedacht ik me op zekere dag.
Wekenlang al was zij mijn klant voor ik me begon af te vragen welke vrouw in Godsnaam elke week 280 kilometer rijdt voor een bezoekje aan een pedicure, dat ze helemaal niet nodig heeft. Geen enkele toch zeker en
dat kon maar een ding betekenen.
Bij de vijfde afspraak, eindelijk, vroeg ik het haar.
"Angelien, wil je een keer met me mee uit eten?"
Met een zucht liet Angelien zich tegen de rugleuning zakken en sloeg haar handen voor haar gezicht.
"Hèhè, eindelijk zeg," verzuchtte ze. "Ik dacht dat je het nooit zou vragen."
Ik bloosde tot diep in mijn nek.
Angelien veerde overeind, pakte met beide handen mijn hoofd beet en drukte een kusje tegen mijn lippen.
"Ja, ik wil! Al weken, sufkop."
Na die keer raakte onze relatie in een stroomversnelling en het begon er al mee dat ik die keer haar voeten anders ging bezien.
Terwijl mijn handen de massageolie in de huid wreven, waren haar voeten geen cliëntvoeten meer, maar werden ze een lustobject. Mijn handen gleden tussen haar tenen door en ontvingen een sekssignaal zoals ik die
nooit eerder kreeg. De zachte huid in de boog van een voet voelde opeens heel anders aan, erotisch.
Ik keek naar de mooie tenen, klein en recht naast elkaar en voelde de lul in mijn broek groeien. Daar zat ik opeens, met een knots van een stijve, me te schamen dat dit met me gebeurde. Krampachtig probeerde ik
vooral niet te laten zien wat een uitwerking haar voeten op me hadden.
De beide enkels met de prachtig gevormde malleoli lateralis en medialis, ik kickte erop. De perfect gemanicuurde nageltjes, de sculptuur van de achillespezen. De huid onder mijn vingertoppen!
Haar voeten veroorzaakten kortsluiting in mijn hoofd. Een rechtstreekse elektrische verbinding ontstond tussen het beeld van die voeten en mijn lul.
Daar kwam ik later achter, toen onze relatie verder gevorderd was. Die ene afspraak echter was het begin.
Toen de tijd voor de 'behandeling' voorbij was en we een afspraak hadden gemaakt te gaan eten, ging ze weg. Ik wachtte tot ze de deur van de spreekkamer achter zich dichttrok en repte me toen naar het toilet, waar ik
mijn stijve ontblootte en met wilde rukken mijn zaad in het fonteintje spoot.
Mijn lul had nog nooit zo strak gestaan als bij deze vrouw. Het beeld van die voeten stond in mijn netvlies geëtst en in mijn vingertoppen tintelde de koelte van de zool. Ik verbeelde me van alles. Nooit had ik vermoed dat
voeten zo'n diepseksuele indruk op me zouden maken.
Met mijn handen stevig om mijn stengel geknepen en mijn ogen dicht, om het beeld vast te houden, sjorde ik mezelf amechtig naar de ontlading. Zo opgewonden was ik, dat ik bijna dubbel klapte toen ik spoot en de
eerste straal ferm en hoog tegen de spiegel boven het wasbakje kledderde. Het glibberige spul droop langs het glas naar beneden, terwijl ik met open mond mijn orgasme doorleefde en golven van het spul uit mijn
gaatje stroomden.
Die middag was ik echt niet meer met mijn gedachten bij mijn cliënten.
Jezusmina zeg! Die hele middag liep ik met een halfstijve in mijn broek en aan het eind van mijn agenda trok ik me nogmaals af in het toilet.
Vlak voor ik klaarkwam voelde ik het zo hard samentrekken in mijn onderlijf, dat ik kromgebogen en lichtjes door mijn knieën gezakt over de wasbak hing. Het leek wel of de geilheid vanuit mijn tenen ontsnapte toen het
spul naar buiten borrelde, net zo tomeloos als eerder die middag. Wat deed die vrouw met me? Wat deden haar voeten met me? Het voelde glorieus en ik bedacht me op dat moment dat ik ooit haar voeten om mijn lul
wilde voelen, al was dat het laatste wat ik zou doen.
Mijn verbeelding ging vervolgens wekenlang met me aan de haal. Dagelijks was ik vele uren mijn lul gewaar. Zo was het nog nooit geweest. Niet stijf, niet slap, maar ertussenin, een niet te missen aanwezigheid.
Angelien was in mijn bloed gekropen en dat bloed roerde zich onstuimig in mijn broek.
Telkens als ik mijn onderboek uit deed, op om het even welk moment of voor welke reden dan ook, glom mijn eikel me tegemoet, gesmeerd met beetjes pretvocht. Het ding verkeerde onafgebroken in staat van
opwinding. Het was een onbeteugeld monster tussen mijn benen, oncontroleerbaar.
Er was maar weinig voor nodig om het ding de kop te laten opsteken, alleen de gedachte aan die voeten en wat ze er mee zou kunnen doen. Een obsessie werd het en ik zocht dan ook naarstig het Internet af naar
filmpjes over voetenseks. Dan fantaseerde ik dat Angelien dat wat ik zag bij mij deed en dan hoefde ik mijn lul maar even aan te raken of het geil spoot eruit.
Na de eerste afspraak namen we afscheid van elkaar met wat zoenen in de auto voor haar deur. Verder niks, en ook de tweede en de derde afspraak verliepen zo. We zijn beiden niet van die generatie tieners of
twintigers die, naar het schijnt, meteen na het eerste afspraakje het bed in duiken. Mijn generatie wacht iets langer af.
Geen nacht na een afspraakje sliep ik goed, zo spookte zij door mijn hoofd.
Verschroeiende zon!
Het was de zoveelste snikhete dag die zomer. Normaal een stranddag, maar vandaag zou ik de andere kant op gaan.
De hitte sloeg als een knellende deken om me heen zodra ik het portier opende.
Direct na mijn praktijkafspraken was ik de auto ingestapt en reed de 140 kilometer naar Veldhoven. De airco blies koele lucht uit het dashboard.
Het lijkt wel met het jaar warmer te worden in Nederland. Toch een broeikaseffect?
Angelien bewoont een penthouse in een soort trapvormig flatgebouw en ik parkeerde mijn auto op een parkeerplaats voor de garages.
Vlak nadat ik aanbelde hoorde ik haar vertrouwde stem door de luidspreker.
"Hoi, ben jij het? Wat een aangename verrassing. Kom maar naar boven, de deur staat op een kier. Ik zit op de patio."
De zoemer ging en ik stapte naar binnen.
In de hal was het verhoudingsgewijs fris. Divers gekleurde bromelia's in een plantenbak met een groeilamp erboven braken de monotonie van de tegels van de muren en de vloer. Een regelrechte blikvanger zo naast de
lift.
Ik verkoos de trap te nemen naar de zesde etage. Doe ik altijd. Als training.
Met één hand duwde ik de enige deur die op een kier stond open. Inviterend. Dat begon goed.
Ook in de flat was het koel. Airco, net als in mijn auto, flitste het door mijn hoofd terwijl ik het interieur opnam. Het was de eerste keer dat ik haar flat bezocht en smaakvol ingericht was deze zeker.
Aan de andere zijde van de living zag ik de schuifpui naar de patio, gesloten om de koelte binnen te houden.
Achter het glas bleef ik staan en keek naar buiten.
Normaliter zou je van hieruit het uitzicht bewonderen. Een vergezicht over landerijen en bosschages, maar mijn blik werd als een magneet naar iets heel anders getrokken. Een nog fraaier uitzicht.
Midden op de tegels, tussen diverse bakken met allerlei planten en bloemen stond een zonnebed en daarop lag Angelien. Lui, uitgestrekt, en met de handen onder het hoofd lag ze de stralen van de zon te absorberen.
De lichtgebruinde huid contrasteerde met het roomwitte badlaken over het kussen, en glom. Of het zonnebrandolie was of transpiratie, ik wist het niet, maar in ieder geval was het een hemels gezicht.
De borsten gingen verscholen onder een bovenstukje van driehoekjes stof, geel met groen gevlamd, bijeengehouden door koordjes rond de hals en achter de rug. Een broekje in dezelfde kleuren met lusjes op de
heupen bedekte de schaamstreek.
De gewelfde buik dook laag tussen de heupbeenderen onder de stof, om daar nauwelijks zichtbaar op te bollen en verder af te kalven.
Mijn blik volgde de benen tot aan het eind van het bed en daar zag ik de verleidstersvoeten die zo'n onuitwisbare indruk op me hadden gemaakt.
De deur schoof onder mijn aansporing geruisloos open en ik stapte naar buiten. Vluchtig kuste ik haar lippen. Dat was de begroeting die ik haar gaf, voor ik naar het voeteneind stapte en daar knielde.
Zonder een woord te zeggen nam ik in beide handen een voet en boog me voorover. Het topje van elke teen kreeg een kusje van me, terwijl ik naar haar gezicht keek. Een glimlach speelde om haar mond, de ogen
gesloten. Daardoor durfde ik verder te gaan.
In mijn broek voelde de zwelling vertrouwd aan. Mijn jongeheer stak de kop op toen ik voet voor voet de tenen spreidde. Teen voor teen nam ik in mijn mond, de kleinste eerst. Mijn tong omcirkelde elk uitsteeksel.
Doornat sopte ik ze, voor ik mijn tong tussen de tenen duwde en daar de huid likte.
De grote teen was het laatst aan de beurt waarna ik afzakte naar de hiel. Over de bal van de voet werkte ik me naar de voetzool toe, waar ik mijn gezicht begroef in de rimpels van de huid. Ik kuste het daar, zoog
zuigzoentjes en duwde mijn gezicht in beide holtes tegelijk, de voeten tegen elkaar. Ik verafgoodde die voeten. Adoreerde ze. Niet alleen de schoonheid ervan, maar ook omdat ze ons hadden samengebracht.
Nadat ik ook de bogen gekust en gelikt had ging ik verder, een plannetje uitvoeren dat zich lang geleden in mijn hoofd genesteld had.
Rechtovereind zittend maakte ik het knoopje van mijn broek los en trok de rits omlaag. Geen moment lieten mijn ogen haar gezicht los en ik zag hoe Angelien de hare opende en ze omlaag richtte, naar wat mijn handen
deden.
Met mijn broek op mijn knieën gestroopt was de bobbel in mijn onderbroek evident. Dat Angelien zich hiervan bewust was, was net zo duidelijk, want ze lag er met halfopen mond naar te staren.
Eén hand stak ik voor in mijn onderbroek en legde die in de lengte over de keiharde stam, zakte verder naar beneden tot ik mijn zak beet nam en mijn ballen voelde. Ik kneep erin, kriebelde de huid aan de onderkant en
schoof langs de stam weer omhoog waar ik aan de top de voorhuid terugtrok. Kon ik nog harder worden?
Ik keek naar wat ik deed, terwijl voor Angelien alles nog verborgen lag achter mijn hand.
Net als anders glom de kop door het vocht toen ik de roze knobbel bevrijdde door het elastiek van het broekje eroverheen te schuiven en zo het spulletje bloot te leggen.
Gefascineerd keek ze toe hoe ik met een hand de keiharde kogel masseerde. Haar tong glipte langs de lippen, ze slikte, en tuurde geconcentreerd naar wat ik deed. Hijgde licht. Voor mij het teken om door te zetten.
Tergend langzaam, om van elk van haar reacties te genieten, schoof ik de stof verder omlaag en ontblootte mijn gehele mannelijke gereedschap. Geen moment lieten haar ogen mijn zaakje los, ik zag ze alleen omhoog
en omlaag gaan, heen en weer tussen de knop en de zak aan de onderkant.
Ze dronk het beeld met haar ogen in. Koketteerde ermee.
Een paar keer nog schoof ik de voorhuid heen en weer over de eikel voor ik een hand om de stam sloeg en de bobbel tegen een voetzool drukte.
Wellustig wreef ik ermee over de onderkant van de voet; eerst door de holte met de witte huid, daarna over de bal van de voet en door de plooi aan de onderkant van de tenen, van beide voeten. Ik kon alleen maar
hijgen en genieten terwijl mijn eikel onderlangs de tenen heen en weer bewoog.
Ik hield Angelien scherp in de gaten, alert op elk mogelijk teken van afkeuring, maar dat kwam niet en met wat ik deed werd ik brutaler.
Harder en harder en sneller en sneller haalde ik de eikel door de gleuf onder de tenen, heen en weer langs beide voeten, tot ik me niet langer kon inhouden en me liet gaan.
Geilsap borrelde vanuit mijn onderbuik omhoog en vloeide tussen de tenen. Het roomzachte spul perste zich tussen de tenen door over de wreef en stroomde over de bal van de voeten. Trok een slijmerig spoor over de
rimpels in de holte van de voet.
Ik kan me niet herinneren ooit zoveel geproduceerd te hebben als die keer. Ondanks dat ik me de afgelopen weken meer dan anders had afgetrokken bleef het spul maar komen. Grote klodders kleefden aan de huid en
toen ik alles geloosd had, wreef ik het in, over de gehele voet, tussen de tenen en tot en met de enkels.
Opnieuw nam ik alle tenen in mijn mond voor ik me langs de schenen en de dijen omhoog zoende en likte.
De lusjes aan weerszijde van het driehoekje stof waren in een mum los en toen likte mijn tong haar naar een orgasme. Op dat zonnebed, op die patio, in die zwoele, late zonnestralen. Dat ze van mijn show had genoten
was duidelijk, want tussen haar benen dreef ze.
Na haar voeten snakte ik naar haar kut; ontdekte elk plooitje, het knobbeltje en elke vierkante millimeter huid. Ik maakte kennis met haar geur en smaak en dat alles daar in die buitenlucht, en ja, alles was zoals ik het
me had voorgesteld.
Later die nacht deden we het nog eens dunnetjes over, dat met die voeten. Het enige verschil was dat zij nu actief was, niet ik.
Ze nam mijn stijve in de holte tussen de voeten en trok me op die manier af. Het was meesterlijk. Veel beter dan die filmpjes op het Internet.
Ze rolde de voeten om mijn staaf, masseerde de eikel tussen de zolen of onder de holten van de tenen. Schoof stevig met de voorvoet in de lengte langs mijn lul. De wreef van de een eronder, de ander bovenop de
stam.
Ze liet me genieten, meer nog dan in mijn verbeelding, en ik kwam opnieuw en besproeide de voeten met verse room.
Die eerste intieme ontmoeting neukten we zelfs niet eens. Dat kwam pas later. Zij vree me op, alleen met die voeten en ik likte en 'teende' haar.
Ja, echt: ik 'teende' haar.
Ze raakte zo begeesterd door wat haar voeten bij mij teweeg brachten, dat ze mijn voeten ook wilde voelen.
Op bed zat ik tegenover haar: zij tegen het hoofdeind leunend met uitnodigend gespreide benen en ik met mijn tenen in haar kruis.
Mijn voeten had ik ingesmeerd met amandelolie die ik had meegenomen, dik en glad, zoals ik ook deed met alles tussen haar dijen.
Met mijn voeten gestrekt vooruit rolde ik de clitoris voorzichtig tussen de grote tenen. Af en toe streek ik er met één door de gapende spleet tussen de bloedgevulde grote schaamlippen. Mijn spekgladde voeten
speelden met de kleine schaamlippen, spiegelend van de olie, en meer dan eens duwde ik een teen bij haar naar binnen, de zompige opening in.
Dat lukte dankzij de overdadige hoeveelheid olie die ik gebruikt had en omdat Angelien zelf de binnenste kutlipjes voor me uiteengetrokken hield. Gelukkig knip ik altijd mijn teennagels kort, zodat ik zonder haar pijn te
doen naar binnen kon om daar een beetje rond te woelen. Die klamme warmte rond mijn grote teen voelde subliem, samen met het besef dat ik een vrouw trof die dit toeliet, nee, zelfs toejuichte.
Een jongensdroom die werkelijkheid wordt.
Het fijnst vond Angelien het als ik haar klit bewerkte of langs de huidplooi ervan streek, zacht masserend met mijn tenen.
Net als die middag kwam ze tot een orgasme, zo intens dat haar hele lijf schokte en ik haar buik - en dijbeenspieren heftig zag samentrekken.
Terwijl ze zo klaarkwam dompelde ik mijn gezicht onder in de drassige gleuf tussen de dijen, wriemelde mijn tong naar binnen en genoot met volle teugen van die plakkerige stroop op mijn gezicht.
Kletsnat maakte ze me, maar ik had me niks lekkerder voor kunnen stellen. Ze bleef maar komen in mijn gezicht en ik zoog mezelf vast over die kostelijke holte. Bijna verstikte ik mezelf omdat ik niet wilde stoppen, maar
één keer moest ik toch echt adem halen en toen was de betovering voorbij.
Angelien maakte me voetverslaafd.
Van voetspecialist tot voetfetisjist.
Genotzucht pur sang!
Het zand brandde onder mijn voeten.
Spijbelen voelt extra goed als het zulk weer is als die dag, dat wist ik nog van mijn schooltijd. Altijd op zongevulde dagen wilde ik naar het strand en meer dan eens gaf ik toe aan die drang. Toen al!
Stiekem had ik het pedicurecongres het pedicurecongres gelaten en was ik hem gepiept naar zee. Naar Westenschouwen.
Maanden daarvoor had ik me ingeschreven voor het congres, nadat ik in Voetvak+, ons vakblad, de aankondiging had gezien. Twee dagen zou het duren, maar na een halve dag al was ik het beu. Binnenzitten,
luisteren en kijken naar saaie diapresentaties over van alles wat er aan voeten kan mankeren? Ik kon nog net de eerste dag uitzingen voor ik de handdoek wierp.
Ik wil best gespecialiseerd pedicure worden, een van de weinige mannen in dit vak, maar die dag lonkten het strand en de golven. De lokroep van een zilte minnares, onweerstaanbaar.
Mijn zwakheid kon ik wegredeneren door me voor te houden dat waden door zout water een perfecte therapie is voor voeten. Maar ja, als ik oprecht was geweest had ik toegegeven dat het de verleiding was die de zee
me bood.
Aan het eind van het duinpad had ik mijn schoenen en sokken uitgetrokken.
Voeten houden van vrijheid en contact met de aarde. Zand of gras of zelfs ronde, gladde stenen zijn een weldaad voor voeten. Het masseert en stimuleert de spieren en bloedsomloop.
Thuis oefen ik vaak met een stuiter. Die rol ik onder de peesplaat van mijn voetzolen en pak deze vervolgens op met mijn tenen, om die weer neer te leggen voor de andere voet. Een oefening om ze in vorm te houden,
ze moeten tenslotte een leven lang mee. Liefst gezond en sterk.
Ik heb fraaie voeten, al zeg ik het zelf, en ben daar apetrots op.
In de vloedlijn voelde ik de richels die golfjes terugstromend water hadden achtergelaten tegen mijn voetzolen drukken. Een weldadige herkenning, kort erop weggevaagd door golven die mijn enkels omspoelden.
Verrukkelijk, in een woord, die afwisseling tussen warm zand en koel, helder zeewater.
Hoe verder ik van de duinovergang af wandelde, hoe rustiger het werd.
Daar vind je de liefhebbers van rust. Mensen die stilte prefereren boven geblèr van toeristenkinderen. Weg van het constante gejammer van uit de stad meegesleepte radio's die keihard aanstaan omdat de eigenaars
hun gehoor al verziekt hebben met diezelfde knalharde muziek. Geluidsverslaafde jongeren. Hoe harder, hoe beter naar het schijnt.
De ebstroom had langs de stroompalen een diepe geul uitgeslepen en het water kwam tot mijn dijen. Terwijl ik zijdelings tussen twee met zeepokken begroeide palen doorstapte zag ik een eenzame figuur voor me.
Een vrouw wankelde en viel. Nieuwsgierig geworden liep ik eropaf.
Met twee handen hield de vrouw een voet in de hoogte. Helder bloed stroomde uit een wond.
"Dat ziet er niet best uit. Kan ik helpen?"
"Ik ben net in een stuk glas getrapt en het bloed verschrikkelijk."
Overduidelijk een Brabants accent.
"Klote!" was het vervolg, "En natuurlijk heb ik geen verband bij me."
Er klonk geen kwaadheid door in die stem, louter berusting. Alsof iets dergelijks op een strand de gewoonste zaak van de wereld is.
"Dan heeft u geluk. Ik heb een verbanddoosje bij me in mijn rugzak. Ik kan u wel verbinden als u dat wilt."
U. Inderdaad. Ik moest het nog maar even formeel houden.
"Nou graag. Maar hoe kom ik daar dan?"
De vrouw wees op een hoopje kleren en een tas, dicht tegen de duinen aan.
"Wanneer u het geen bezwaar vindt, kan ik u dragen en daar verbinden" bood ik aan.
De vrouw vorste mijn gezicht en blijkbaar maakte ik een betrouwbare indruk want er klonk een kort oké.
Ik bukte me.
"Sla maar een arm om mijn schouder, dan pak ik u met een arm onder uw knieën en de andere achter uw rug. Zo ja."
Met moeite tilde ik de vrouw op en sjokte met haar in mijn armen door het rulle zand naar waar haar bezittingen lagen.
Een badlaken lag uitgestrekt op het zand.
"Als u op uw buik gaat liggen, dan spoel ik de wond schoon en droog uw voeten. Een pleister zal voor de snee wel voldoende zijn, maar vandaag kunt u niet meer het water in."
Om een lang verhaal korter te maken: het werd een geweldige dag. Een fantastische beloning voor mijn spijbeldaad.
Ik bleef bij haar en saampjes verkwebbelden we de uren en pikten en passant een kleurtje bruin op. Het was een genot om met deze ontwikkelde vrouw te praten, over van alles en nog wat.
Ze was niet buitengewoon knap om te zien, al had ze een goed figuur. Ze zag er uit zoals veel vrouwen van die leeftijd; ietwat onopvallend als ze in een groep verkeren.
Tegen het eind van de middag zei ik haar gedag op de parkeerplaats aan de andere kant van de duinen en dacht haar nooit meer te zien. Dat het, als zo vaak in mijn leven, een herinnering zou blijven. Niets meer dan
een unieke configuratie van synapsen en elektrische impulsen in mijn hoofd.
Over een paar minuten zou zij in een van de ettelijke laatjes beland zijn die gezamenlijk het totaal van mijn geheugen vormen. Opgeslagen beeld en geluid dat ik kon blijven afspelen, helaas niet langer tastbaar.
In de euforie van de dag was ik zelfs vergeten haar naam te vragen.
Acht weken later kwam mijn assistente de praktijkruimte binnen.
"De volgende klant is een nieuwe. Een mevrouw duChâtinier. Ze wil een volledig consult."
Ik keek op het beeldscherm naar de patiëntgegevens.
"Oké. Iets bijzonders?"
"Niet dat ik weet. Dat heeft ze in ieder geval niet gezegd toen ze de afspraak maakte. Misschien durft ze er niet over te praten. Wel vreemd. Ze komt helemaal uit Veldhoven."
Veldhoven is maar liefst een kleine 140 kilometer bij mijn woonplaats vandaan.
"Nou, dan zal ze me wel hard nodig hebben" zei ik gevat, "stuur maar naar binnen."
Zij was het!
De vrouw van het strand. Opeens terug van vlees en bloed. In mijn praktijk! Voor een behandeling! De wereld is daadwerkelijk klein.
Angelien duChâtinier heette ze volgens mijn scherm.
"Dag Angelien, wat een verrassing dat jij hier komt."
Ik sprak het uit zoals ik dacht dat het op zijn Frans zou klinken.
"Niks verrassing. En je spreekt het uit als Angelien, met een g. Voor jou een harde, voor mij een zachte."
"Angelien. Wat ontzettend leuk om je weer te zien" vervolgde ik. "Ben je toevallig ergens in de buurt hier op bezoek?"
Ze schudde haar hoofd.
Speelden er pretduiveltjes in haar ogen? Moeilijk te zeggen.
"Nee, er is niks toevalligs aan" hoorde ik. " Ik heb lang naar je praktijk gezocht."
Het bekende muntje landde met een bons.
Ik gloeide er van. Kwam ze dan voor mij?
"Je moest mijn voeten nog maar eens behandelen. Daar kom ik voor."
Beng! Het muntje was overduidelijk niets meer dan de vader van de gedachte geweest.
Alleen maar daarvoor?
Ze deed haar gympen uit en de korte sokjes die ze droeg en legde haar voeten op het bankje dat ik daarvoor heb.
Mooie voeten, viel me toen opeens op. Zo heel anders als het merendeel van wat ik in mijn praktijk onder ogen krijg. Duidelijk geen voeten die in de jeugd in te smalle schoenen hebben gezeten en van de wond die ons
lang geleden samenbracht was niks meer te zien.
"Je hebt schitterende voeten, Angelien. Wat wil je dat ik ermee doe? Ik zie er niks aan."
"Nou, gewoon. De hele mikmak. Nagels, nagelriemen, masseren, eelt, alles."
Ik keek naar haar voeten die er perfect uitzagen. Daar was hoegenaamd niets aan te verbeteren, maar goed, ze wilde het, dus kreeg ze het. De klant is koning.
Na afloop betaalde ze contant de rekening en met een stevige handdruk ging ze ervandoor, mij totaal verbijsterd achterlatend.
Een week later was ze er weer, voor opnieuw een behandeling.
De meeste cliënten zie ik pas na weken, soms maanden, terug, als nagels de kans hebben gekregen om weer in te groeien of als er nieuwe wratten ontpoppen. Bij Angelien zag alles er nog net zo perfect uit als de
vorige keer. Zou ze daarom zulke prachtige voeten hebben? Door frequente behandelingen?
Terwijl ik haar voeten masseerde en de nagels verzorgde, rebbelde ze gezellig door. De tijd vloog voorbij. Precies als op het strand.
Zo ging het weken door en ze werd een vaste klant van me voor er iets begon te dagen bij me.
Wat een ongelooflijke sukkel ben ik, bedacht ik me op zekere dag.
Wekenlang al was zij mijn klant voor ik me begon af te vragen welke vrouw in Godsnaam elke week 280 kilometer rijdt voor een bezoekje aan een pedicure, dat ze helemaal niet nodig heeft. Geen enkele toch zeker en
dat kon maar een ding betekenen.
Bij de vijfde afspraak, eindelijk, vroeg ik het haar.
"Angelien, wil je een keer met me mee uit eten?"
Met een zucht liet Angelien zich tegen de rugleuning zakken en sloeg haar handen voor haar gezicht.
"Hèhè, eindelijk zeg," verzuchtte ze. "Ik dacht dat je het nooit zou vragen."
Ik bloosde tot diep in mijn nek.
Angelien veerde overeind, pakte met beide handen mijn hoofd beet en drukte een kusje tegen mijn lippen.
"Ja, ik wil! Al weken, sufkop."
Na die keer raakte onze relatie in een stroomversnelling en het begon er al mee dat ik die keer haar voeten anders ging bezien.
Terwijl mijn handen de massageolie in de huid wreven, waren haar voeten geen cliëntvoeten meer, maar werden ze een lustobject. Mijn handen gleden tussen haar tenen door en ontvingen een sekssignaal zoals ik die
nooit eerder kreeg. De zachte huid in de boog van een voet voelde opeens heel anders aan, erotisch.
Ik keek naar de mooie tenen, klein en recht naast elkaar en voelde de lul in mijn broek groeien. Daar zat ik opeens, met een knots van een stijve, me te schamen dat dit met me gebeurde. Krampachtig probeerde ik
vooral niet te laten zien wat een uitwerking haar voeten op me hadden.
De beide enkels met de prachtig gevormde malleoli lateralis en medialis, ik kickte erop. De perfect gemanicuurde nageltjes, de sculptuur van de achillespezen. De huid onder mijn vingertoppen!
Haar voeten veroorzaakten kortsluiting in mijn hoofd. Een rechtstreekse elektrische verbinding ontstond tussen het beeld van die voeten en mijn lul.
Daar kwam ik later achter, toen onze relatie verder gevorderd was. Die ene afspraak echter was het begin.
Toen de tijd voor de 'behandeling' voorbij was en we een afspraak hadden gemaakt te gaan eten, ging ze weg. Ik wachtte tot ze de deur van de spreekkamer achter zich dichttrok en repte me toen naar het toilet, waar ik
mijn stijve ontblootte en met wilde rukken mijn zaad in het fonteintje spoot.
Mijn lul had nog nooit zo strak gestaan als bij deze vrouw. Het beeld van die voeten stond in mijn netvlies geëtst en in mijn vingertoppen tintelde de koelte van de zool. Ik verbeelde me van alles. Nooit had ik vermoed dat
voeten zo'n diepseksuele indruk op me zouden maken.
Met mijn handen stevig om mijn stengel geknepen en mijn ogen dicht, om het beeld vast te houden, sjorde ik mezelf amechtig naar de ontlading. Zo opgewonden was ik, dat ik bijna dubbel klapte toen ik spoot en de
eerste straal ferm en hoog tegen de spiegel boven het wasbakje kledderde. Het glibberige spul droop langs het glas naar beneden, terwijl ik met open mond mijn orgasme doorleefde en golven van het spul uit mijn
gaatje stroomden.
Die middag was ik echt niet meer met mijn gedachten bij mijn cliënten.
Jezusmina zeg! Die hele middag liep ik met een halfstijve in mijn broek en aan het eind van mijn agenda trok ik me nogmaals af in het toilet.
Vlak voor ik klaarkwam voelde ik het zo hard samentrekken in mijn onderlijf, dat ik kromgebogen en lichtjes door mijn knieën gezakt over de wasbak hing. Het leek wel of de geilheid vanuit mijn tenen ontsnapte toen het
spul naar buiten borrelde, net zo tomeloos als eerder die middag. Wat deed die vrouw met me? Wat deden haar voeten met me? Het voelde glorieus en ik bedacht me op dat moment dat ik ooit haar voeten om mijn lul
wilde voelen, al was dat het laatste wat ik zou doen.
Mijn verbeelding ging vervolgens wekenlang met me aan de haal. Dagelijks was ik vele uren mijn lul gewaar. Zo was het nog nooit geweest. Niet stijf, niet slap, maar ertussenin, een niet te missen aanwezigheid.
Angelien was in mijn bloed gekropen en dat bloed roerde zich onstuimig in mijn broek.
Telkens als ik mijn onderboek uit deed, op om het even welk moment of voor welke reden dan ook, glom mijn eikel me tegemoet, gesmeerd met beetjes pretvocht. Het ding verkeerde onafgebroken in staat van
opwinding. Het was een onbeteugeld monster tussen mijn benen, oncontroleerbaar.
Er was maar weinig voor nodig om het ding de kop te laten opsteken, alleen de gedachte aan die voeten en wat ze er mee zou kunnen doen. Een obsessie werd het en ik zocht dan ook naarstig het Internet af naar
filmpjes over voetenseks. Dan fantaseerde ik dat Angelien dat wat ik zag bij mij deed en dan hoefde ik mijn lul maar even aan te raken of het geil spoot eruit.
Na de eerste afspraak namen we afscheid van elkaar met wat zoenen in de auto voor haar deur. Verder niks, en ook de tweede en de derde afspraak verliepen zo. We zijn beiden niet van die generatie tieners of
twintigers die, naar het schijnt, meteen na het eerste afspraakje het bed in duiken. Mijn generatie wacht iets langer af.
Geen nacht na een afspraakje sliep ik goed, zo spookte zij door mijn hoofd.
Verschroeiende zon!
Het was de zoveelste snikhete dag die zomer. Normaal een stranddag, maar vandaag zou ik de andere kant op gaan.
De hitte sloeg als een knellende deken om me heen zodra ik het portier opende.
Direct na mijn praktijkafspraken was ik de auto ingestapt en reed de 140 kilometer naar Veldhoven. De airco blies koele lucht uit het dashboard.
Het lijkt wel met het jaar warmer te worden in Nederland. Toch een broeikaseffect?
Angelien bewoont een penthouse in een soort trapvormig flatgebouw en ik parkeerde mijn auto op een parkeerplaats voor de garages.
Vlak nadat ik aanbelde hoorde ik haar vertrouwde stem door de luidspreker.
"Hoi, ben jij het? Wat een aangename verrassing. Kom maar naar boven, de deur staat op een kier. Ik zit op de patio."
De zoemer ging en ik stapte naar binnen.
In de hal was het verhoudingsgewijs fris. Divers gekleurde bromelia's in een plantenbak met een groeilamp erboven braken de monotonie van de tegels van de muren en de vloer. Een regelrechte blikvanger zo naast de
lift.
Ik verkoos de trap te nemen naar de zesde etage. Doe ik altijd. Als training.
Met één hand duwde ik de enige deur die op een kier stond open. Inviterend. Dat begon goed.
Ook in de flat was het koel. Airco, net als in mijn auto, flitste het door mijn hoofd terwijl ik het interieur opnam. Het was de eerste keer dat ik haar flat bezocht en smaakvol ingericht was deze zeker.
Aan de andere zijde van de living zag ik de schuifpui naar de patio, gesloten om de koelte binnen te houden.
Achter het glas bleef ik staan en keek naar buiten.
Normaliter zou je van hieruit het uitzicht bewonderen. Een vergezicht over landerijen en bosschages, maar mijn blik werd als een magneet naar iets heel anders getrokken. Een nog fraaier uitzicht.
Midden op de tegels, tussen diverse bakken met allerlei planten en bloemen stond een zonnebed en daarop lag Angelien. Lui, uitgestrekt, en met de handen onder het hoofd lag ze de stralen van de zon te absorberen.
De lichtgebruinde huid contrasteerde met het roomwitte badlaken over het kussen, en glom. Of het zonnebrandolie was of transpiratie, ik wist het niet, maar in ieder geval was het een hemels gezicht.
De borsten gingen verscholen onder een bovenstukje van driehoekjes stof, geel met groen gevlamd, bijeengehouden door koordjes rond de hals en achter de rug. Een broekje in dezelfde kleuren met lusjes op de
heupen bedekte de schaamstreek.
De gewelfde buik dook laag tussen de heupbeenderen onder de stof, om daar nauwelijks zichtbaar op te bollen en verder af te kalven.
Mijn blik volgde de benen tot aan het eind van het bed en daar zag ik de verleidstersvoeten die zo'n onuitwisbare indruk op me hadden gemaakt.
De deur schoof onder mijn aansporing geruisloos open en ik stapte naar buiten. Vluchtig kuste ik haar lippen. Dat was de begroeting die ik haar gaf, voor ik naar het voeteneind stapte en daar knielde.
Zonder een woord te zeggen nam ik in beide handen een voet en boog me voorover. Het topje van elke teen kreeg een kusje van me, terwijl ik naar haar gezicht keek. Een glimlach speelde om haar mond, de ogen
gesloten. Daardoor durfde ik verder te gaan.
In mijn broek voelde de zwelling vertrouwd aan. Mijn jongeheer stak de kop op toen ik voet voor voet de tenen spreidde. Teen voor teen nam ik in mijn mond, de kleinste eerst. Mijn tong omcirkelde elk uitsteeksel.
Doornat sopte ik ze, voor ik mijn tong tussen de tenen duwde en daar de huid likte.
De grote teen was het laatst aan de beurt waarna ik afzakte naar de hiel. Over de bal van de voet werkte ik me naar de voetzool toe, waar ik mijn gezicht begroef in de rimpels van de huid. Ik kuste het daar, zoog
zuigzoentjes en duwde mijn gezicht in beide holtes tegelijk, de voeten tegen elkaar. Ik verafgoodde die voeten. Adoreerde ze. Niet alleen de schoonheid ervan, maar ook omdat ze ons hadden samengebracht.
Nadat ik ook de bogen gekust en gelikt had ging ik verder, een plannetje uitvoeren dat zich lang geleden in mijn hoofd genesteld had.
Rechtovereind zittend maakte ik het knoopje van mijn broek los en trok de rits omlaag. Geen moment lieten mijn ogen haar gezicht los en ik zag hoe Angelien de hare opende en ze omlaag richtte, naar wat mijn handen
deden.
Met mijn broek op mijn knieën gestroopt was de bobbel in mijn onderbroek evident. Dat Angelien zich hiervan bewust was, was net zo duidelijk, want ze lag er met halfopen mond naar te staren.
Eén hand stak ik voor in mijn onderbroek en legde die in de lengte over de keiharde stam, zakte verder naar beneden tot ik mijn zak beet nam en mijn ballen voelde. Ik kneep erin, kriebelde de huid aan de onderkant en
schoof langs de stam weer omhoog waar ik aan de top de voorhuid terugtrok. Kon ik nog harder worden?
Ik keek naar wat ik deed, terwijl voor Angelien alles nog verborgen lag achter mijn hand.
Net als anders glom de kop door het vocht toen ik de roze knobbel bevrijdde door het elastiek van het broekje eroverheen te schuiven en zo het spulletje bloot te leggen.
Gefascineerd keek ze toe hoe ik met een hand de keiharde kogel masseerde. Haar tong glipte langs de lippen, ze slikte, en tuurde geconcentreerd naar wat ik deed. Hijgde licht. Voor mij het teken om door te zetten.
Tergend langzaam, om van elk van haar reacties te genieten, schoof ik de stof verder omlaag en ontblootte mijn gehele mannelijke gereedschap. Geen moment lieten haar ogen mijn zaakje los, ik zag ze alleen omhoog
en omlaag gaan, heen en weer tussen de knop en de zak aan de onderkant.
Ze dronk het beeld met haar ogen in. Koketteerde ermee.
Een paar keer nog schoof ik de voorhuid heen en weer over de eikel voor ik een hand om de stam sloeg en de bobbel tegen een voetzool drukte.
Wellustig wreef ik ermee over de onderkant van de voet; eerst door de holte met de witte huid, daarna over de bal van de voet en door de plooi aan de onderkant van de tenen, van beide voeten. Ik kon alleen maar
hijgen en genieten terwijl mijn eikel onderlangs de tenen heen en weer bewoog.
Ik hield Angelien scherp in de gaten, alert op elk mogelijk teken van afkeuring, maar dat kwam niet en met wat ik deed werd ik brutaler.
Harder en harder en sneller en sneller haalde ik de eikel door de gleuf onder de tenen, heen en weer langs beide voeten, tot ik me niet langer kon inhouden en me liet gaan.
Geilsap borrelde vanuit mijn onderbuik omhoog en vloeide tussen de tenen. Het roomzachte spul perste zich tussen de tenen door over de wreef en stroomde over de bal van de voeten. Trok een slijmerig spoor over de
rimpels in de holte van de voet.
Ik kan me niet herinneren ooit zoveel geproduceerd te hebben als die keer. Ondanks dat ik me de afgelopen weken meer dan anders had afgetrokken bleef het spul maar komen. Grote klodders kleefden aan de huid en
toen ik alles geloosd had, wreef ik het in, over de gehele voet, tussen de tenen en tot en met de enkels.
Opnieuw nam ik alle tenen in mijn mond voor ik me langs de schenen en de dijen omhoog zoende en likte.
De lusjes aan weerszijde van het driehoekje stof waren in een mum los en toen likte mijn tong haar naar een orgasme. Op dat zonnebed, op die patio, in die zwoele, late zonnestralen. Dat ze van mijn show had genoten
was duidelijk, want tussen haar benen dreef ze.
Na haar voeten snakte ik naar haar kut; ontdekte elk plooitje, het knobbeltje en elke vierkante millimeter huid. Ik maakte kennis met haar geur en smaak en dat alles daar in die buitenlucht, en ja, alles was zoals ik het
me had voorgesteld.
Later die nacht deden we het nog eens dunnetjes over, dat met die voeten. Het enige verschil was dat zij nu actief was, niet ik.
Ze nam mijn stijve in de holte tussen de voeten en trok me op die manier af. Het was meesterlijk. Veel beter dan die filmpjes op het Internet.
Ze rolde de voeten om mijn staaf, masseerde de eikel tussen de zolen of onder de holten van de tenen. Schoof stevig met de voorvoet in de lengte langs mijn lul. De wreef van de een eronder, de ander bovenop de
stam.
Ze liet me genieten, meer nog dan in mijn verbeelding, en ik kwam opnieuw en besproeide de voeten met verse room.
Die eerste intieme ontmoeting neukten we zelfs niet eens. Dat kwam pas later. Zij vree me op, alleen met die voeten en ik likte en 'teende' haar.
Ja, echt: ik 'teende' haar.
Ze raakte zo begeesterd door wat haar voeten bij mij teweeg brachten, dat ze mijn voeten ook wilde voelen.
Op bed zat ik tegenover haar: zij tegen het hoofdeind leunend met uitnodigend gespreide benen en ik met mijn tenen in haar kruis.
Mijn voeten had ik ingesmeerd met amandelolie die ik had meegenomen, dik en glad, zoals ik ook deed met alles tussen haar dijen.
Met mijn voeten gestrekt vooruit rolde ik de clitoris voorzichtig tussen de grote tenen. Af en toe streek ik er met één door de gapende spleet tussen de bloedgevulde grote schaamlippen. Mijn spekgladde voeten
speelden met de kleine schaamlippen, spiegelend van de olie, en meer dan eens duwde ik een teen bij haar naar binnen, de zompige opening in.
Dat lukte dankzij de overdadige hoeveelheid olie die ik gebruikt had en omdat Angelien zelf de binnenste kutlipjes voor me uiteengetrokken hield. Gelukkig knip ik altijd mijn teennagels kort, zodat ik zonder haar pijn te
doen naar binnen kon om daar een beetje rond te woelen. Die klamme warmte rond mijn grote teen voelde subliem, samen met het besef dat ik een vrouw trof die dit toeliet, nee, zelfs toejuichte.
Een jongensdroom die werkelijkheid wordt.
Het fijnst vond Angelien het als ik haar klit bewerkte of langs de huidplooi ervan streek, zacht masserend met mijn tenen.
Net als die middag kwam ze tot een orgasme, zo intens dat haar hele lijf schokte en ik haar buik - en dijbeenspieren heftig zag samentrekken.
Terwijl ze zo klaarkwam dompelde ik mijn gezicht onder in de drassige gleuf tussen de dijen, wriemelde mijn tong naar binnen en genoot met volle teugen van die plakkerige stroop op mijn gezicht.
Kletsnat maakte ze me, maar ik had me niks lekkerder voor kunnen stellen. Ze bleef maar komen in mijn gezicht en ik zoog mezelf vast over die kostelijke holte. Bijna verstikte ik mezelf omdat ik niet wilde stoppen, maar
één keer moest ik toch echt adem halen en toen was de betovering voorbij.
Angelien maakte me voetverslaafd.
Van voetspecialist tot voetfetisjist.
Genotzucht pur sang!
