| Scarpa's |
Bloedgeil!
Een ander woord kan ik niet verzinnen voor de staat waarin ik toen verkeerde.
Met geloken ogen keek ik schichtig om me heen.
Iedereen in de winkel verdacht ik ervan naar ons te staren. Dat kon toch niet anders?
Mijn rode konen moesten welhaast uitschreeuwen wat er gebeurde, als het licht van een vuurtoren in een stormnacht boven een opgewonden zee.
Op weg naar Perry had Roland zich amoureus getoond.
Tijdens het rijden kon hij al niet van me afblijven en wriemelde aan alles onder bereik van zijn handen.
In m’n Jimny kon ik hem met de smoes dat ik goed op het verkeer moest letten nog enigszins intomen, maar hier had hij vrij spel en had die smoes geen enkele betekenis.
Nu zat hij me regelrecht op te geilen.
En òf mijn kutje daar op reageerde!
Alle klanten in de winkel deden het voorkomen alsof ze niets merkten, maar ik wist wel beter.
Quasi nonchalant liepen ze langs.
Ze haalden hier en daar iets uit een rek, draaiden zogenaamd zoekend hun hoofden rond, alsof Ro en ik niet bestonden.
Ha, juist dat verried hen. Dat was ‘stiekemigheid’ en ik wist zeker dat met al die geveinsde achteloosheid, iedereen ons vanuit ooghoeken bespioneerde.
Ik kon het zelf niet zien, durfde niet te kijken, maar de stoom van mijn verhitte innerlijk moest als een niet-te-missen-rooksignaal boven mijn hoofd opkringelen.
We gingen alleen maar voor schoenen en sokken naar de uitverkoop.
Trekkingschoenen en – sokken natuurlijk, alvast voor van de zomer.
Ro had zijn maat 43-ers en ik mijn 38-ers, klasse spul en enorm afgeprijsd, we moesten ze alleen nog even passen. Dus zat ik op het bankje op de outdoorafdeling, met mijn jurkje en mijn pumps.
Ro zat voor me, op zijn knieën op de grond. Bij de hak nam hij mijn pumps van mijn voeten. Dat was het enige wat hij hoefde te doen, maar daar liet hij het niet bij.
Zijn handen gleden over mijn blote stappers, geïoniseerd, met een overweldigend seksuele lading. De voortzetting van zijn gepluk in mijn kar.
Vingertopjes streken langs de huid onder mijn voeten, door de boog en over mijn tenen. Elke teen apart, alle tien, nam hij in zijn vingers en speelde er mee.
Vliegensvlug gaf hij een kletsnatte lik over zijn handpalm, waarna hij het speeksel uitsmeerde over een wreef en tussen mijn tenen.
Ik schaamde me dood toen hij dat deed. Vandaar die schichtige blikken om me heen.
“Kap er mee joh, iedereen kan ons zien!” siste ik tussen mijn tanden, maar het klonk geeneens half gemeend!
Ro trok zich er niks van aan. Hij knipoogde alleen.
Ik zag zijn mond een stukje opengaan, waarna schuimende spetters speeksel van tussen zijn lippen op mijn andere voet drupten.
Ontdaan, maar vreselijk opgewonden van dat gevoetjevrij , gluurde ik naar de toeschouwers, die nog steeds maar deden of ze niets zagen.
Ik voelde Ro zijn mondsap uitstrijken over mijn voet en onder mijn voetzool en toen ik omlaag keek, glom mijn voet. Nat! Het was zó …………? Ongehoord geil!
Ro hield in elke hand een voet, plantte die. Op elk van zijn dijbenen een voet. De stof van zijn broek voelde zacht onder de huid die hij zonet nog liefkoosde.
Twee handen smokkelden langs een kuit omhoog en al die tijd bleef hij me strak aankijken. Bij mijn knieën sneakten de handen naar binnen en kropen hun weg naar boven, langs het fluweel van mijn dijen.
Maar? Dit kon hij niet maken!!!
Onder mijn jurkje!!!
Middenin zo’n menigte klanten!!!
Mijn hart hamerde bezeten in mijn borst; kuhbong, kuhbong, kuhbong.
Iedereen moest dat toch zeker horen?
“Ro! Niet doen, Ro! Da’lijk ziet iemand wat je doet!”
Het kwam er nauwelijks verstaanbaar uit, maar wat veel erger was: het hitsige geluid klonk zo ontzettend niet-gemeend. Tegenstrijdige gevoelens vochten namelijk om voorrang in mijn geest!
Vingers frummelden aan de rand van mijn stringetje, vingers die er onder probeerden te kruipen.
Ik schoof wat naar voren, naar de rand van de bank, heimelijk verlangend die vingers tegemoet te treden.
Daarmee viel mijn laatste verdediging.
Het sap uit mijn spleetje borrelde uit over de vingers, die terug werden gehaald, waarna ook mijn eigen, geurige room werd uitgewreven, keer op keer opnieuw, over mijn voeten en rond mijn tenen.
Plots stond Ro op en pakte mijn hand, voerde me mee langs rekken kleding.
De Scarpa’s, mijn pumps en sokken bleven achter. Ik dus op blote voeten.
In het langslopen griste hij een stel broeken uit een rek en duwde me een pashokje in.
Een ruk en het gordijntje was dicht en Roland draaide zich naar me toe.
Ik keek niet naar zijn gezicht. Ik keek naar beneden.
De broeken die hij meegeratst had dumpte hij, zonder daar verder aandacht aan te besteden, plompverloren in een hoek. Niet meer dan een middel waren ze, tot een heel ander doel, waarna hij zijn handen naar zijn
eigen broek bracht en de rits omlaag rukte.
Er stak een bult in zijn onderbroek die boekdelen sprak!
Hij draaide me om, mijn gezicht richting passpiegel, boog me voorover tot ik op het krukje leunde en legde toen mijn jurkje op mijn rug.
Mijn stringetje werd op mijn knieën getrokken en in de spiegel zag ik zijn broek en onderbroek tot op zijn enkels zakken en voelde ik hem bij me naar binnen stormen.
Met een ongekend enthousiasme verwelkomde mijn zwelling zijn zwelling en we deden ons lievelingsding, achterlangs, daar, in dat hokje bij Perry.
Soppend met zijn staaf, tot diep in me en met vingers over mijn klit, voerde hij me hemelwaarts, waarna ik me omdraaide en zijn hom opslokte.
Ik durf te wedden dat de weeë geur van seks nog dagenlang dat pashokje domineerde.
Nadat we ons gefatsoeneerd hadden liepen we terug naar onze schoenen.
Onderweg hingen we de broeken terug, alwaar een medewerkster onwetend Roland vroeg: “Pasten ze niet?”
“Jawel hoor, ze pasten prima. Maar ze waren niet dat wat ik voor ogen had.”
Nee, dacht ik, hij had mij voor ogen (en voor wat anders!) en Ro wist dat ik dat dacht.
Ginnegappend liepen we verder, terug naar het bankje, waar ons schoeisel nog immer braaf wachtte.
“Twee paar Scarpa’s. Dat is dan € 198”, sprak de jonge juffer achter de toog.
“Een koopje, schat”, joeg Ro haar in verlegenheid. “Verbazend wat je hier allemaal niet kunt krijgen, voor zo weinig geld.”
Ik betaalde en zag haar blozen.
Buiten duwde ik proestend een vuist in zijn buik.
“Meisjes plagen, hè? Stouterik!”
Een ander woord kan ik niet verzinnen voor de staat waarin ik toen verkeerde.
Met geloken ogen keek ik schichtig om me heen.
Iedereen in de winkel verdacht ik ervan naar ons te staren. Dat kon toch niet anders?
Mijn rode konen moesten welhaast uitschreeuwen wat er gebeurde, als het licht van een vuurtoren in een stormnacht boven een opgewonden zee.
Op weg naar Perry had Roland zich amoureus getoond.
Tijdens het rijden kon hij al niet van me afblijven en wriemelde aan alles onder bereik van zijn handen.
In m’n Jimny kon ik hem met de smoes dat ik goed op het verkeer moest letten nog enigszins intomen, maar hier had hij vrij spel en had die smoes geen enkele betekenis.
Nu zat hij me regelrecht op te geilen.
En òf mijn kutje daar op reageerde!
Alle klanten in de winkel deden het voorkomen alsof ze niets merkten, maar ik wist wel beter.
Quasi nonchalant liepen ze langs.
Ze haalden hier en daar iets uit een rek, draaiden zogenaamd zoekend hun hoofden rond, alsof Ro en ik niet bestonden.
Ha, juist dat verried hen. Dat was ‘stiekemigheid’ en ik wist zeker dat met al die geveinsde achteloosheid, iedereen ons vanuit ooghoeken bespioneerde.
Ik kon het zelf niet zien, durfde niet te kijken, maar de stoom van mijn verhitte innerlijk moest als een niet-te-missen-rooksignaal boven mijn hoofd opkringelen.
We gingen alleen maar voor schoenen en sokken naar de uitverkoop.
Trekkingschoenen en – sokken natuurlijk, alvast voor van de zomer.
Ro had zijn maat 43-ers en ik mijn 38-ers, klasse spul en enorm afgeprijsd, we moesten ze alleen nog even passen. Dus zat ik op het bankje op de outdoorafdeling, met mijn jurkje en mijn pumps.
Ro zat voor me, op zijn knieën op de grond. Bij de hak nam hij mijn pumps van mijn voeten. Dat was het enige wat hij hoefde te doen, maar daar liet hij het niet bij.
Zijn handen gleden over mijn blote stappers, geïoniseerd, met een overweldigend seksuele lading. De voortzetting van zijn gepluk in mijn kar.
Vingertopjes streken langs de huid onder mijn voeten, door de boog en over mijn tenen. Elke teen apart, alle tien, nam hij in zijn vingers en speelde er mee.
Vliegensvlug gaf hij een kletsnatte lik over zijn handpalm, waarna hij het speeksel uitsmeerde over een wreef en tussen mijn tenen.
Ik schaamde me dood toen hij dat deed. Vandaar die schichtige blikken om me heen.
“Kap er mee joh, iedereen kan ons zien!” siste ik tussen mijn tanden, maar het klonk geeneens half gemeend!
Ro trok zich er niks van aan. Hij knipoogde alleen.
Ik zag zijn mond een stukje opengaan, waarna schuimende spetters speeksel van tussen zijn lippen op mijn andere voet drupten.
Ontdaan, maar vreselijk opgewonden van dat gevoetjevrij , gluurde ik naar de toeschouwers, die nog steeds maar deden of ze niets zagen.
Ik voelde Ro zijn mondsap uitstrijken over mijn voet en onder mijn voetzool en toen ik omlaag keek, glom mijn voet. Nat! Het was zó …………? Ongehoord geil!
Ro hield in elke hand een voet, plantte die. Op elk van zijn dijbenen een voet. De stof van zijn broek voelde zacht onder de huid die hij zonet nog liefkoosde.
Twee handen smokkelden langs een kuit omhoog en al die tijd bleef hij me strak aankijken. Bij mijn knieën sneakten de handen naar binnen en kropen hun weg naar boven, langs het fluweel van mijn dijen.
Maar? Dit kon hij niet maken!!!
Onder mijn jurkje!!!
Middenin zo’n menigte klanten!!!
Mijn hart hamerde bezeten in mijn borst; kuhbong, kuhbong, kuhbong.
Iedereen moest dat toch zeker horen?
“Ro! Niet doen, Ro! Da’lijk ziet iemand wat je doet!”
Het kwam er nauwelijks verstaanbaar uit, maar wat veel erger was: het hitsige geluid klonk zo ontzettend niet-gemeend. Tegenstrijdige gevoelens vochten namelijk om voorrang in mijn geest!
Vingers frummelden aan de rand van mijn stringetje, vingers die er onder probeerden te kruipen.
Ik schoof wat naar voren, naar de rand van de bank, heimelijk verlangend die vingers tegemoet te treden.
Daarmee viel mijn laatste verdediging.
Het sap uit mijn spleetje borrelde uit over de vingers, die terug werden gehaald, waarna ook mijn eigen, geurige room werd uitgewreven, keer op keer opnieuw, over mijn voeten en rond mijn tenen.
Plots stond Ro op en pakte mijn hand, voerde me mee langs rekken kleding.
De Scarpa’s, mijn pumps en sokken bleven achter. Ik dus op blote voeten.
In het langslopen griste hij een stel broeken uit een rek en duwde me een pashokje in.
Een ruk en het gordijntje was dicht en Roland draaide zich naar me toe.
Ik keek niet naar zijn gezicht. Ik keek naar beneden.
De broeken die hij meegeratst had dumpte hij, zonder daar verder aandacht aan te besteden, plompverloren in een hoek. Niet meer dan een middel waren ze, tot een heel ander doel, waarna hij zijn handen naar zijn
eigen broek bracht en de rits omlaag rukte.
Er stak een bult in zijn onderbroek die boekdelen sprak!
Hij draaide me om, mijn gezicht richting passpiegel, boog me voorover tot ik op het krukje leunde en legde toen mijn jurkje op mijn rug.
Mijn stringetje werd op mijn knieën getrokken en in de spiegel zag ik zijn broek en onderbroek tot op zijn enkels zakken en voelde ik hem bij me naar binnen stormen.
Met een ongekend enthousiasme verwelkomde mijn zwelling zijn zwelling en we deden ons lievelingsding, achterlangs, daar, in dat hokje bij Perry.
Soppend met zijn staaf, tot diep in me en met vingers over mijn klit, voerde hij me hemelwaarts, waarna ik me omdraaide en zijn hom opslokte.
Ik durf te wedden dat de weeë geur van seks nog dagenlang dat pashokje domineerde.
Nadat we ons gefatsoeneerd hadden liepen we terug naar onze schoenen.
Onderweg hingen we de broeken terug, alwaar een medewerkster onwetend Roland vroeg: “Pasten ze niet?”
“Jawel hoor, ze pasten prima. Maar ze waren niet dat wat ik voor ogen had.”
Nee, dacht ik, hij had mij voor ogen (en voor wat anders!) en Ro wist dat ik dat dacht.
Ginnegappend liepen we verder, terug naar het bankje, waar ons schoeisel nog immer braaf wachtte.
“Twee paar Scarpa’s. Dat is dan € 198”, sprak de jonge juffer achter de toog.
“Een koopje, schat”, joeg Ro haar in verlegenheid. “Verbazend wat je hier allemaal niet kunt krijgen, voor zo weinig geld.”
Ik betaalde en zag haar blozen.
Buiten duwde ik proestend een vuist in zijn buik.
“Meisjes plagen, hè? Stouterik!”
