Internet
Op handen en knieën; dat was de houding waarin Tara op bed zat en hem ontving, moeizaam hijgend van begeerte.
Haar gezwollen borsten hingen zwaar omlaag en slingerden van voor naar achter, op het ritme van zijn heupen. Ik zag zijn dooraderde penis keer op keer naar voren glijden tussen de glinsterende
schaamlippen van mijn vriendin, en terug, voor de aanloop van de volgende stoot. Gestaag neukte Mark mijn Tara en bracht haar in extase. Ze had niet anders gewild, nu met dat leven in haar buik en
een zucht naar seks die geen begrenzing kende.
Zelf kroop ik achter Mark en zag tussen zijn benen door zijn zak bij elke stoot onder tegen Tara ’s billen klotsen. Met rechts greep ik zijn ballen en kneedde ze, als extra stimulans voor hem.
Mijn pols en onderarm trok ik omhoog, hard onder in zijn bilspleet.
Mijn linkerarm sloeg om zijn borst en ik rolde zijn tepels tussen vingertoppen, drukte zuigzoentjes op zijn rug.
Zijn adem stokte en ik wist dat hij zich leegde in mijn vriendin. Ik liet hem los en kroop opzij, naast Tara.
Gelijk met Marks laatste stoten, greep ik het klitje aan haar poort en rolde het duchtig tussen duim en twee vingers heen en weer. Ze kon dat hebben, wilde dat hebben, schreeuwde om een harde hand.
Het kon niet anders.
Na zijn lozing, verschrompelde de lul van Mark tot een piemeltje, niet langer in staat een vrouw van binnen te behagen. Dat vergde tijd. De druk in Tara ’s holletje perste zijn slangetje naar buiten en met
het naar buiten glijden, golfde een lading van zijn sperma mee. Nu ze zwanger was neukte ze met hem zonder condoom.
Twee vingers van me gleden soepeltjes tussen haar lippen, in het langzaam sluitende gat en peuterden Marks gelei uit de holte en smeerden het over haar knop.
Ik wenkte Mark het van me over te nemen.
Zijn hand verdween tussen haar benen en wreef haar schaamgleuf met lange halen. Ik hield mijn hand eronder, liet Marks sperma op mijn vingertoppen druppen en smeerde het uit over twee kiezelharde
tepels.
Al die handen aan haar lijf kon ze niet lang verdragen en hijgend en hortend en stotend ademend, krampte ze zich door haar orgasme heen.
Onmachtig nog langer op haar handen te steunen zakte ze op haar buik op het bed.
Ik beet haar zachtjes in de nek en verdreef Marks handen. Ik wilde het zelf doen, mijn liefje bespelen, en haar genot schenken zolang ze dat aankon.
Naderhand mocht Mark mij met zijn tong en lippen plezieren en uit mijn kelkje drinken.
Een perfect slot van een triootje, om steeds weer over te doen.
Met de lijst die ik gemaakt had erbij, bracht ik in gezelschap van Tara het weekend door.
We zochten naar overeenkomsten tussen de onvindbare vrouwen en vonden er nogal wat:
- alle vrouwen waren getrouwd
- allen waren Islamiet
- geen werkte, noch in loondienst, noch als zelfstandige
- allemaal hadden ze kinderen, waaronder tenminste een dochter.
- verder viel op dat alle dochters ongeveer even oud waren; zo tussen tien en dertien jaar.
- uiteraard was een overeenkomst dat het allemaal donkere, Afrikaanse vrouwen waren, maar wel uit verschillende landen.
- ieder woonde al enige tijd in Europa en was getrouwd met een man uit het land van herkomst
- elke verdwijning vond plaats in de tweede helft van de maand
- de geografische spreiding van de woonplaatsen van de vrouwen besloeg ruwweg een cirkel, waarvan met een beetje fantasie Sleen het middelpunt vormde. Ik vond dit eerder een overeenkomst
dan een verschil. Het kon in mijn ogen dan ook geen toeval zijn dat juist in het Sleenderbos het hoofd gevonden was.
Genoeg overeenkomsten dus om mee verder te zoeken, maar wat waren de verschillen?
- de leeftijden varieerden aanzienlijk: de oudste vrouw was 40, de jongste 27
- de vrouwen kwamen uit Nederland en Duitsland
- niet alle vrouwen hadden een zoon
- de zoons varieerden sterk in leeftijd. Er waren jongere mannelijke kinderen, er was er zelfs nog één een baby, maar er waren ook pubers bij. Die spreiding was er bij de meisjes niet.
- de data waarop de verdwijningen hadden plaatsgevonden. Het was begonnen in 2004 en liep over in 2005. Zelfs de maanden vertoonden geen herkenbare regelmaat. De maanden volgden niet op
elkaar, in juni en december bijvoorbeeld was er niets gemeld. Natuurlijk moesten we er rekening mee houden dat we een of meer verdwijningen gemist hadden, maar ik was er vrij zeker van dat dit niet
het geval was. Het team had het huiswerk goed gedaan, daarvan was ik behoorlijk zeker.
Op grond van deze gegevens, besloot ik dat in het wilde weg zoeken niets zou worden. Het zoeken moest systematischer gebeuren wilde het wat opleveren.
Net als bij bridgen, bedacht ik me, kon ik misschien het best vanuit een vooronderstelling gaan werken en van daaruit mijn kaarten uitspelen.
Wanneer je bij bridge geen aanwijzingen hebt hoe de kaarten bij de tegenstanders verdeeld zitten en daardoor niet kunt beredeneren hoe je het geboden contract moet maken, dan is spelen op een
aanname vaak de meest kansrijke manier om je bod alsnog te redden. Je gokt op een zitsel dat gunstig voor je contract is en speelt het hele spel vanuit dat standpunt af.
Met andere woorden: de beste kans die ik had was om van een veronderstelling uit te gaan en wat zou er logischer zijn dan dat ik ervan uit ging dat deze zaak het werk was van een seriemoordenaar? Ik
moest er vanuit gaan dat de verdwijningen van de vrouwen aan elkaar gelinkt waren en kon geen enkele reden verzinnen waarom de vrouwen nog in leven zouden zijn. De vondst van het hoofd gaf een
indicatie dat ze dood waren, in combinatie met het niet vinden van de andere slachtoffers. Hadden we geen hoofd gevonden, dan had er bij wijze van spreken net zo goed sprake kunnen zijn geweest
van mensenhandel.
Goed. Uitgaan van een seriemoordenaar dus.
Seriemoordenaars zijn er grofweg in twee categorieën: de georganiseerden en de ongeorganiseerden. Ongeorganiseerde moordenaars moorden zoals de kans zich voordoet, opportunistisch, zonder
herkenbare patronen en vaak als gevolg van seksuele frustraties. Verkrachting voor of na de dood en seksuele verminking zijn kenmerken van dit type moorden en de daders blijken maar al te vaak
eenzelfde achtergrond te hebben. Dominante moeders, incestervaringen in de vroege jeugd, op de klippen gelopen relaties in de pubertijd en in het algemeen een onvermogen om op een sociaal
aangepaste manier met de andere sekse, meestal vrouwen, om te gaan. Het zijn vrijwel uitsluitend mannen die dit soort misdrijven begaan.
De georganiseerde moordenaars daarentegen gaan heel anders te werk. De achtergrond van hun daden kan weliswaar hetzelfde zijn: incest of sociaal onvermogen, maar achter hun daden schuilt een
plan. De ene keer wat duidelijker, de andere keer meer verborgen, is in hun daden een ‘modus operandi’ herkenbaar die soms op een zeer rigide wijze wordt gevolgd. Dat kan zich uiten in rituelen; vaste
manieren waarop ze hun daden plegen, of door bijvoorbeeld uiterlijkheden.
Bekende seriemoordenaars hadden het bijvoorbeeld nogal eens op één type vrouw gemunt, blonde, blanke vrouwen met een vergelijkbare lichaamsbouw, of ook wel hoertjes. Zo heb ik eens de foto ‘s
gezien van de slachtoffers van een Amerikaanse seriemoordenaar en al die vrouwen hadden zussen kunnen zijn. En vergeet Jack the Ripper niet, de moordenaar van prostituees die Londen teisterde.
De vraag was hier natuurlijk van welke categorie ik uit moest gaan.
Voor beide categorieën viel wat te zeggen, maar de overeenkomst in huidskleur van de vrouwen leek me het meest kansrijk als uitgangspunt en dus baseerde ik mijn vooronderstelling op dit gegeven,
waaruit ik moest concluderen dat ik op zoek was naar een georganiseerde moordenaar. Ergo: mijn opdracht werd het plan achter de daden op te sporen.
Dat was de reden dat ik opnieuw de door mij samengestelde lijst bekeek, dit keer achter de computer. Ik moest met de lijst in mijn hand op het Internet gaan Google-en en zien wat ik daar eventueel kon
ontdekken.
Het eerste dat ik opzocht, waren de verschillende thuislanden van de vrouwen. Als ik een naam van het land intypte, leverde dat heel veel informatie op, maar niet echt iets waarmee ik verder kon. Daar
waren gewoonweg geen samenhangen in te vinden, anders dan degene die ik al wist. Of ze zaten zo diep verborgen dat ik ze onmogelijk kon vinden.
Dan maar de data, maar ook dat leverde niets op en het begon er op te lijken dat ik van een verkeerd uitgangspunt was uitgegaan. Als dat zo was moest ik iets anders verzinnen en was ik erg ver
verwijderd van een oplossing van deze zaak.
Had ik dan toch met een ongeorganiseerde moordenaar te maken?
Voor ik dat idee kon accepteren moest ik voor de volle honderd procent zeker zijn dat er geen sprake kon zijn van een georganiseerde moordenaar, want juist die categorie bood de meeste kans op
een beredeneerbare oplossing. Bij de andere categorie ben je als politie vaak afhankelijk van mazzeltjes of dommigheden van de moordenaar.
Als ik er, zoals ik me had voorgenomen, vanuit ging dat er een plan achter de misdaden school, dan was de kans groot dat de data iets betekenden. Verder zoeken dus en dieper doordenken.
Ik pakte een vel papier en begon de data op diverse manieren te bewerken.
Ik zette de dagen van de maand waarop de vrouwen verdwenen waren op een rij: 15 – 16 – 17 – 19 – 21 – 22 – 23 – 24 – 25 – 26 – 27 – 29 – 31. Niet veel meer dan wat ik al geconstateerd had.: de
tweede helft van de maand en de 18 e, de 20 e, de 28 e en de 30 e ontbraken. Betekenden deze ontbrekende data iets of niet? Het antwoord moest ik schuldig blijven.
De maanden dan maar en in volgorde van de verdwijningen waren dat: 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 7 – 8 en ook dat zei me niet veel, alleen dat er niets was voorgevallen in juni en december,
maar dat leverde geen nieuw inzicht op. In juli en augustus daarentegen waren twee vrouwen verdwenen, waarvan de laatste, die van het hoofd, met zekerheid vermoord werd.
Op zich was het opvallend dat er ook in deze serie getallen enkele ontbraken, maar welke betekenis kon ik daaraan hechten?
Kan ik die maanden nog op een andere manier benaderen, vroeg ik me af?.
Wat als ik bijvoorbeeld die eerste maand juli nou eens als de eerste verdwijning zou zien en de rest er cijfermatig achteraan plakte? Het leek vergezocht, maar ik had al gekkere dingen meegemaakt. De
realiteit is soms vreemder dan de fantasie, daar was ik door schade en schande wel achter gekomen.
Toen ik de rij cijfers op die manier bekeek, kreeg ik een andere getalsmatige notatie. Juli 2004 werd de 1, van de eerste verdwijning, augustus 2004 werd 2 enzovoorts. Dat leverde deze cijferreeks op:
1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 13 – 14.
Wat me opviel was, dat wanneer ik de twee reeksen combineerde, ze perfect aansloten:
1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 13 – 14 / 15 – 16 – 17 – 19 – 21 – 22 – 23 – 24 – 25 – 26 – 27 – 29 – 31. Dit kon toch geen toeval zijn? Op de een of andere manier leek er logica in deze
reeks te zitten.
De vraag was echter wat dit voor een bijzondere reeks was.
Rekenkundig kon ik hier na talloze pogingen totaal niets van maken, maar wat dan? Alle IQ-test rekentrucjes die ik kende paste ik toe, maar niets leverde iets op.
Ook de ontbrekende getallen kon ik op geen enkele manier met elkaar in een logisch verband plaatsen: 6 – 12 – 18 – 20 – 28 en 30. Ik besloot nog maar een keer het Internet op te gaan en daar te gaan
zoeken.
Na tientallen wiskundige sites te hebben gevonden en geopend kwam ik op een site met deze informatie:
De rij eerste gebrekkige getallen die vermeld stond trof me direct, want die paste perfect op de mijne.
Dit kon echt geen toeval meer zijn en ik besloot door te klikken op de hyperlink A005100. En wat verscheen daar, helemaal bovenaan de pagina? Een langere rij met gebrekkige getallen! Eureka!
Haal daar de getallen hoger dan 31 vanaf en …ongelooflijk! Ik had de gezochte samenhang gevonden en daarmee voor mezelf bewezen dat ik hier zo goed als zeker te maken had met een
georganiseerde moordenaar. De kans op een toevalligheid was, dat wist ik zeker, te verwaarlozen. Bleef natuurlijk de vraag waarom juist deze rij door de moordenaar gekozen was!
Het centrale begrip van deze getallen waren de woorden gebrekkig en defect. Welke betekenis kon dat hebben?
Het synoniemenboek gaf een grote hoeveelheid woorden aan die voor gebrekkig in de plaats gelezen konden worden: gehandicapt, gebrek, mismaakt, onvolmaakt, onvolkomen, slecht, primitief,
beschadigd, kapot, stuk.
Het waren er nogal wat en ongetwijfeld had ik hiermee een nieuw stukje van de legpuzzel gevonden. Dat stukje echter leidde direct weer tot een ander probleem, in dit geval: waar in de puzzel past het
betreffende stukje?
De gehele zondag en de eerste dagen na het weekend bleven de gevonden gegevens in mijn hoofd circuleren. Iedereen kent wel het gevoel dat er iets in je hersenen net onder de oppervlakte ligt, maar
dat je er niet op kunt komen. Alsof je iets wilt zeggen, je voelt het op het puntje van je tong liggen, alleen komt het er niet uit. Zo’n soort gevoel dat een afasiepatiënt moet hebben. Dat gevoel hield ik over
aan mijn speurtocht op het Internet.
Ik wist dat ik er niet uit was en dat ik meer moest vinden. Ergens had ik in de afgelopen weken iets gezien of gehoord dat een associatie opriep met die defecte getallen. Dagenlang liep ik rond en brak
er mijn hersens over, maar kon er niet achter komen, tot de nacht van woensdag op donderdag van diezelfde week.
Eens temeer bleek dat je soms afstand moet nemen om inzicht te verwerven en dat gebeurde me in mijn slaap op donderdagochtend vroeg. Ik zat ineens rechtop in bed en wist het!
Woensdagavond was Mark weer langsgekomen en dit keer was ik aan de beurt.
Tara had aan het eind van de middag mijn femcap ingesmeerd met zaaddodende pasta en bij me ingebracht ter voorbereiding op het feestje dat die avond plaats zou vinden. Zoals zo vaak vreeën Tara
en ik eerst met elkaar, terwijl Mark toekeek.
Dit keer gebruikte ik de vibrators bij Tara. Ze was zo geil als boter en nadat ik haar klaar had laten komen, deed ze datzelfde bij mij.
Ze likte me tot mijn sappen stroomden en ik doorgesmeerd was en klaar voor Mark.
Naakt op de stoel achter mijn bed had hij met zijn stijve zitten spelen en toen het eindelijk zover was dat hij aan het spel mee wilde doen, rolde hij het condoom over zijn lul en zette me wijdbeens, rechtop
tegen de muur. Met mijn armen boven mijn hoofd, alsof ik gefouilleerd ging worden.
Terwijl Tara met mijn borsten speelde, voelde ik Mark met zijn knop van achter tegen mijn spleet duwen en langzaam naar binnen schuiven. Ik was doornat, dus dat lukte hem zonder moeite.
Ik merkte hoe hij mijn billen aan de onderkant uit elkaar trok om maar zoveel mogelijk ruimte te hebben voor zijn stijve jongen en ik voelde zijn eikel in mijn kut naar boven schuiven tot tegen het femcapje
aan. Twee pompbewegingen smeerden het rubber van onder tot boven en toen begon hij zijn tempo te verhogen. Op het laatst flitste zijn lul werkelijk heen en weer in mijn tunneltje en ik voelde zijn zaad
naar buiten stromen.
Hij bleef doorgaan tot zijn lul zo verslapt was dat het niet meer ging en hij achter me hurkte en me likte.
Zijn tong beschreef rondjes rond mijn anus voor hij zijn lippen om mijn gezwollen rozenblaadjes sloot en hij mijn sappen weg likte.
Tara ’s vingers gleden van voor over mijn klit en dat brak de dijken. Half hangend tegen de muur kwam ik knetterend klaar. Het geweld in mijn onderbuik perste al mijn vocht naar buiten en Mark ving het
op met zijn mond. Het was geweldig.
Dicht tegen Tara aan viel ik die avond in slaap, tot ik bij het ochtendgloren wakker schoot en het wist!
Blijkbaar had de vrijpartij mijn geest opgeschoond en klaargestoomd voor vrije associatie en was het kwartje gevallen.
Bij die meiden in dat huisje, schoot me ineens te binnen!
Als een donderslag bij heldere hemel sprong de foto van Rajiv me voor ogen: Imperfection achieved. Daar was het verband waar ik zo lang naar gezocht had. Imperfection! Onvolmaaktheid! Op dat
moment wist ik dat ik het puzzelstukje dat ik in handen had, correct geplaatst had. De puzzel was op dat moment nog verre van compleet, maar weer een stukje op de juiste plaats betekende wel dat ik
langzaamaan de oplossing naderde.
Met die wetenschap slaagde ik er niet meer in te slapen en vroeger dan ooit was ik die dag op het bureau waar ik nadacht over de implicaties van mijn vondst.
Diep in gedachten zat ik donderdagmiddag achter mijn bureau, toen ik vanuit een ooghoek deze kaart op het scherm zag verschijnen bij een collega die net als ik aan deze zaak werkte. Het was precies
het mazzeltje dat ik nodig had!
Ik vroeg hem wat hij aan het doen was en hij zei dat hij zomaar wat rommelde op het Net.
Hij was net als ik gedaan had aan het zoeken naar landeninformatie en deze kaart had hij zojuist aangetroffen.
Op mijn bureaustoel reed ik naar zijn bureau toe en schoof aan achter zijn computer.
Op de kaart stond een gekleurde band met landen over de volle breedte van Afrika. Volgens de legenda betrof het de landen in Afrika waarin het meest vrouwenbesnijdenis voorkomt. Van het beeld en
wat het voor mijn zaak mogelijk inhield werd ik op slag onpasselijk.
Somalië, Eritrea, Djibouti, Soedan, Mali, Guinee Bissau en Sierra Leone. Op Ghana na alle landen waar de slachtoffers vandaan kwamen. Was vrouwenbesnijdenis dan een centraal thema in deze
zaak? Een nieuw toeval? Dat zou te mooi zijn om waar te wezen.
Wederom sprong de foto van Rajiv me voor de geest en dit keer met de woorden eronder. Het resultaat van mijn inzicht van de afgelopen nacht.
Wat behelst vrouwenbesnijdenis? Verminking van het vrouwelijk geslachtsorgaan, met als gevolg een imperfecte vrouw. Wat blijft er over na zo’n ingreep? Een gebrekkige vrouw, een defecte vrouw. De
samenhang tussen de data en de foto lag ineens open en bloot op tafel: defecte getallen en ‘Imperfection achieved’.
Ik zag weer die allesoverheersende blauwe kleur. Had ik niet ooit ergens gelezen dat blauw voor de voortplantingsorganen staat en in kleurentherapie beschouwd wordt als stillend voor alle pijnen?
Welke pijnen moesten de vrouwen geleden hebben waarbij een groot deel van het externe geslachtsorgaan wordt weggesneden?
De kou van het blauw, een metafoor voor de kilheid waarmee de besnijdenis wordt uitgevoerd?
En dan waren er nog de woorden onder de foto, de voelbare tegenstelling tussen de woorden: ‘The discarded, weathered machinery and other detritus’ tegenover ‘that nexus of color, texture and
design’. Zoveel aanwijzingen die opeens als een legpuzzel in elkaar pasten.
Dit was de Aha-erlebnis waarop ik al die tijd wachtte.
Ik besloot erop door te rechercheren, keerde terug naar mijn eigen computer en ging opnieuw het Web op. Nu wist ik waar ik naar zoeken moest: allereerst vrouwenbesnijdenis en onvolmaaktheid en
daarna de betekenis van blauw in kleurentherapie. Controleren wat ik getheoretiseerd had.
Wat doet besnijdenis met een vrouw, vooral in Nederland, in een totaal andere cultuur dan in de thuislanden? Daar moest ik naar zoeken, een psychologisch model voor het idee dat in mij ontwaakt was.
Dat model vond ik bij Plato, de oude meester. Het vertelde me wat ik weten moest:
In zijn Ideeënleer gaat Plato er vanuit dat alles onvolmaakt is. Alles in de natuur, alles wat door mensen gemaakt is, daar is iets onvolmaakts aan te ontdekken. Een boom heeft knoesten of er zijn takken
afgebroken.
Desondanks herkent iedereen de boom als hij er een ziet. Bomen hebben iets met elkaar gemeen, het wezen van een boom, waardoor iedereen ze herkent als een boom.
Mensen zijn zich slechts vaag bewust van dat wezenlijke, ook bij zichzelf.
In elke boom herkent de mens een afspiegeling van de volmaakte boom. Diezelfde redenering gaat op voor mensen.
Wat blijft er over van een vrouw als je het wezenlijke van een vrouw wegsnijdt?
Dan blijft er geen vrouw meer over omdat van die vrouw het wezenlijke weggenomen is.
Als een boom het ‘bomige’ kwijt is, is er geen boom meer. Als een vrouw het vrouwelijke kwijt is, is zij dan nog wel een vrouw?
Voor wie zou die vraag het meest spelen? Natuurlijk de vrouw die het onderging.
Dit moet welhaast tot een grote identiteitscrisis bij de vrouw leiden, zeker in een Westerse cultuur.
Ook in de moderne psychologie zijn analogieën te vinden, ondanks dat er vanwege het taboe dat op het onderwerp rust, weinig onderzoek gedaan is naar de psychische gevolgen van
vrouwenbesnijdenis.
Gezien het trauma waarmee besnijdenis gepaard gaat, vermoedde ik dat het vrijwel gelijkgeschakeld kon worden aan andere traumatische ervaringen. Hoe erger de ingreep, hoe zwaarder de trauma’s.
De integriteit van je lichaam wordt op een zeer grove manier geschonden. Angsten, gedragsproblemen, verlies van vertrouwen in mensen die je zou moeten kunnen vertrouwen en een sterk gevoel van
vernedering, dat alles achtte ik mogelijk. Depressies en het gevoel incompleet te zijn, onvolmaakt, konden opspelen, om nog maar niet te spreken over de problemen met seksualiteit en het krijgen van
kinderen.
Bijna alle vormen van vrouwenbesnijdenis houden gedeeltelijke of gehele verwijdering van de clitoris in, het belangrijkste seksuele gevoelsorgaan van de vrouw. De reproductieve organen daarentegen
blijven intact. Het plezier dat vrouwen aan seks beleven zal daardoor drastisch verminderen, terwijl het seksuele verlangen blijft bestaan.
Dat moet ongetwijfeld frustraties oproepen, zeker in de moderne wereld van een westerse maatschappij, waar de barbaars aandoende cultuur van vrouwenbesnijdenis gewoonweg niet voorkomt,
tenminste niet onder autochtone vrouwen.
Je moet je welhaast een verworpene, vuilnis voelen: discarded, detritus, the body the weathered machine, het verweerde, verminkte lichaam. Op welke manier kon zo’n frustratie zich uiten?
Hoe meer ik erover nadacht, des te zekerder wist ik dat ik in goede richting zocht en ik besloot meer te lezen over besnijdenis bij vrouwen.
Van wat ik las gruwde ik.
Er bestaan meerdere vormen van vrouwenbesnijdenis, van oppervlakkig tot zeer ingrijpend.
Soms wordt alleen een klein sneetje in de clitoris aangebracht. Dan heeft besnijdenis een meer symbolische betekenis.
De uiterste vorm wordt infibulatie of faraonische besnijdenis genoemd. Hierbij wordt vrijwel alles van de uitwendige geslachtsorganen weggenomen; de clitoris, de kleine schaamlippen en grote stukken
van de grote schaamlippen, Daarna worden de wonden aan elkaar gehecht, waarna die met elkaar vergroeien. Niet meer dan een klein gaatje blijft open voor afvoer van urine en menstruatiebloed.
Juist in de landen waar de slachtoffers vandaan kwamen, was dit de meest voorkomende vorm van besnijdenis.
De ingreep vindt op jeugdige leeftijd plaats, in ieder geval voor de eerste menstruatie, vaak rond het 9 e jaar.
Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat dit een centrale rol speelde in de gebeurtenissen, alleen moest ik nog uitvogelen hoe dan wel.
Welke rol speelden die meiden van dat huisje er in?
Waren zij wellicht besneden en wat had dat eventueel met hen gedaan? Dat moest ik als eerste uitvinden.
Waren de slachtoffers besneden?
Ik had een nieuwe invalshoek gevonden, een andere taak en ik wist hoe ik het aan wilde pakken. Daarvoor had ik Tara nodig. Zij zou mijn toegang zijn tot vertrouwelijkheid met de vrouwen in dat huis en
hopelijk tot dat wat ik wilde weten.
Mijn privé-leven was toch al vermengd geraakt met deze kwestie en daar kon Tara nog wel een steentje aan bijdragen. Met haar zou ik de vier gaan bezoeken en kijken wat ik nog aan informatie los kon
peuteren. De afspraak stond er tenslotte al min of meer.
Voor het zover kwam, wilde ik eerst nog iets anders uitzoeken. Voor de zekerheid, met al die oproer rond de Islam de laatste tijd.
Eén van de overeenkomsten tussen de verdwenen vrouwen was, dat ze allemaal Islamitisch waren. Volgens mij had vrouwenbesnijdenis niets te maken met de Koran, maar ik wilde daar volledige
zekerheid over hebben en dus begaf ik me weer op het Web.
Daar vond ik al snel wat ik zocht.
Besnijdenis zoals dat in de thuislanden van de verdwenen vrouwen toegepast wordt, bleek inderdaad niets met de Islam van doen te hebben. Het merendeel van de bevolking in die landen is dan wel
Islamitisch, maar in veel andere Islamitische landen komt vrouwenbesnijdenis in het geheel niet voor.
Het schijnt zelfs zo te zijn dat in de Koran expliciet vermeld staat: ‘Raak aan, maar haal niets weg’. Moslimgeleerden interpreteren deze woorden over het algemeen zodanig dat het daarmee ‘geen
gebod’ is, met als gevolg dat vrouwenbesnijdenis in de meeste islamitische landen niet verplicht is.
In landen waar het wel voorkomt speelt blijkbaar vooral de overlevering een grote rol, naast irrationele angsten voor gevaar voor het ongeboren kind of zelfs voor de viriliteit van de man. De aanraking van
de clitoris met het hoofd van het kind tijdens de geboorte zou een waterhoofd veroorzaken. Als een man de clitoris tijdens de gemeenschap aan zou raken kon hij onvruchtbaar worden, zo denkt men.
De oorsprong van het gebruik ligt verscholen in een ver verleden en is nooit achterhaald.
Vaak echter wordt behoud van de maagdelijkheid als reden opgegeven en in enkele van de landen waar de ergste vorm, infibulatie, plaatsvindt wordt bij het huwelijk zelfs de omvang van de restopening
bepalend geacht voor de bruidsschat.
De vreselijke gevolgen voor de vrouw worden gewoon geaccepteerd en weggeredeneerd, zelfs door de vrouwen. Het gebruik veroordeelt de vrouwen tot levenslange problemen, maar zonder
besnijdenis ben je in die landen een uitgestotene en zul je nooit trouwen. Geen man die je wil.
Op vrijdag bezocht ik Lyndi op haar werk.
Het was druk in het reisbureau en het duurde even voor ik de kans kreeg Lyndi te spreken. De wachttijd besteedde ik met het doorkijken van een groot aantal reisbrochures. Vrijwel zonder uitzondering
betrof het vliegreizen naar landen in Afrika en Lyndi vertelde me nadat ik haar uiteindelijk te spreken kreeg, dat het reisbureau daarin specialiseerde. De klantenkring bestond volgens haar voor het
grootste deel uit allochtone gezinnen die op vakantie of voor familiebezoek terug gingen naar hun thuisland.
Enkele van de brochures nam ik mee om me daar later in te verdiepen.
Ik herinnerde Lyndi eraan dat ik een donkere vriendin had en ik vroeg haar of het uitkwam als Tara en ik die avond op bezoek zouden komen.
Ze was direct enthousiast en vreselijk nieuwsgierig naar Tara en de afspraak stond.
Half acht zou ik met Tara voor de deur staan.
|
| De Vleestuin, vervolg |
|
|
