| 15 - Love |
Er zijn van die plaatsen plaatsen waar je gedachteloos tientallen keren langsrijdt. Een plek van dertien in een dozijn, tot er ineens iets gebeurt waardoor die onbeduidende plek speciaal
wordt.
Herken je het?
Dat overkwam mij op die late, zomerse woensdagmiddag in mei van dat jaar.
wordt.
Herken je het?
Dat overkwam mij op die late, zomerse woensdagmiddag in mei van dat jaar.
's Ochtends regende het nog en de auto's waren alle bespikkeld met het fijne zand dat de zuidenwind had meegevoerd. Verpakt in dikke regendruppels had het zand ook mijn voorruit
smerig lichtbruin gemaakt, maar de ruitenwissers hadden na enkele flinke stralen uit de sproeier het vuil opzij weggeveegd. Twee schone halve cirkels omgeven door drab bleven achter en
de citroenachtige lucht van het wasmiddel in het reservoir verfriste het interieur van mijn auto.
Het kleine dorp waar ik doorheen reed, luierde loom in de namiddagzon. Er is daar een enkel tennisveldje waarop af en toe wat jongens of meisjes spelen. Niks bijzonders, de plaatselijke
jeugd die zich verpoost.
Ook die bewuste woensdagmiddag waren er twee bezig. Vrij van school, net als ik, de tijd dodend.
Twee meisjes stonden aan dezelfde kant van het net.
De een nogal dik en duidelijk een beginnende tennisster, de ander langer en vaardiger. Bal na bal kwam van de overzijde van het net hun richting op en ze sloegen die terug, of niet, met een
vaak nog onbeholpen motoriek. Technisch kon er aan hun slag nog veel verbeterd worden.
Dit was niet het beeld van een tennispartijtje, schoot het direct door mijn hoofd. Aan de andere kant van het net moest iemand staan die de ballen aanspeelde, of ze door de twee meiden
teruggeslagen werden of niet.
Pas toen ik de bocht om reed daagde het: aan de andere kant van het net stond de tennisleraar. Of liever: lerares.
Vrij lang en zo te zien jong, maar hoe oud precies kon ik van die afstand niet goed inschatten.
smerig lichtbruin gemaakt, maar de ruitenwissers hadden na enkele flinke stralen uit de sproeier het vuil opzij weggeveegd. Twee schone halve cirkels omgeven door drab bleven achter en
de citroenachtige lucht van het wasmiddel in het reservoir verfriste het interieur van mijn auto.
Het kleine dorp waar ik doorheen reed, luierde loom in de namiddagzon. Er is daar een enkel tennisveldje waarop af en toe wat jongens of meisjes spelen. Niks bijzonders, de plaatselijke
jeugd die zich verpoost.
Ook die bewuste woensdagmiddag waren er twee bezig. Vrij van school, net als ik, de tijd dodend.
Twee meisjes stonden aan dezelfde kant van het net.
De een nogal dik en duidelijk een beginnende tennisster, de ander langer en vaardiger. Bal na bal kwam van de overzijde van het net hun richting op en ze sloegen die terug, of niet, met een
vaak nog onbeholpen motoriek. Technisch kon er aan hun slag nog veel verbeterd worden.
Dit was niet het beeld van een tennispartijtje, schoot het direct door mijn hoofd. Aan de andere kant van het net moest iemand staan die de ballen aanspeelde, of ze door de twee meiden
teruggeslagen werden of niet.
Pas toen ik de bocht om reed daagde het: aan de andere kant van het net stond de tennisleraar. Of liever: lerares.
Vrij lang en zo te zien jong, maar hoe oud precies kon ik van die afstand niet goed inschatten.
Het beeld van de vrouw, of was het nog een meisje? trof me en onwillekeurig minderde ik vaart en stopte.
Vanuit de auto zag ik weinig details, maar wat ik zag; haar silhouet, de lange blonde haren in een paardenstaart en een slank figuur, wakkerde mijn belangstelling aan. Verrassend hoe een
voorheen betekenisloze plek opeens tot leven komt.
Ik stopte en bleef in mijn auto zitten en dronk het tafereeltje wat zich voor mijn ogen afspeelde, in. De kalmte en coördinatie van de bewegingen van de lerares verrieden dat ze er wat van
kon. Ik tennis zelf ook en herkende direct de motorische begaafdheid van een geoefend speelster.
Pas na een halfuur reed ik verder; keek nog een keer achterom en dacht er verder niet meer bij na.
Vanuit de auto zag ik weinig details, maar wat ik zag; haar silhouet, de lange blonde haren in een paardenstaart en een slank figuur, wakkerde mijn belangstelling aan. Verrassend hoe een
voorheen betekenisloze plek opeens tot leven komt.
Ik stopte en bleef in mijn auto zitten en dronk het tafereeltje wat zich voor mijn ogen afspeelde, in. De kalmte en coördinatie van de bewegingen van de lerares verrieden dat ze er wat van
kon. Ik tennis zelf ook en herkende direct de motorische begaafdheid van een geoefend speelster.
Pas na een halfuur reed ik verder; keek nog een keer achterom en dacht er verder niet meer bij na.
Thirty - Love
De woensdag die erop volgde, betrapte ik mezelf erop dat ik zonder erbij na te denken dezelfde route nam als die eerste woensdag.
De bocht in de weg voor ik het tennisveldje naderde was mij vertrouwd en mijn hart maakte een sprongetje toen dezelfde twee meisjes op de baan stonden en ik kort daarop ook haar weer
zag. Ze was bezig de twee de dubbelhandige backhand aan te leren.
De zon bescheen aan aangenaam schouwspel en weer stopte ik. Op dezelfde plek als de week ervoor.
Mijn auto bleef deels schuil achter hoogopgeschoten, wild gras, nog niet gemaaid zoals een stukje terug langs de weg. Gelukkig kon ikzelf makkelijk eroverheen kijken.
Ze droeg een driekwart witte sportbroek, met witte gympen en een oudroze hemdje. De lange blonde haren waren net als de week ervoor in een paardenstaart gebonden en slingerden
vrolijk mee met elke beweging die ze maakte.
Ademloos bleef ik zitten kijken en genoot van wat mijn ogen zagen. Het filmische beeld van een mooie vrouw en de soepele tennisbewegingen die ze maakte.
Naast de baan zag ik een bankje dat me nooit eerder was opgevallen. Groen en verweerd leek het.
Met mijn zonnebril op duwde ik het portier van de auto open en liep naar het bankje. Leunend tegen de harde planken in mijn rug kon ik de vrouw van dichtbij bewonderen.
Ongetwijfeld droeg ze van die lage sokjes, want tussen de schoentjes en de zoom van de broek zag ik twee welgevormde, blote enkels; slank en met duidelijke knokkels net boven de
zijranden van de schoen. Niet van die zo vaak voorkomende dikke vrouwenenkels dus, zonder reliëf bijna, en nog mooi bruin ook.
Bovenaan spande de broek om een ontegenzeglijk vrouwelijk kontje. Stevige billen die prachtig naar achteren staken, strak omkleed met witte stof. Het roze hemdje zat behoorlijk strak om
haar lijf en daarin tekenden zich middelgrote borsten af, precies zoals ik ze graag zie.
Cupmaat B, schatte ik.
Mijn ogen vervolgden de weg langs haar lichaam omhoog en fixeerden zich op het gezicht.
Jong zag ik nu, net in de 20 schatte ik, met volle lippen en een neus met guitig gevormde neusvleugels die opbolden bij elke ademteug die zij deed. Donkere, grote ogen en dat golvende
blonde haar in een paardenstaart die tot halverwege haar rug viel.
Ongegeneerd verlustigde ik me aan het beeld dat ze me gaf, zelf gaf ze geen enkel teken dat ze mij opmerkte.
Aan het eind van de les pakte ze haar spullen, de ballen en het ballenrek, en vertrok.
De woensdag die erop volgde, betrapte ik mezelf erop dat ik zonder erbij na te denken dezelfde route nam als die eerste woensdag.
De bocht in de weg voor ik het tennisveldje naderde was mij vertrouwd en mijn hart maakte een sprongetje toen dezelfde twee meisjes op de baan stonden en ik kort daarop ook haar weer
zag. Ze was bezig de twee de dubbelhandige backhand aan te leren.
De zon bescheen aan aangenaam schouwspel en weer stopte ik. Op dezelfde plek als de week ervoor.
Mijn auto bleef deels schuil achter hoogopgeschoten, wild gras, nog niet gemaaid zoals een stukje terug langs de weg. Gelukkig kon ikzelf makkelijk eroverheen kijken.
Ze droeg een driekwart witte sportbroek, met witte gympen en een oudroze hemdje. De lange blonde haren waren net als de week ervoor in een paardenstaart gebonden en slingerden
vrolijk mee met elke beweging die ze maakte.
Ademloos bleef ik zitten kijken en genoot van wat mijn ogen zagen. Het filmische beeld van een mooie vrouw en de soepele tennisbewegingen die ze maakte.
Naast de baan zag ik een bankje dat me nooit eerder was opgevallen. Groen en verweerd leek het.
Met mijn zonnebril op duwde ik het portier van de auto open en liep naar het bankje. Leunend tegen de harde planken in mijn rug kon ik de vrouw van dichtbij bewonderen.
Ongetwijfeld droeg ze van die lage sokjes, want tussen de schoentjes en de zoom van de broek zag ik twee welgevormde, blote enkels; slank en met duidelijke knokkels net boven de
zijranden van de schoen. Niet van die zo vaak voorkomende dikke vrouwenenkels dus, zonder reliëf bijna, en nog mooi bruin ook.
Bovenaan spande de broek om een ontegenzeglijk vrouwelijk kontje. Stevige billen die prachtig naar achteren staken, strak omkleed met witte stof. Het roze hemdje zat behoorlijk strak om
haar lijf en daarin tekenden zich middelgrote borsten af, precies zoals ik ze graag zie.
Cupmaat B, schatte ik.
Mijn ogen vervolgden de weg langs haar lichaam omhoog en fixeerden zich op het gezicht.
Jong zag ik nu, net in de 20 schatte ik, met volle lippen en een neus met guitig gevormde neusvleugels die opbolden bij elke ademteug die zij deed. Donkere, grote ogen en dat golvende
blonde haar in een paardenstaart die tot halverwege haar rug viel.
Ongegeneerd verlustigde ik me aan het beeld dat ze me gaf, zelf gaf ze geen enkel teken dat ze mij opmerkte.
Aan het eind van de les pakte ze haar spullen, de ballen en het ballenrek, en vertrok.
Thirty - Fifteen
Drie weken later zag ik haar pas weer. Elke woensdag reed ik langs het veldje in de verwachting haar te zien, maar het weer was te slecht. Regen en harde wind teisterden die dagen.
Ik begon een zoektocht naar haar en daarbij was ik op die woensdagmiddagen alle indoortennisbanen in de wijde omgeving afgereden, maar had haar nergens aangetroffen. Die derde
woensdag pas verscheen ze weer op het buitenveldje met haar twee leerlingen.
Dit keer ging ik direct op het bankje zitten kijken.
Het was droog maar niet erg warm en ze was in een lichtblauw trainingspak gehuld. Ruimvallend katoen dat haar vormen verborg, maar daar maalde ik niet om. Ik kon haar zien bewegen en
het gezicht zien en dat was alles wat ik me wenste.
Gek genoeg had ik vooral oog voor haar neusvleugels. In het spitse gezicht met de zeer zeker uitnodigende lippen, bolden ze op, steeds maar weer en eisten al mijn aandacht op. Er
bestaan neuzen waarbij er nauwelijks bolling van de neusvleugels te zien is en weer anderen zijn bijna plat, of breed of hoe dan ook, maar nooit zag ik een zoals die van haar; scherp maar
wel met die intrigerende, wijd en bol staande, dunne neusvleugels.
Ik fantaseerde dat ze trilden van verlangen.
Ik vergaapte me eraan en realiseerde me dat ze me enorm erotisch aantrokken. Het gaf haar gezicht iets wilds, ongetemd, en buitengewoon zinnelijk en die gedachte liet me niet los.
De hele les bleef ik kijken, deed niks, vroeg niks, keek alleen maar toe. Een keer keek ze naar mij, terloops, alsof ik een of ander onbeduidend voorwerp was dat er nu eenmaal zat en dat
tot de omgeving behoorde.
Week na week herhaalde zich dit tafereel. Elke woensdag weer zat ik in dat dorpje op het bankje naast de tenniskooi en elk van die woensdagen bewonderde ik haar.
Zo leerde ik tevens haar hele tennisgarderobe kennen en ze had blijkbaar nogal wat aan variaties in de kast.
Na zes weken pas, ik weet het precies want ik heb alles opgeschreven in een dagboek, keek ze wat langer naar me en ik zag een lichte frons op haar voorhoofd en een vragende blik in de
donkere gaten van haar ogen.
Tegen het einde van die les bleef ze achter op het veldje en keek me langer dan ooit aan, en ik keek vrijmoedig terug. Monsterde ze me?
Al kijkend zocht ze de tennisballen bijeen, pakte haar sporttas en liep langs me het veldje af naar haar auto. Terwijl ze in de auto zat, zag ik haar omkijken maar toen was ik al van het bankje
weg.
Ze moet me gemist hebben, want ik hoorde de auto starten en zag haar wegrijden.
Drie weken later zag ik haar pas weer. Elke woensdag reed ik langs het veldje in de verwachting haar te zien, maar het weer was te slecht. Regen en harde wind teisterden die dagen.
Ik begon een zoektocht naar haar en daarbij was ik op die woensdagmiddagen alle indoortennisbanen in de wijde omgeving afgereden, maar had haar nergens aangetroffen. Die derde
woensdag pas verscheen ze weer op het buitenveldje met haar twee leerlingen.
Dit keer ging ik direct op het bankje zitten kijken.
Het was droog maar niet erg warm en ze was in een lichtblauw trainingspak gehuld. Ruimvallend katoen dat haar vormen verborg, maar daar maalde ik niet om. Ik kon haar zien bewegen en
het gezicht zien en dat was alles wat ik me wenste.
Gek genoeg had ik vooral oog voor haar neusvleugels. In het spitse gezicht met de zeer zeker uitnodigende lippen, bolden ze op, steeds maar weer en eisten al mijn aandacht op. Er
bestaan neuzen waarbij er nauwelijks bolling van de neusvleugels te zien is en weer anderen zijn bijna plat, of breed of hoe dan ook, maar nooit zag ik een zoals die van haar; scherp maar
wel met die intrigerende, wijd en bol staande, dunne neusvleugels.
Ik fantaseerde dat ze trilden van verlangen.
Ik vergaapte me eraan en realiseerde me dat ze me enorm erotisch aantrokken. Het gaf haar gezicht iets wilds, ongetemd, en buitengewoon zinnelijk en die gedachte liet me niet los.
De hele les bleef ik kijken, deed niks, vroeg niks, keek alleen maar toe. Een keer keek ze naar mij, terloops, alsof ik een of ander onbeduidend voorwerp was dat er nu eenmaal zat en dat
tot de omgeving behoorde.
Week na week herhaalde zich dit tafereel. Elke woensdag weer zat ik in dat dorpje op het bankje naast de tenniskooi en elk van die woensdagen bewonderde ik haar.
Zo leerde ik tevens haar hele tennisgarderobe kennen en ze had blijkbaar nogal wat aan variaties in de kast.
Na zes weken pas, ik weet het precies want ik heb alles opgeschreven in een dagboek, keek ze wat langer naar me en ik zag een lichte frons op haar voorhoofd en een vragende blik in de
donkere gaten van haar ogen.
Tegen het einde van die les bleef ze achter op het veldje en keek me langer dan ooit aan, en ik keek vrijmoedig terug. Monsterde ze me?
Al kijkend zocht ze de tennisballen bijeen, pakte haar sporttas en liep langs me het veldje af naar haar auto. Terwijl ze in de auto zat, zag ik haar omkijken maar toen was ik al van het bankje
weg.
Ze moet me gemist hebben, want ik hoorde de auto starten en zag haar wegrijden.
Forty - Fifteen
De week daarop, de zevende, was het van eenzelfde laken een pak.
Af en toe wierp ze een blik op me, na afloop ruimde ze de ballen op, maar anders dan voorheen draaide ze zich naar me toe nadat ze het veld afstapte. Ik word er nog warm van als ik
terugdenk aan dat moment en hoe verrukkelijk onschuldig alles tussen ons begon.
"Tennis jij ook?"
Een licht hese, omfloerste stem joeg rillingen langs mijn ruggengraat.
Ik knikte.
"Hier?"
Hoofdschuddend ontkende ik dat.
"Kijk je graag naar tennissen?"
Weer knikte ik en sprak mijn eerste woorden ooit tegen haar.
"Niet per se tennis. Ik kijk graag naar mooie dingen."
Ze bloosde tot in haar hals. Wow! Wat een heerlijk onschuldige reactie! Ik voelde haar aantrekkingskracht tot in mijn onderbuik.
"Oh."
Met haar lippen tot een klein rondje getrokken was dat het enige geluid dat ze uitbracht, voor ze zich omdraaide en wegliep, verlegen van mijn woorden.
Ze stapte in haar auto en leek te vluchten voor haar gevoelens. Voor wat mijn woorden met haar deden.
De week nadat we voor het eerst woorden uitwisselden, zat ik op het bankje voordat zij met haar twee leerlingen het veldje opkwam.
Ze bloosde net als de week ervoor en trok een grimas, als een mislukt lachje, terwijl ze voor me langs liep. Mijn ogen volgden de uitnodigend wiebelende billen toen ze mij voorbij was en
reikte naar de klink van de kooideur.
Het was volop zomer en warm en voor mij was er genoeg te zien.
Voor het eerst droeg ze een rokje en waren haar benen te bewonderen. Elke keer als ze ballen van de grond raapte kon ik tot aan het broekje eronder kijken. Mooi bruin waren die benen,
slank en gespierd en simpelweg prachtig.
Het shirt dat ze aanhad zat strak om haar lijf, een singlet zonder mouwtjes dat de schouders helemaal vrij liet. Het waren de kenmerkende schouders van een tennisster, breed en vrouwelijk
gespierd.
Ze was schitterend om te zien en kijken deed ik dan ook. Brutaal, ongecompliceerd en zonder enige gêne.
De week daarop, de zevende, was het van eenzelfde laken een pak.
Af en toe wierp ze een blik op me, na afloop ruimde ze de ballen op, maar anders dan voorheen draaide ze zich naar me toe nadat ze het veld afstapte. Ik word er nog warm van als ik
terugdenk aan dat moment en hoe verrukkelijk onschuldig alles tussen ons begon.
"Tennis jij ook?"
Een licht hese, omfloerste stem joeg rillingen langs mijn ruggengraat.
Ik knikte.
"Hier?"
Hoofdschuddend ontkende ik dat.
"Kijk je graag naar tennissen?"
Weer knikte ik en sprak mijn eerste woorden ooit tegen haar.
"Niet per se tennis. Ik kijk graag naar mooie dingen."
Ze bloosde tot in haar hals. Wow! Wat een heerlijk onschuldige reactie! Ik voelde haar aantrekkingskracht tot in mijn onderbuik.
"Oh."
Met haar lippen tot een klein rondje getrokken was dat het enige geluid dat ze uitbracht, voor ze zich omdraaide en wegliep, verlegen van mijn woorden.
Ze stapte in haar auto en leek te vluchten voor haar gevoelens. Voor wat mijn woorden met haar deden.
De week nadat we voor het eerst woorden uitwisselden, zat ik op het bankje voordat zij met haar twee leerlingen het veldje opkwam.
Ze bloosde net als de week ervoor en trok een grimas, als een mislukt lachje, terwijl ze voor me langs liep. Mijn ogen volgden de uitnodigend wiebelende billen toen ze mij voorbij was en
reikte naar de klink van de kooideur.
Het was volop zomer en warm en voor mij was er genoeg te zien.
Voor het eerst droeg ze een rokje en waren haar benen te bewonderen. Elke keer als ze ballen van de grond raapte kon ik tot aan het broekje eronder kijken. Mooi bruin waren die benen,
slank en gespierd en simpelweg prachtig.
Het shirt dat ze aanhad zat strak om haar lijf, een singlet zonder mouwtjes dat de schouders helemaal vrij liet. Het waren de kenmerkende schouders van een tennisster, breed en vrouwelijk
gespierd.
Ze was schitterend om te zien en kijken deed ik dan ook. Brutaal, ongecompliceerd en zonder enige gêne.
Forty - thirty
Die les keek ze regelmatig mijn richting op om dan snel haar hoofd weg te draaien als haar ogen de mijne troffen. Steeds vrijer keek ze naar me. Op het laatst wisselden we blikken uit en na
afloop kwam ze rechtstreeks op me toelopen.
"Waarom kom je steeds weer naar hier?" vroeg ze me.
"Dat heb ik je vorige week al verteld. Ik kijk graag naar mooie dingen."
"Welke mooie dingen bedoel je?"
Ze moest het geweten hebben, maar wilde het misschien bevestigd zien.
"Naar jou."
"Naar mij?"
"Ja, naar jou. Is dat zo gek? Naar je gezicht, je figuur, je benen. Je haar. Ik vind alles aan je mooi en dus wil ik naar je kijken zolang het kan."
"Dank je. Is dat echt het enige waarom je hier steeds weer zit?"
"Ja, alleen maar daarom."
Ze lwam naast me zitten.
"Waar tennis jij?"
Zo dichtbij haar voelde ik warmte opwindend op me afstralen.
"Oh, gewoon bij mij in de stad" antwoordde ik.
"Wil je een keer met mij tennissen?"
"Nee. Alleen kijken. Dat is meer dan genoeg voor me."
Daar stokte het gesprek. Er viel niets te zeggen, alleen te genieten voor mij, met haar zo dicht naast me.
Die les keek ze regelmatig mijn richting op om dan snel haar hoofd weg te draaien als haar ogen de mijne troffen. Steeds vrijer keek ze naar me. Op het laatst wisselden we blikken uit en na
afloop kwam ze rechtstreeks op me toelopen.
"Waarom kom je steeds weer naar hier?" vroeg ze me.
"Dat heb ik je vorige week al verteld. Ik kijk graag naar mooie dingen."
"Welke mooie dingen bedoel je?"
Ze moest het geweten hebben, maar wilde het misschien bevestigd zien.
"Naar jou."
"Naar mij?"
"Ja, naar jou. Is dat zo gek? Naar je gezicht, je figuur, je benen. Je haar. Ik vind alles aan je mooi en dus wil ik naar je kijken zolang het kan."
"Dank je. Is dat echt het enige waarom je hier steeds weer zit?"
"Ja, alleen maar daarom."
Ze lwam naast me zitten.
"Waar tennis jij?"
Zo dichtbij haar voelde ik warmte opwindend op me afstralen.
"Oh, gewoon bij mij in de stad" antwoordde ik.
"Wil je een keer met mij tennissen?"
"Nee. Alleen kijken. Dat is meer dan genoeg voor me."
Daar stokte het gesprek. Er viel niets te zeggen, alleen te genieten voor mij, met haar zo dicht naast me.
Deuce
De week erna vroeg ze me waarom ik steeds zo vaak bij haar kwam kijken en verder niets ondernam.
Het antwoord was eenvoudig.
"Ik vind het gewoon heerlijk om bij je te zijn. Moet ik wat ondernemen?"
Ze lachte haar tanden bloot en schudde niet begrijpend haar hoofd. De paardenstaart van blonde krullen zwabberde op haar rug heen en weer.
In de weken erna werden we goede vrienden en niks meer dan dat. Ze bleek namelijk een vriend te hebben. Soms kwam haar vriend haar ophalen en dan bleef ik uit de buurt.
Elk moment dat ik bij haar kon zijn beleefde ik intens en genoot ervan en dat zei ik haar ook.
De hele rits woensdagen van de zomer trok op dezelfde manier voorbij tot ik haar op een dag ontmoette in een winkel voor sportkleding.
In het gangetje waaraan de pashokjes lagen liep ik haar bijna letterlijk tegen het lijf. Ze lachte naar me en begroette me.
"Kom," zei ze, "kom mee dit pashokje in, dan kun je me vertellen hoe deze kleren me staan."
Natuurlijk voldeed ik aan haar verzoek en ik stond bij haar terwijl ze de kleding paste die ze had uitgekozen.
Ze had ook sportschoenen uitgezocht en toen ze zich bukte om deze aan te doen stond ik achter haar en kon ik me niet langer inhouden. Na het strikken van de veters kwam ze omhoog. Ik
greep de paardenstaart en legde deze naar voren over haar schouder en kuste haar in de nek. Zachte haartjes ontmoetten mijn lippen en haar lichaamsgeur drong in mijn neus. Even was er
een moment van verstarring, alsof ze niet wist hoe op deze situatie te reageren, direct gevolgd door overgave en ontspanning.
Dat moedigde me aan verder te gaan.
Ik kroop van achter tegen haar aan en sloeg mijn beide armen om haar heen. Mijn handen legde ik op de smalle streep blote buik en wurmde ze onder het topje dat ze droeg en waar ze de
shirtjes overheen aanpaste. Ze had geen beha aan en zo kon ik de beide borsten omvatten, met harde tepels die me alles verrieden.
"Vlug," hijgde ze met schorre stem, "mijn vriend wacht."
Terwijl ik haar in de nek bleef zoenen liet ik een hand zakken en duwde de vingers onder de elastische rand van het broekje dat ze aanhad. Nog verder wurmde ik me, onder de rand van het
slipje en voelde de huid en de plooien van haar vrouwelijkheid tegen mijn vingers. Kaal en kletsnat was ze daar.
Moeiteloos gleed een vinger tussen de schaamlipjes door naar binnen en de rest van de hand streelde haar klit, drukte zwaar tegen de zachte welvingen.
Zwaar ademend draaide ze zich van me af en stroopte het broekje en de slip in een wilde beweging van haar benen. Toen die eenmaal op de grond lagen stapte ze er uit en trok ze mijn
hoofd tussen haar geopende dijen.
De week erna vroeg ze me waarom ik steeds zo vaak bij haar kwam kijken en verder niets ondernam.
Het antwoord was eenvoudig.
"Ik vind het gewoon heerlijk om bij je te zijn. Moet ik wat ondernemen?"
Ze lachte haar tanden bloot en schudde niet begrijpend haar hoofd. De paardenstaart van blonde krullen zwabberde op haar rug heen en weer.
In de weken erna werden we goede vrienden en niks meer dan dat. Ze bleek namelijk een vriend te hebben. Soms kwam haar vriend haar ophalen en dan bleef ik uit de buurt.
Elk moment dat ik bij haar kon zijn beleefde ik intens en genoot ervan en dat zei ik haar ook.
De hele rits woensdagen van de zomer trok op dezelfde manier voorbij tot ik haar op een dag ontmoette in een winkel voor sportkleding.
In het gangetje waaraan de pashokjes lagen liep ik haar bijna letterlijk tegen het lijf. Ze lachte naar me en begroette me.
"Kom," zei ze, "kom mee dit pashokje in, dan kun je me vertellen hoe deze kleren me staan."
Natuurlijk voldeed ik aan haar verzoek en ik stond bij haar terwijl ze de kleding paste die ze had uitgekozen.
Ze had ook sportschoenen uitgezocht en toen ze zich bukte om deze aan te doen stond ik achter haar en kon ik me niet langer inhouden. Na het strikken van de veters kwam ze omhoog. Ik
greep de paardenstaart en legde deze naar voren over haar schouder en kuste haar in de nek. Zachte haartjes ontmoetten mijn lippen en haar lichaamsgeur drong in mijn neus. Even was er
een moment van verstarring, alsof ze niet wist hoe op deze situatie te reageren, direct gevolgd door overgave en ontspanning.
Dat moedigde me aan verder te gaan.
Ik kroop van achter tegen haar aan en sloeg mijn beide armen om haar heen. Mijn handen legde ik op de smalle streep blote buik en wurmde ze onder het topje dat ze droeg en waar ze de
shirtjes overheen aanpaste. Ze had geen beha aan en zo kon ik de beide borsten omvatten, met harde tepels die me alles verrieden.
"Vlug," hijgde ze met schorre stem, "mijn vriend wacht."
Terwijl ik haar in de nek bleef zoenen liet ik een hand zakken en duwde de vingers onder de elastische rand van het broekje dat ze aanhad. Nog verder wurmde ik me, onder de rand van het
slipje en voelde de huid en de plooien van haar vrouwelijkheid tegen mijn vingers. Kaal en kletsnat was ze daar.
Moeiteloos gleed een vinger tussen de schaamlipjes door naar binnen en de rest van de hand streelde haar klit, drukte zwaar tegen de zachte welvingen.
Zwaar ademend draaide ze zich van me af en stroopte het broekje en de slip in een wilde beweging van haar benen. Toen die eenmaal op de grond lagen stapte ze er uit en trok ze mijn
hoofd tussen haar geopende dijen.
Advantage
Haarloos pronkte het drassige grotje voor me, voor ze me in mijn haren greep en mijn gezicht hard tegen haar natte kledder aantrok.
De geur en het gevoel van het geil dat glinsterde op haar vlees maakte me dol en ik likte met lange halen door de spleet. Lang duurde het niet, want al na enkele halen van mijn tong over
haar gezwollen klit kwam ze klaar. Ik zoog en slurpte.
Zuchtend en steunend kneep ze haar dijen samen rond mijn hoofd. Gespierde, krachtige dijen, en ik genoot van mijn geluk voor zolang het duurde.
Niet lang helaas, want inderdaad, haar vriend wachtte. Razendsnel kleedde ze zich aan en met rode konen stapte ze het kleedhokje uit. In de winkel zag ik haar met een kusje haar vriend
begroeten.
Ik zorgde ervoor dat ik buiten beeld bleef, want ik wist zeker dat de uitdrukking op mijn gezicht alles zou hebben verraden.
Verdwaasd bleef ik achter, tussen de gordijntjes en de spiegels die mijn verbijstering talloze keren vermenigvuldigden. Was dit echt voorgevallen of droomde ik? Had ik net werkelijk de
meest intieme essentie van mijn tennismeisje afgelikt, gezoend en eraan geknabbeld en genot geschonken door haar schaamstreek met mijn tong en lippen te bewerken tot ze een
orgasme had? Was dat hier, in dit pashokje, echt gebeurd?
Met de twijfel in mijn hoofd zeeg ik neer op het krukje tussen drie kale muren en het gordijntje dat ik dichttrok. Slechts de klerenhaakjes ontsierden een wand en daar hing het bewijs.
Het moest wel echt gebeurd zijn want daar hingen nog de shirtjes die ze paste en lager, op de grond, stonden de tennisschoenen die ze aandeed, de voet steunend op het krukje, waarna
mijn reactie alles deed ontbranden.
Onze ongeremde daad drong zich aan me op, het initiatief dat ik begonnen was maar dat ze gretig geroutineerd had gepareerd en overgenomen als in een rally en waarin ik me maar al te
graag wentelde.
Een hand ging naar mijn gezicht en voelde daar het plakkerige vocht van tussen haar dijen. Rond mijn mond en op mijn neus. Het onomstotelijke bewijs van een liederlijke daad.
Als ik er nu, bij het schrijven, aan terugdenk, ruik ik nog het zalige aroma van de seks met haar.
Aan het eind van de gang met pashokjes vond ik het toilet.
Onopgemerkt voor de andere klanten snelde ik ernaartoe en waste mijn gezicht. Depte me droog met drie papieren handdoekjes.
Liever had ik de herinnering aan mijn tennismeisje laten zitten, maar met haar lichaamsvocht en geur over mijn hele gezicht kon ik me nergens vertonen.
Game, set and match!
Haarloos pronkte het drassige grotje voor me, voor ze me in mijn haren greep en mijn gezicht hard tegen haar natte kledder aantrok.
De geur en het gevoel van het geil dat glinsterde op haar vlees maakte me dol en ik likte met lange halen door de spleet. Lang duurde het niet, want al na enkele halen van mijn tong over
haar gezwollen klit kwam ze klaar. Ik zoog en slurpte.
Zuchtend en steunend kneep ze haar dijen samen rond mijn hoofd. Gespierde, krachtige dijen, en ik genoot van mijn geluk voor zolang het duurde.
Niet lang helaas, want inderdaad, haar vriend wachtte. Razendsnel kleedde ze zich aan en met rode konen stapte ze het kleedhokje uit. In de winkel zag ik haar met een kusje haar vriend
begroeten.
Ik zorgde ervoor dat ik buiten beeld bleef, want ik wist zeker dat de uitdrukking op mijn gezicht alles zou hebben verraden.
Verdwaasd bleef ik achter, tussen de gordijntjes en de spiegels die mijn verbijstering talloze keren vermenigvuldigden. Was dit echt voorgevallen of droomde ik? Had ik net werkelijk de
meest intieme essentie van mijn tennismeisje afgelikt, gezoend en eraan geknabbeld en genot geschonken door haar schaamstreek met mijn tong en lippen te bewerken tot ze een
orgasme had? Was dat hier, in dit pashokje, echt gebeurd?
Met de twijfel in mijn hoofd zeeg ik neer op het krukje tussen drie kale muren en het gordijntje dat ik dichttrok. Slechts de klerenhaakjes ontsierden een wand en daar hing het bewijs.
Het moest wel echt gebeurd zijn want daar hingen nog de shirtjes die ze paste en lager, op de grond, stonden de tennisschoenen die ze aandeed, de voet steunend op het krukje, waarna
mijn reactie alles deed ontbranden.
Onze ongeremde daad drong zich aan me op, het initiatief dat ik begonnen was maar dat ze gretig geroutineerd had gepareerd en overgenomen als in een rally en waarin ik me maar al te
graag wentelde.
Een hand ging naar mijn gezicht en voelde daar het plakkerige vocht van tussen haar dijen. Rond mijn mond en op mijn neus. Het onomstotelijke bewijs van een liederlijke daad.
Als ik er nu, bij het schrijven, aan terugdenk, ruik ik nog het zalige aroma van de seks met haar.
Aan het eind van de gang met pashokjes vond ik het toilet.
Onopgemerkt voor de andere klanten snelde ik ernaartoe en waste mijn gezicht. Depte me droog met drie papieren handdoekjes.
Liever had ik de herinnering aan mijn tennismeisje laten zitten, maar met haar lichaamsvocht en geur over mijn hele gezicht kon ik me nergens vertonen.
Game, set and match!