| Ssstt! |
Nooit eerder heb ik me zo volslagen vrouw gevoeld, ik wil het je vertellen!
Stilte
De oranjerode gloed kleurde ons gelaat.
De nog kale takken van de bomenrij stonden scherp afgetekend tegen de grote, feloranje zon. Even nog en zij zou zich terugtrekken achter de rafelige horizon. Kleurloosheid volgde, donkerte die voor mij slechts een
paar overkomelijke uren ging duren.
Mijn ouders hadden de zon al lang niet meer gevoeld. De warmte die jou en mij bereikte, drong nooit door tot waar zij rusten. Samen zijn ze, zolang ik me kan herinneren waren ze altijd bij elkaar.
Vogels rommelden op het gras en in de struiken om ons heen. De lente kwam en het lengen van de dagen, de oplopende temperatuur zouden zorgen voor de jaarlijks terugkerende lenteorgie. Knoppen van bomen en
struiken stonden al dagen strak van de spanning die vooraf gaat aan de explosie van groen. De wilgenkatjes langs de sloot waren zoals altijd het eerst, aanschouwden het licht al en bloeiden pluizig in de koele
voorjaarszon.
Luid kwetterend speelden twee mussen krijgertje tussen de takken van de hazelaar verderop. Vleugels sloegen tegen de takjes en later, wist ik, zouden er eieren liggen in een nestje tussen fris ontloken blaadjes.
Maar verder was het stil; de louterende stilheid van een plek als deze.
Nieuw leven zou zich overal doen gelden. Een leven dat soms te kort duurt.
Je keek naar me.
Je rust en je kalmte, ze lieten me mijn gedachten.
Dankbaar liet ik je stilte me omsluiten, stilte die meer voor me betekende dan honderdduizend woorden die op dat moment gezegd hadden kunnen worden.
Het verbaast me steeds hoe veelzeggend stilte kan zijn. Veel mensen kunnen er niet tegen. Die vullen stilte, dwangmatig, ook als er niets te zeggen valt. Woorden die zich opstapelen tot een muur, een barrière die je
zintuigen afschermen van je gevoel.
Een eenzame traan glipte uit mijn ooghoek bij een gedachte aan weleer.
Gehurkt in het bos, zie ik het beukennootje in het mos. Uit het opengebarsten driehoekje ontspruit een babyboompje. Twee blaadjes reiken omhoog naar het levenbrengend licht. Verrukt, voorzichtig, trek ik het nootje
met de worteltjes uit de grond en ren met mijn dunne beentjes naar jullie, vader en moeder, mijn korte rokje en donkere haren wapperend achter mij aan, tussen de bomen.
De glimlach op jullie gezicht en het enthousiasme voor mijn vondst, het zal me altijd bij blijven. Die zijn onzegbaar, nooit in woorden uit te drukken.
Bij ons thuis, in de voortuin, groeit die beuk naar haar volwassenheid. Haar stam telt 21 ringen en ook in haar armen staan de knoppen bol. Bijna 20 jaar verder ben ik zelf nu ook volwassen.
Ik hoop dat ik, anders dan jullie, de vruchtjes van deze boom zal zien ontspruiten; ik zal er twee voor jullie planten.
Onderdompeling
Ik voelde het knijpen van je hand in de mijne. De traan trok een spoortje over mijn wang.
Dat meelevende kneepje maakte me los uit mijn dagdroom en ik draaide me naar je toe. Je keek me recht aan en je ogen vertelden me je gedachten. Ik glimlachte.
Mijn traan, die liet je lopen, accepteerde waarvoor hij stond.
Het enige dat je deed, was je lippen tegen mijn voorhoofd drukken. Precies wat ik nodig had op dat moment.
Ik draaide me om en we verlieten hun rustplaats, hand in hand.
De stilte liep met ons mee. Herinneringen bleven achter, maar wat meekwam was de belofte van nog te maken herinneringen, voorlopig nog verscholen achter de horizon van de tijd.
Heel de wandeling naar het restaurantje, trakteerde je me op je zwijgen. Afwezigheid van woorden versterkte de beleving van mezelf. Meer dan anders nam ik gevoelens waar, een overweldigende sensatie, intenser
dan ik ooit beleefde. Een vloedgolf van koesterende warmte stroomde over me heen en ik wist wat ik je ging vragen.
Dat deed ik bij het nagerecht en je stemde toe. Natuurlijk.
Dat weekend dompelde je me onder in een hemel zonder woorden.
Hemel
’s Avonds, naast je in mijn bed, voelde ik je lichaam stralen. Dicht bij mij, zonder contact, alleen je aanwezigheid al prikkelde mijn zintuigen, lang voor je hand me raakte.
Elektrische impulsen jakkerden door zenuwbanen, overal vanwaar je handen mijn huid beroerden. Synapsen in mijn hoofd draaiden dol, want je streelde mijn buik, mijn borsten, mijn dijen. Je tong beroerde mijn lippen en
ik voelde je wangen tegen mijn neus en mijn gezicht. Je vingers onder mijn haren en voeten; voordat je op me kwam.
Je gewicht drukte me dieper in het bed, je adem streek kriebelend langs mijn hals en je bedekte me.
Passief, alleen op mijn gevoel gericht, registreerde ik al je subtiele beweginkjes, de zeggingskracht van je strelingen, de woorden van je vingers en de heerlijkheid van je tong. Je bracht de gloed van je lichaam op mij
over.
Stil, en met mijn ogen dicht ervoer ik alles genuanceerder dan ooit. Elk klein signaaltje drong tot me door. Ik werd je voor het eerst compleet bewust, niet verdoofd door woorden. Al mijn antennes gericht op jou.
Later legde jij je handen in mijn knieholten en voelde ik hoe je mijn benen spreidde. Gebogen, hoog, en hoe je jouw lichaam tegen me vleide. Dat zachte velletje van je streelde mijn spleetje en zond vandaar zinderende
genotscheuten door mijn lijf. Nooit had ik geweten dat alleen de sensatie van dat zachte stukje vel zo’n gevoel los kon maken.
Je wreef met je tuitje langs mijn lipjes, mijn bobbeltje en zijn zachte streling dreef me onweerstaanbaar voort. Het speelde met me, kietelde het kleine knopje tot ik het niet meer hield en het vuurwerk ontbrandde. Die
strelingen terwijl ik kwam, mijn God, ik wilde niet dat je me vulde. Dit was zo zalig!
En je tong daarna. Met van die kleine cirkels rond mijn knopje. Je hete adem er tegenop. Zo’n klein knobbeltje en alleen je tong. Zoveel genot.
Jammer genoeg kon ik zaterdagavond niet mee naar je wedstrijd en dwaalde eenzaam en verveeld door het huis. Ik was nergens met mijn gedachten, ja, bij jou. Rusteloos drentelde ik rond in dode kamers.
Ik had iets in het huis op kunnen ruimen, dat had gekund ja, maar dat kwam er niet van. Met mijn hoofd vol van jou was niets anders van enige betekenis.
De stilte die er heerste wilde ik niet verbreken. Geen radio, geen tv. Geluidloze uren regen zich aaneen, alleen in mijn huis, vervuld van gelukkige herinneringen, gekweld door verlangens.
Tot ik je weer zag, in het licht van een lantaarnpaal, in een doodstille straat.
Je sporttas hing nonchalant over je schouder. Gracieus bewoog je en opende het hekje van de tuin. Net toen je een hand uitstak, opende ik de voordeur: jij nog buiten, ik in het halletje. Je vrolijke ogen gleden van mijn
gezicht omlaag en je herkende het paars met mint. Mijn vrouwelijke vormen verdrongen zich in je ogen en je liet al mijn rondingen je welgevallen, dat was wat ik zag.
Minuten bleven we zo staan; jij met je sporttas in je hand, ik met de deurknop in de mijne.
Pas de plof van je sporttas op de klinkertjes van het tuinpad doorbrak de stilte; je tilde me op en droeg me naar binnen.
Eerst kleedde je jezelf uit en ik zag je man-zijn, fier overeind. Ik wilde het grijpen, maar zoals vaker was je me voor. Je stroopte mijn pakje af over mijn borsten en mijn billen. Op mijn buik op de grond, gleed de stof over
mijn voeten en verliet het mijn lijf.
De vloer was koud tegen mijn wang toen je mijn armen langs mijn hoofd omhoog legde en mijn haren opzij, voor je over mijn taille zakte en ik je hardheid tussen mijn billen voelde.
Ik merkte hoe je jezelf bevredigde en hoe je sperma in mijn bilnaad vloeide. Je vingers smeerden het plaksel tussen mijn billen en mijn benen. Je hield de billen ver uiteen en je glibberige vingers doken brutaal in me, in
mijn intiemste holtes.
Met één vinger in mijn kontje, een andere op mijn knopje, vertroetelde je me tot ik verkrampte en de hemel zich ontlaadde.
Weer op mijn rug duwde je mijn knieën tot tegen mijn borsten en je heerlijke mond sloot over mijn vulva, voor een verrukkelijk naspel. Mijn hart bonsde in mijn keel toen je gezicht diep in de vochtige zachtheid van mijn
schoot verdween. Ik genoot in stilte en met een hand over mijn mond smoorde ik mijn kreetjes.
De volgende ochtend bleek je sporttas er nog te staan.
Zondagmiddag keken we samen op de bank naar de basketbalbekerfinale. Je favoriet won terwijl ik naast je zat. Ik, met een kort rokje en lamswollen truitje, met op de bank getrokken benen.
Het was toen moeilijk voor je niets tegen me te zeggen, maar wat ik zag zei me genoeg. Het vertelde me alles wat ik moest weten over hoe je naar de wedstrijd keek. Je toonde emoties en hoe je meeleefde, je toonde
wat het je deed.
De onbewuste gebaren die je maakte, de uitdrukkingen op je gezicht, de stralende lach toen Capitals won, ik zag bijna hetzelfde als wanneer we vrijden: je genoot, je straalde, je zweefde op wolken en ik zag eens
temeer hoe je in onze relatie stond. Dat maakte me zo heerlijk warm!
Na het eten, hielp je me bij de afwas van het weekend. Nou ja, hielp?
Amper drie bordjes had je afgedroogd en in de kast gezet, toen je achter me kwam. Ik voelde je handen op mijn heupen en je adem in mijn hals. Je legde mijn donkere, lange haren opzij en blies tegen de haartjes in
mijn nek. Je handen dwaalden af naar boven en vonden mijn oren, voor ze verschoven naar mijn borsten.
Met je handen over de stof kneep je zachtjes in mijn tepels en ik voelde hoe ze op je reageerden.
Je handen gleden verder, vonden de zoom van mijn truitje en kropen brutaal er onder. Je koele handen op de huid van mijn taille zonden prikkelende signalen naar mijn hoofd. Zeker toen ze afdwaalden naar mijn navel
en je die betastte. Buikspieren spanden zich bij je weg naar boven, terwijl je lippen zich om een oorlelletje sloten. Ik wilde me omdraaien, maar je gebaarde me door te gaan waarmee ik bezig was. Alsof dat kon! Het
enige dat ik kon doen was leunen op het aanrecht, je maakte dat ik zwalkte op mijn benen.
Eén hand bleef rusten op een borst. De ander glipte weg en trok voorzichtig mijn hoofd aan mijn haren achterover, tot diep in mijn nek. Half naast me zoende je me onder mijn kin en liet een spoor van speeksel achter
naar een oor. Het puntje van je tong drong zich naar binnen en rillingen golfden langs mijn rug tot tussen mijn benen. Ik voelde het vocht opborrelen.
Heel kort maar bleven we zo staan, voor je mijn haren losliet en je handen verder en verder naar beneden zakten, tot bij mijn enkels, waarna ze onstuitbaar langs mijn dijen omhoog bewogen.
Schuivend onder mijn rokje stuitten ze bovenaan op mijn broekje, mijn spierwitte kanten broekje, inmiddels allang doordrenkt. Ik voelde je vingers door de stof heen over mijn anatomie daar wrijven, tegen mijn
gevoeligste plekje, omhoog gaan tussen mijn billen, voor je de zijkantjes nam en de dunne stof omlaag sjorde. Je legde mijn ganse onderkant bloot en al die tijd mocht ik niets van je doen. Ik had het niet meer toen je
mijn rokje optilde en achter me knielde.
Onwillekeurig deed ik mijn benen uit elkaar en ik merkte hoe je mijn billen spreidde, je handen over mijn poesje wreef . Ik wist dat je naar mijn kontje keek, je bent er gek op, en dat je genoot van alles dat ik daaronder
jou te bieden had. De geur van mijn sappen, de kwetsbare roze kleur en het donkerder gaatje tussen mijn billen. Je vindt het heerlijk om je gezicht te begraven in de ruimte waar mijn billen en dijen in elkaar overgaan, me
te likken, te zuigen, mijn geur te snuiven. Al mijn intieme delen lief te kozen. Te slobberen aan de schalkse lipjes. En ongelooflijk, wat houd ik ervan dat je daar van houdt!
Je spuugde nog wat extra speeksel over mijn vrouwzijn en wreef het uit, overal. Kletsnat was ik, spekglad, en je maakte me klaar voor wat ging volgen.
Je stond op en ik hoorde een rits, hoorde het ritselen van je broek die op je schoenen gleed. Met een hand pakte je mijn haar opnieuw beet en met de ander hield je mijn bilspleet breed open. Met mijn hoofd ver
achterover hoorde ik je grommen van genot toen je me pardoes binnendrong, me aan je zwaard reeg, als een verovering die je nooit meer zou laten gaan.
Je verlegde je hand van mijn bil naar mijn kittelaar en je bespeelde het. Virtuoos, als een geschoold muzikant die alles uit zijn instrument weet te halen. Jij beheerste je instrument, mijn lichaam, tot in de puntjes, toverde
akkoorden tevoorschijn waarvan ik niet eens wist dat ik die bezat. Je haalde alles uit me en voerde me al spelend tot het toppunt van genot.
‘Je bent een meester met mijn lijf.’
Je wisselde van tempo, plaagde alle delen van mijn verhitte lichaam, stimuleerde me, gaf me geen kans me ook maar even iets minder opgewonden te voelen, je voerde me tot ongekende hoogte. Staand tegen het
aanrecht beet je zachtjes in mijn oor, hijgde je warmte langs de haartjes in mijn nek, kneedde je mijn borsten en rolde mijn bobbeltje, tot ik gek van geilheid was en me niet langer in kon houden en met jou in me,
ontbrandde.
Door de krampen in mijn onderbuik kon ik me niet staande houden en zakte ik voorover tot op mijn ellebogen op het zink.
Zo heftig was mijn orgasme dat ik je zaad niet in me voelde stromen. Pas nadat je me verlaten had en ik uitgeput naar de grond neeg, merkte ik je sperma op mijn dijen.
Wat kan stilte veel vertellen!.
Zo, nu weet je mijn gevoel. Ongezegd. Geschreven.
Stilte
Ik mocht het je niet vertellen toen je nog bij me was, want het hele weekend zouden we niet tegen elkaar spreken, zoals ik je vroeg. En toch, ik ben nooit eerder zoveel van je te weten gekomen. Nooit eerder was ik zo
dicht bij je, heb ik je aanrakingen zo intens beleefd. Nooit eerder heb ik je zo tot in mijn ziel gevoeld, niet eerder heb ik zo diep in mezelf gekeken. Kans door stilte.
Stilte is er om beleefd te worden!
Stilte kan niet liegen.
‘Wat is het verrukkelijk om naast jou, vrouw te zijn!’
Ssstt!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Ssstt!!!
Stilte
De oranjerode gloed kleurde ons gelaat.
De nog kale takken van de bomenrij stonden scherp afgetekend tegen de grote, feloranje zon. Even nog en zij zou zich terugtrekken achter de rafelige horizon. Kleurloosheid volgde, donkerte die voor mij slechts een
paar overkomelijke uren ging duren.
Mijn ouders hadden de zon al lang niet meer gevoeld. De warmte die jou en mij bereikte, drong nooit door tot waar zij rusten. Samen zijn ze, zolang ik me kan herinneren waren ze altijd bij elkaar.
Vogels rommelden op het gras en in de struiken om ons heen. De lente kwam en het lengen van de dagen, de oplopende temperatuur zouden zorgen voor de jaarlijks terugkerende lenteorgie. Knoppen van bomen en
struiken stonden al dagen strak van de spanning die vooraf gaat aan de explosie van groen. De wilgenkatjes langs de sloot waren zoals altijd het eerst, aanschouwden het licht al en bloeiden pluizig in de koele
voorjaarszon.
Luid kwetterend speelden twee mussen krijgertje tussen de takken van de hazelaar verderop. Vleugels sloegen tegen de takjes en later, wist ik, zouden er eieren liggen in een nestje tussen fris ontloken blaadjes.
Maar verder was het stil; de louterende stilheid van een plek als deze.
Nieuw leven zou zich overal doen gelden. Een leven dat soms te kort duurt.
Je keek naar me.
Je rust en je kalmte, ze lieten me mijn gedachten.
Dankbaar liet ik je stilte me omsluiten, stilte die meer voor me betekende dan honderdduizend woorden die op dat moment gezegd hadden kunnen worden.
Het verbaast me steeds hoe veelzeggend stilte kan zijn. Veel mensen kunnen er niet tegen. Die vullen stilte, dwangmatig, ook als er niets te zeggen valt. Woorden die zich opstapelen tot een muur, een barrière die je
zintuigen afschermen van je gevoel.
Een eenzame traan glipte uit mijn ooghoek bij een gedachte aan weleer.
Gehurkt in het bos, zie ik het beukennootje in het mos. Uit het opengebarsten driehoekje ontspruit een babyboompje. Twee blaadjes reiken omhoog naar het levenbrengend licht. Verrukt, voorzichtig, trek ik het nootje
met de worteltjes uit de grond en ren met mijn dunne beentjes naar jullie, vader en moeder, mijn korte rokje en donkere haren wapperend achter mij aan, tussen de bomen.
De glimlach op jullie gezicht en het enthousiasme voor mijn vondst, het zal me altijd bij blijven. Die zijn onzegbaar, nooit in woorden uit te drukken.
Bij ons thuis, in de voortuin, groeit die beuk naar haar volwassenheid. Haar stam telt 21 ringen en ook in haar armen staan de knoppen bol. Bijna 20 jaar verder ben ik zelf nu ook volwassen.
Ik hoop dat ik, anders dan jullie, de vruchtjes van deze boom zal zien ontspruiten; ik zal er twee voor jullie planten.
Onderdompeling
Ik voelde het knijpen van je hand in de mijne. De traan trok een spoortje over mijn wang.
Dat meelevende kneepje maakte me los uit mijn dagdroom en ik draaide me naar je toe. Je keek me recht aan en je ogen vertelden me je gedachten. Ik glimlachte.
Mijn traan, die liet je lopen, accepteerde waarvoor hij stond.
Het enige dat je deed, was je lippen tegen mijn voorhoofd drukken. Precies wat ik nodig had op dat moment.
Ik draaide me om en we verlieten hun rustplaats, hand in hand.
De stilte liep met ons mee. Herinneringen bleven achter, maar wat meekwam was de belofte van nog te maken herinneringen, voorlopig nog verscholen achter de horizon van de tijd.
Heel de wandeling naar het restaurantje, trakteerde je me op je zwijgen. Afwezigheid van woorden versterkte de beleving van mezelf. Meer dan anders nam ik gevoelens waar, een overweldigende sensatie, intenser
dan ik ooit beleefde. Een vloedgolf van koesterende warmte stroomde over me heen en ik wist wat ik je ging vragen.
Dat deed ik bij het nagerecht en je stemde toe. Natuurlijk.
Dat weekend dompelde je me onder in een hemel zonder woorden.
Hemel
’s Avonds, naast je in mijn bed, voelde ik je lichaam stralen. Dicht bij mij, zonder contact, alleen je aanwezigheid al prikkelde mijn zintuigen, lang voor je hand me raakte.
Elektrische impulsen jakkerden door zenuwbanen, overal vanwaar je handen mijn huid beroerden. Synapsen in mijn hoofd draaiden dol, want je streelde mijn buik, mijn borsten, mijn dijen. Je tong beroerde mijn lippen en
ik voelde je wangen tegen mijn neus en mijn gezicht. Je vingers onder mijn haren en voeten; voordat je op me kwam.
Je gewicht drukte me dieper in het bed, je adem streek kriebelend langs mijn hals en je bedekte me.
Passief, alleen op mijn gevoel gericht, registreerde ik al je subtiele beweginkjes, de zeggingskracht van je strelingen, de woorden van je vingers en de heerlijkheid van je tong. Je bracht de gloed van je lichaam op mij
over.
Stil, en met mijn ogen dicht ervoer ik alles genuanceerder dan ooit. Elk klein signaaltje drong tot me door. Ik werd je voor het eerst compleet bewust, niet verdoofd door woorden. Al mijn antennes gericht op jou.
Later legde jij je handen in mijn knieholten en voelde ik hoe je mijn benen spreidde. Gebogen, hoog, en hoe je jouw lichaam tegen me vleide. Dat zachte velletje van je streelde mijn spleetje en zond vandaar zinderende
genotscheuten door mijn lijf. Nooit had ik geweten dat alleen de sensatie van dat zachte stukje vel zo’n gevoel los kon maken.
Je wreef met je tuitje langs mijn lipjes, mijn bobbeltje en zijn zachte streling dreef me onweerstaanbaar voort. Het speelde met me, kietelde het kleine knopje tot ik het niet meer hield en het vuurwerk ontbrandde. Die
strelingen terwijl ik kwam, mijn God, ik wilde niet dat je me vulde. Dit was zo zalig!
En je tong daarna. Met van die kleine cirkels rond mijn knopje. Je hete adem er tegenop. Zo’n klein knobbeltje en alleen je tong. Zoveel genot.
Jammer genoeg kon ik zaterdagavond niet mee naar je wedstrijd en dwaalde eenzaam en verveeld door het huis. Ik was nergens met mijn gedachten, ja, bij jou. Rusteloos drentelde ik rond in dode kamers.
Ik had iets in het huis op kunnen ruimen, dat had gekund ja, maar dat kwam er niet van. Met mijn hoofd vol van jou was niets anders van enige betekenis.
De stilte die er heerste wilde ik niet verbreken. Geen radio, geen tv. Geluidloze uren regen zich aaneen, alleen in mijn huis, vervuld van gelukkige herinneringen, gekweld door verlangens.
Tot ik je weer zag, in het licht van een lantaarnpaal, in een doodstille straat.
Je sporttas hing nonchalant over je schouder. Gracieus bewoog je en opende het hekje van de tuin. Net toen je een hand uitstak, opende ik de voordeur: jij nog buiten, ik in het halletje. Je vrolijke ogen gleden van mijn
gezicht omlaag en je herkende het paars met mint. Mijn vrouwelijke vormen verdrongen zich in je ogen en je liet al mijn rondingen je welgevallen, dat was wat ik zag.
Minuten bleven we zo staan; jij met je sporttas in je hand, ik met de deurknop in de mijne.
Pas de plof van je sporttas op de klinkertjes van het tuinpad doorbrak de stilte; je tilde me op en droeg me naar binnen.
Eerst kleedde je jezelf uit en ik zag je man-zijn, fier overeind. Ik wilde het grijpen, maar zoals vaker was je me voor. Je stroopte mijn pakje af over mijn borsten en mijn billen. Op mijn buik op de grond, gleed de stof over
mijn voeten en verliet het mijn lijf.
De vloer was koud tegen mijn wang toen je mijn armen langs mijn hoofd omhoog legde en mijn haren opzij, voor je over mijn taille zakte en ik je hardheid tussen mijn billen voelde.
Ik merkte hoe je jezelf bevredigde en hoe je sperma in mijn bilnaad vloeide. Je vingers smeerden het plaksel tussen mijn billen en mijn benen. Je hield de billen ver uiteen en je glibberige vingers doken brutaal in me, in
mijn intiemste holtes.
Met één vinger in mijn kontje, een andere op mijn knopje, vertroetelde je me tot ik verkrampte en de hemel zich ontlaadde.
Weer op mijn rug duwde je mijn knieën tot tegen mijn borsten en je heerlijke mond sloot over mijn vulva, voor een verrukkelijk naspel. Mijn hart bonsde in mijn keel toen je gezicht diep in de vochtige zachtheid van mijn
schoot verdween. Ik genoot in stilte en met een hand over mijn mond smoorde ik mijn kreetjes.
De volgende ochtend bleek je sporttas er nog te staan.
Zondagmiddag keken we samen op de bank naar de basketbalbekerfinale. Je favoriet won terwijl ik naast je zat. Ik, met een kort rokje en lamswollen truitje, met op de bank getrokken benen.
Het was toen moeilijk voor je niets tegen me te zeggen, maar wat ik zag zei me genoeg. Het vertelde me alles wat ik moest weten over hoe je naar de wedstrijd keek. Je toonde emoties en hoe je meeleefde, je toonde
wat het je deed.
De onbewuste gebaren die je maakte, de uitdrukkingen op je gezicht, de stralende lach toen Capitals won, ik zag bijna hetzelfde als wanneer we vrijden: je genoot, je straalde, je zweefde op wolken en ik zag eens
temeer hoe je in onze relatie stond. Dat maakte me zo heerlijk warm!
Na het eten, hielp je me bij de afwas van het weekend. Nou ja, hielp?
Amper drie bordjes had je afgedroogd en in de kast gezet, toen je achter me kwam. Ik voelde je handen op mijn heupen en je adem in mijn hals. Je legde mijn donkere, lange haren opzij en blies tegen de haartjes in
mijn nek. Je handen dwaalden af naar boven en vonden mijn oren, voor ze verschoven naar mijn borsten.
Met je handen over de stof kneep je zachtjes in mijn tepels en ik voelde hoe ze op je reageerden.
Je handen gleden verder, vonden de zoom van mijn truitje en kropen brutaal er onder. Je koele handen op de huid van mijn taille zonden prikkelende signalen naar mijn hoofd. Zeker toen ze afdwaalden naar mijn navel
en je die betastte. Buikspieren spanden zich bij je weg naar boven, terwijl je lippen zich om een oorlelletje sloten. Ik wilde me omdraaien, maar je gebaarde me door te gaan waarmee ik bezig was. Alsof dat kon! Het
enige dat ik kon doen was leunen op het aanrecht, je maakte dat ik zwalkte op mijn benen.
Eén hand bleef rusten op een borst. De ander glipte weg en trok voorzichtig mijn hoofd aan mijn haren achterover, tot diep in mijn nek. Half naast me zoende je me onder mijn kin en liet een spoor van speeksel achter
naar een oor. Het puntje van je tong drong zich naar binnen en rillingen golfden langs mijn rug tot tussen mijn benen. Ik voelde het vocht opborrelen.
Heel kort maar bleven we zo staan, voor je mijn haren losliet en je handen verder en verder naar beneden zakten, tot bij mijn enkels, waarna ze onstuitbaar langs mijn dijen omhoog bewogen.
Schuivend onder mijn rokje stuitten ze bovenaan op mijn broekje, mijn spierwitte kanten broekje, inmiddels allang doordrenkt. Ik voelde je vingers door de stof heen over mijn anatomie daar wrijven, tegen mijn
gevoeligste plekje, omhoog gaan tussen mijn billen, voor je de zijkantjes nam en de dunne stof omlaag sjorde. Je legde mijn ganse onderkant bloot en al die tijd mocht ik niets van je doen. Ik had het niet meer toen je
mijn rokje optilde en achter me knielde.
Onwillekeurig deed ik mijn benen uit elkaar en ik merkte hoe je mijn billen spreidde, je handen over mijn poesje wreef . Ik wist dat je naar mijn kontje keek, je bent er gek op, en dat je genoot van alles dat ik daaronder
jou te bieden had. De geur van mijn sappen, de kwetsbare roze kleur en het donkerder gaatje tussen mijn billen. Je vindt het heerlijk om je gezicht te begraven in de ruimte waar mijn billen en dijen in elkaar overgaan, me
te likken, te zuigen, mijn geur te snuiven. Al mijn intieme delen lief te kozen. Te slobberen aan de schalkse lipjes. En ongelooflijk, wat houd ik ervan dat je daar van houdt!
Je spuugde nog wat extra speeksel over mijn vrouwzijn en wreef het uit, overal. Kletsnat was ik, spekglad, en je maakte me klaar voor wat ging volgen.
Je stond op en ik hoorde een rits, hoorde het ritselen van je broek die op je schoenen gleed. Met een hand pakte je mijn haar opnieuw beet en met de ander hield je mijn bilspleet breed open. Met mijn hoofd ver
achterover hoorde ik je grommen van genot toen je me pardoes binnendrong, me aan je zwaard reeg, als een verovering die je nooit meer zou laten gaan.
Je verlegde je hand van mijn bil naar mijn kittelaar en je bespeelde het. Virtuoos, als een geschoold muzikant die alles uit zijn instrument weet te halen. Jij beheerste je instrument, mijn lichaam, tot in de puntjes, toverde
akkoorden tevoorschijn waarvan ik niet eens wist dat ik die bezat. Je haalde alles uit me en voerde me al spelend tot het toppunt van genot.
‘Je bent een meester met mijn lijf.’
Je wisselde van tempo, plaagde alle delen van mijn verhitte lichaam, stimuleerde me, gaf me geen kans me ook maar even iets minder opgewonden te voelen, je voerde me tot ongekende hoogte. Staand tegen het
aanrecht beet je zachtjes in mijn oor, hijgde je warmte langs de haartjes in mijn nek, kneedde je mijn borsten en rolde mijn bobbeltje, tot ik gek van geilheid was en me niet langer in kon houden en met jou in me,
ontbrandde.
Door de krampen in mijn onderbuik kon ik me niet staande houden en zakte ik voorover tot op mijn ellebogen op het zink.
Zo heftig was mijn orgasme dat ik je zaad niet in me voelde stromen. Pas nadat je me verlaten had en ik uitgeput naar de grond neeg, merkte ik je sperma op mijn dijen.
Wat kan stilte veel vertellen!.
Zo, nu weet je mijn gevoel. Ongezegd. Geschreven.
Stilte
Ik mocht het je niet vertellen toen je nog bij me was, want het hele weekend zouden we niet tegen elkaar spreken, zoals ik je vroeg. En toch, ik ben nooit eerder zoveel van je te weten gekomen. Nooit eerder was ik zo
dicht bij je, heb ik je aanrakingen zo intens beleefd. Nooit eerder heb ik je zo tot in mijn ziel gevoeld, niet eerder heb ik zo diep in mezelf gekeken. Kans door stilte.
Stilte is er om beleefd te worden!
Stilte kan niet liegen.
‘Wat is het verrukkelijk om naast jou, vrouw te zijn!’
Ssstt!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Ssstt!!!
