| Kruisoffer |
Flapflapflapflapflapflapflapflapflapflapflapflapflapflapflapflap.
Hoewel ik krampachtig met mijn volle gewicht terugvocht, lukte het mijn Jimny dekking te zoeken in de berm naast het asfalt, alsof behept met een eigen wil.
Ja, hoor, een lekke band. Kut! Kwart voor vijf zaterdagochtend, in the middle of nowhere en geen lantaarnpaal in zicht natuurlijk.
Ik stierf van de slaap en dan dat. Beter getimed kon een platte niet zijn. Nou, behalve als het geregend had, dan had het zelfs nog mooier geweest. Dit was weer eens zo’n ‘kruis’ dat ieder op zijn tijd te dragen krijgt!
Kut, kut, kut!
Terwijl dat ding me normaliter toch zoveel plezier bezorgt, vervloekte ik tot driemaal toe hartgrondig mijn eigen geslacht. Ik weet het; weinig ladylike, maar het luchtte wel mijn gemoed.
Flink balend stapte ik de auto uit en smeet de deur achter me dicht. Dat zal je leren, kreng!
“Pak jij de krik, dan pak ik de kruissleutel.”
Er ligt altijd een kruissleutel onder de bijrijderstoel van mijn Jimny en daar ging Roland naar op zoek. Ik pakte de krik achter uit de hondenbak en haalde de reserveband van het achterportier. Maaike stond er bij en keek
ernaar.
“’K heb ‘m!” riep hij met zijn gebruikelijke enthousiasme, “Hier hebbie ‘m.”
Pardon?
Stomverwonderd keek ik hem aan.
Meen je dat nou, dacht ik. Je verwacht toch niet dat ik die band ga verwisselen? Zijn stralende gezicht beloofde me dat dit nou precies was wat hij wel verwachte.
Isn’t there someone around by the name of Jeffrey????
Natuurlijk wilde ik me niet laten kennen. Zonder ook maar iets van mijn gramschap te laten blijken nam ik de kruissleutel aan en verwisselde de band, terwijl Roland en Maaike toekeken.
“Goed zo, Carlijn, je kan het echt. Je bent echt zo handig als ik dacht. Ik wilde wel eens zien of je een band kon verwisselen zonder de hulp van een man. Je had niet gewild dat ik dat deed, toch?”
Of ik dat gewild zou hebben? Ik dacht het wel! Nou ja, misschien dan niet helemaal, maar hij had me ten minste kunnen helpen.
Door de hele toestand was ik al niet mijn normale evenwichtige zelf en mijn antwoord kwam er enigszins stekelig uit.
“Nee hoor, je hebt gelijk. Ik wilde dit klusje helemaal zelf opknappen. Ga jij maar lekker warm in de auto zitten, dan kunnen we eindelijk naar huis.”
Het cynisch ondertoontje in mijn stem kon ik niet vermijden.
En het was tot dan toe zo’n perfecte avond geweest.
Vrijdagavond
Maaike, Ro en ik waren gaan dansen in een klein tentje in een poldergat bij ons in de buurt. Je weet wel, zo’n ielepetieterig prutdorpje met slechts een ouderwets zaaltje, veel bruin hout en meestal bij een kerk, maar
waar dan wel af en toe een regiobandje speelt. Zo ook die avond en het was hartstikke gezellig geweest, zo met z’n drietjes.
Maaike logeerde het weekend bij ons en met z’n drieën opgepropt in mijn sardienenblikje togen we op weg naar onze bedden om nog een paar uurtjes gelukzalig te knorren. Tot die lekke band!
De modder naast de weg en het vuil van de band maakten me smerig en omdat de reis langer duurde dan gehoopt, stak ik pas rond half zes de sleutel in de voordeur van mijn woning.
Het enige wat ik wilde was douchen en mijn bed in, waar ik vervolgens niet in slaap viel. Mijn geest was gewoonweg te actief met broeden op een plannetje om Roland betaald te zetten wat hij bij die lekke band had
gedaan. Of liever gezegd: had nagelaten.
Uiteindelijk bekokstoofde ik een passend plannetje en alleen de gedachte eraan gaf me al zoveel binnenpret, dat dit het ‘kruisoffer’ dat ik er voor over moest hebben meer dan zou compenseren. Hoopte ik!
De voorbereiding nam niet meer dan een paar minuten in beslag.
Sinds mijn slavenbestaan in Frankrijk had ik wat ik nodig had in huis en ik hoefde niet ver te zoeken. Het spul lag onderin de kast op mijn slaapkamer, het enige tricky part was dat ik daarna nog in een nachtpon naar de
Jimny moest.
Zonder dat Ro wakker werd deed ik wat ik doen moest en kroop terug naast hem onder het dekbed, waar het me opnieuw moeite kostte in slaap te komen. Bij de gedachte aan zijn gezicht als hij met mijn verrassing
geconfronteerd zou worden, krulde er een besmuikt glimlachje om mijn mond. Ik wist zeker dat hij hooglijk verrast zou zijn.
Het was de eerste stap van mijn ‘kruistocht’ tegen zijn ‘onbehulpzaamheid’.
Kruisverhoor
Waarin ik Ro het vuur na aan de schenen leg
Laat in de ochtend lag ik op mijn linkerzij met mijn rug naar Ro toe, toen ik ontwaakte. Zoals bijna altijd, werd ik als eerste wakker en draaide me op mijn andere zij. Roland lag plat op zijn rug te slapen. Dat duurde niet
lang meer en na een kleine tien minuten maakte ik zijn ontwaakritueel mee. Hij begon te bewegen, trok met zijn gezicht en opende zijn ogen. Genoeglijk rekte hij zich uit, spande en ontspande de spieren van zijn hele
lichaam en strekte zijn armen boven zijn hoofd omhoog. Toen pas leek het tot hem door te dringen dat ik naar hem lag te kijken.
“Hoi lieverd,” zei hij, terwijl hij zich naar me toe draaide en zijn lippen tegen de mijne plette, “hoe laat is het?”
Ik lachte naar hem.
“Nog lang geen tijd om eruit te gaan, er moeten eerst nog even wat dingen geregeld worden.” De woorden ontsproten op een neutrale manier aan mijn lippen.
Niet-begrijpend keek hij me in mijn ogen.
“Hoe bedoel je?”
Een belangrijk aspect van mijn plannetje was dat ik hem wilde opfokken, voordat ik hem deelgenoot zou maken van mijn voornemen. Des te groter zou de verrassing zijn en des te duidelijker zou die overkomen.
Daarvoor moest hij een erectie hebben en dus schoof ik een hand onder het dekbed naar hem toe en legde die op het spulletje tussen zijn benen.
Terwijl ik zijn zak en zijn piemel met mijn hand bedekte, ging de vragende blik op zijn gezicht over in een stralende glimlach. Waarschijnlijk dacht hij te weten welke dingen ‘er nog even geregeld’ moesten worden en
verheugde hij zich op wat er komen ging en wat in zijn gedachten een aangenaam tijdverdrijf zou worden. Hoe een man zich vergissen kan!
De reactie van zijn lijf ondertussen, ontgroeide mijn hand onder het dekbed.
Met mijn vingers om zijn lul voelde ik die tot volle wasdom opzwellen en het gevolg was voorspelbaar en gewenst: Ro stuurde zijn handen naar mijn lichaam voor wat hij zou denken dat het begin was van een gezonde
vrijpartij. Helaas voor hem mocht het niet zo zijn.
Waar zijn handen mijn borsten verwachtten, stootten ze op heel iets anders.
De glimlach ging over in verbazing en voor ik het wist richtte hij zich op en rukte het dekbed van me af. Mijn verrassing ontrolde zich in een oogwenk en de verbijstering van dit ruwe ontwaken stond op zijn gezicht gegrift.
“What the fu..? Wat heb jij nou aan?”
Verbazing veranderde in verwondering, al snel gevolgd door ontzetting.
“Dit, lieve Roland, is een kuisheidsset.”
’s Nachts had ik de kuisheidsgordel aangetrokken die ik van André en Sophie moest dragen voor ik naar Frankrijk vertrok, samen met het bovenstuk, dat strak om mijn borsten gespannen zat. Het setje maakte mijn
door hem zo teerbeminde snoepgoed volslagen onbereikbaar.
In het licht van de lamp boven het bed blinkerden de slotjes op het borststuk en aan de voorkant van het onderstuk zijn ogen tegemoet. De aanblik moest hem volkomen van zijn stuk geworpen hebben, want ondanks dat
ik zijn paal stevig in mijn hand gekneld hield, voelde ik het ding verrassend snel verschrompelen tot er niet meer over bleef dan een nietig prulletje.
“Maar, waarom heb je……..? Ik snap het niet!”
“Vanmorgen vroeg Ro! Denk eens na. Vanmorgen vroeg, daar draait het om. Je weet waar een kuisheidsgordel voor dient, hè?”
Hij schokschouderde.
“En wat nu?” vroeg hij bedremmeld.
“Tja, wat nu?” antwoordde ik vragend.
“Oorspronkelijk diende zo’n gordel om te voorkomen dat een vrouw seksueel verkeer had met een andere man dan haar echtgenoot. Zo’n gordel was dus bedoeld om de vrouw kuis te laten zijn. Ik dacht na gisteravond
dat ik de rollen maar eens om moest draaien. Deze gordel ga ik gebruiken om jou te straffen en jou een tijdje kuis te laten leven.”
“Maar waarom, wat heb ik dan gedaan?”
“Het gaat niet om wat je gedaan hebt schatje, maar om wat je niet gedaan hebt. Wat gebeurde er vannacht ook al weer?”
Zijn ogen lichtten op toen het besef tot hem doordrong.
“Oh, is dat het? Je bent boos omdat ik je niet geholpen heb met die lekke band?”
“Nee nee, Ro, fout. Ik ben niet boos. Je zei dat je wilde zien of ik die band kon verwisselen zonder de hulp van een man. Je zat me te plagen, niet? Nu zal ik jou eens plagen. Dit setje had ik nog liggen. Net zoals jij je
afvroeg of ik zonder man kon, vraag ik me af of jij zonder vrouw kan. We zullen pas weer seks met elkaar hebben wanneer jij het voor mekaar hebt gekregen die gordel van me af te krijgen. Zo simpel is het. Vind je dat
niet een geinig plagerijtje van me?”
Mijn opmerkingen ontlokten zoals vaak een glimlach aan zijn gezicht en ik moest me inhouden om niet direct ter plaatse die gordel van me af te gooien en een lekker potje met hem te vrijen. Het kostte me nogal wat
zelfbeheersing, maar ik hield me stoer. Op mijn persoonlijke ‘kruistocht’ tegen zijn machogedrag van vannacht moest ik op de ‘kruispunten’ die ik de komende dagen op mijn weg zou tegenkomen en waar ik moest
kiezen welke koers ik zou volgen, altijd mijn doel voor ogen houden en nooit de verkeerde afslag nemen.
“En wat moet ik daar voor doen? Ik neem aan dat ik dat ding niet zomaar van je lijf mag rukken.”
“Nee. Los van de vraag of je dat lukt, mag je dat inderdaad niet. Altijd als we samen zijn zal ik dit spul dragen, net zolang tot je het op een acceptabele manier van me af kunt halen. Dit ding blijft zitten tot je de oplossing
daarvoor vindt. Heb je enig idee wat die oplossing zou kunnen zijn?”
“Nee, niet echt, nee.”
“Misschien helpt het als ik je een hint geef. Wat heb je wèl gedaan bij die lekke band?”
“Nou, alleen die kruissleutel gepakt,” zei Roland, “dat weet ik nog, die heb ik gegeven. Maar wat is daarmee?”
“Oké. Met die kruissleutel kreeg ik mijn wiel eraf. Als je deze kuisheidsgordel ziet, hier, in mijn kruis,” en ik wees naar de plek waar onder de gordel mijn spleetje verborgen zat, “wat denk je dan dat de oplossing zou
kunnen zijn?”
Ik zag bijna zijn hersens de associaties leggen: slotjes, kruissleutel, kuisheidsgordel over mijn kruis, openmaken, de puzzelstukjes vielen alle op hun plaats en hij begon te lachen.
“Car, heel goed gevonden. Ik moet natuurlijk de sleutel voor de slotjes vinden? De kruissleutel om de band eraf te halen en een ‘kruis’sleutel om de gordel van jou af te halen. Zonder kruissleutel kun je in beide gevallen
niks klaarmaken! Geweldig gevonden.”
Hij boog zich voorover om me een zoen te geven, maar ik draaide abrupt mijn hoofd af.
“Nee, jonge heer Ro, niks ervan. Je mag pas weer seksen met me als je de sleutel voor mijn slotje gevonden hebt. Tot die tijd sta je buitenspel en moet je jezelf maar vermaken. Ik weet het goed gemaakt. Als jij nou tot
het moment dat je de oplossing hebt in de logeerkamer slaapt, dan kan Maaike bij mij in bed.”
Een sip, gespeeld pruilmondje was het gevolg.
“Zo, jij bent hard, zeg. Heb ik dat echt verdiend?”
“Ja, Ro, je moet boeten voor iets wat je niet gedaan hebt. Ga naar Maaike en leg het haar uit en vraag of ze nog even bij mij komt, dan kun jij in het logeerbed.”
Met hangende schouders en een geval dat op half zes hing droop Ro af, mijn slaapkamer uit. Hij wist dat ik schertste, maar speelde zo goed de geslagen hond dat ik er bijna alsnog intrapte en op het punt stond hem
terug te roepen. Ik moest op het puntje van mijn tong bijten om mezelf tegen te houden, tot zijn strakke kontje door het gat van de deur verdween en hij de deur van mijn slaapkamer achter zich dichttrok en ik op Maaike
wachtte.
Kruisproef
Waarin Maaike en ik elkaar savoureren
Eén sleuteltje van het kuisheidssetje droeg ik bij me. Het lag onder mijn kussen en snel maakte ik de gordel en het bovenstuk los en deed ze uit. Het setje had behoorlijk strak gezeten en de randen lieten richels in mijn
velletje achter.
Tien minuten later kwam Maaike de slaapkamer binnen, een big smile op haar gezicht.
“Roland heeft me alles uitgelegd,” giechelde ze, “je hebt hem goed op zijn nummer gezet, zeg. Hij ligt nu in mijn bed en hij zei dat ik bij jou mag kruipen.”
Maaikes ranke meisjesbenen staken verleidelijk onder haar ponnetje uit en ik wenkte haar om lekker onder het dekbed te kruipen. Waar Roland gelegen had was het bed nog warm en genoeglijk kroop ze op zijn plek.
Samen met Maaike schoof er een sensueel magnetisme naast me.
Als grietjes van vijftien lachten we onder het dekbed hard om Ro’s kwelling. Zo hard, dat het bijna niet anders kon of hij moest ons horen. We praatten honderduit over jongens en wat een oenen dat soms zijn.
Meidenprietpraat, je kent dat wel.
Toch duurde dat praten niet lang.
De wederzijdse aantrekkingskracht onder het dekbed nam voelbaar toe en de periodes dat we door die spanning geen van beiden precies wisten wat te zeggen werden langer en langer, gebiologeerd als we waren
door het feit dat onze lichamen zo dicht bij elkaar lagen. We draaiden ongemakkelijk met onze lijven, wisten niet goed wat ermee te doen en draaiden met onze woorden ook mentaal om de hete brij heen. Ik had al zo
lang niet meer met een vrouw het bed gedeeld dat Maaike de personificatie van verleiding werd en wulpse gedachten zich in mijn brein opstapelden. Hoe graag ik haar ook aan wilde raken, ik durfde niet de eerste stap
te zetten.
Dat deed Maaike.
Per ongeluk raakte een hand van Maaike mijn heup aan en dat was de vonk die onze passie deed ontvlammen.
Maaike hield zich niet langer in en ik zag haar moeizaam slikken toen ze met haar hand hoger tegen mijn romp kroop en haar arm over me heen legde. Ik sliep bloot, dus toen ze bij mijn borst kwam, kon het niet anders
of haar hand op mijn tepel joeg een rilling van begeerte door mijn lijf. Ze wachtte heel even voor ze verder ging en toen er alleen kreuntjes van genot uit mijn mond kwamen, verplaatste ze haar hand naar mijn andere
borst en pakte de keiharde tepel. Zelf bleef ik doodstil op mijn rug liggen en wachtte gejaagd ademend af wat er verder gebeuren zou. Ik wilde niets overhaasten, want Maaike was een maagd als het op vrijen met een
vrouw aankwam. Tenminste, voorzover ik wist.
Met de hunkering van een heet vrouwtje in haar ogen en op haar gezicht, beroerde Maaike mijn bovenlijf. Ik had mijn handen onder mijn hoofd neergelegd en glimlachte naar haar en onderging genietend haar strelingen.
Die glimlach was blijkbaar voldoende voor haar om de volgende stap te durven zetten. Oplettend op hoe ik reageerde, schoof haar hand langzaam over mijn buik naar beneden, passeerde mijn navel om daarna
liefdevol door mijn haartjes te kroelen. Een lichte aarzeling, alsof ze zichzelf afvroeg of ze wel verder wilde gaan, en haar vingertopjes stopten middenin mijn pruikje. Met haar ogen nog altijd op mijn gezicht gericht
verschoof ze haar hand nog wat verder naar beneden. Vingertopjes raakten vederlicht mijn schaamlippen aan en ik voelde de vingers ronddartelden over mijn spleetje. Sappen stroomden al en door die mierenzachte
kriebeling werd mijn kutje almaar zompiger.
Schor van de hartstocht schraapte ik de brok uit mijn keel en leverde me volledig uit aan die meisjeshand over mijn gevoeligste plekjes. Het duurde niet lang voor ze mijn knopje zocht en me vingerde. Nooit gleed er een
vinger bij me naar binnen, het enige wat ze deed was me daar stimuleren en het was hemels.
Ik had lang droog gestaan wat vrouwen betreft en door wat Maaike met me deed, wist ik weer wat een huiveringwekkende genoegens vrouwen bij me op kunnen wekken. Lang duurde het dan ook niet of ik kwam klaar
onder het handje van Maaike, die lustig doorvingerde en me een serie orgasmen bezorgde die ik niet gauw vergeten zal.
Pas toen ik het niet meer kon verdragen en haar hand wegduwde van mijn vlammende kut, stopte ze. Afgemat drukte mijn lijf zwaar in de matras en kon ik alleen als een dom wicht naar haar grijnzen. Ik knipperde in
slowmotion met mijn ogen, kirde zachtjes en zuchtte diep. Ze begreep de boodschap die er uit sprak: ze zakte achterover en sloot haar ogen en ze wist hoe intens ik van haar vingertjes genoten had.
Op dat moment stapte Roland binnen.
“Opstaan dames, tijd om te gaan eten.”
Verstoord draaide ik me naar Maaike toe en met mijn lippen tegen een oortje lispelde ik geil: “vanavond”. Alleen voor haar verstaanbaar. Dat zei genoeg.
Roland liep heel de dag zogenaamd te mokken en te hengelen naar waar mogelijk de sleutel tot het openen van mijn gordel gevonden kon worden. Hij wist net zo goed als ik dat het een spel was en we genoten er met
volle teugen van, net als Maaike, die de woordenwisselingen ‘alsof jullie al jaren getrouwd zijn’ tussen ons twee geamuseerd aanhoorde.
Niet alleen probeerde Ro me de hele tijd te verleiden de ligplaats van de sleuteltjes te vertellen, ook zocht hij het hele huis door. Mijn kasten, laden met mijn lingerie, alles ging overhoop.
Hij ging er, ten onrechte, vanuit dat ik het sleuteltje dichtbij zou hebben verstopt, omdat ik het midden in de nacht geregeld had. Zo dom was ik echter niet, om het hem zo gemakkelijk te maken.
Aan de andere kant had ik er wel voor gezorgd dat er een logische relatie tussen oorzaak en gevolg bestond. Hij moest de vindplaats kunnen beredeneren, dat vond ik niet meer dan terecht.
Uiteraard vond hij het sleuteltje niet zoals hij bezig was en naarmate de klok meer naar de avond neigde, liep hij vaker met zijn ziel onder zijn arm rond. Het begon hem te dagen dat het die zaterdag niet zou lukken mij
van mijn gordel te ontdoen en dat hij die nacht in de logeerkamer zou moeten slapen, ver bij mij vandaan.
“Ah joh,” strooide ik nog wat zout in de wond, “dan gebruik je toch gewoon je handen.”
’s Avonds thuis zorgde ik voor nog veel meer olie op het vuur.
In zo’n doorzichtige sleutelhanger waarin je een pasfotootje stopt, deed ik in plaats van een foto een briefje en hing het aan het slotje van de gordel. Omdat het slotje onderaan hing, in het midden van de beugel,
slingerde de sleutelhanger bij elke beweging heen en weer voor mijn ‘kruisboog’: de door hem zo vaak bezochte vallei tussen mijn dijen. Met de gordijnen toe, droeg ik die avond louter het setje en al die tijd maakte dat
sleutelhangertje aanlokkelijk een verleidingsdansje voor Rolands ogen.
Ergens tijdens de avond kon hij zich niet langer meer beheersen, greep het hangertje en las de boodschap op het lichtroze papiertje:
Maaike en ik bulderden het uit van het lachen.
Die avond verdween Ro zwaar terneergeslagen (ahum!) in zijn eentje naar de logeerkamer. Zelfs geen nachtzoentje stond ik toe, ik moest namelijk vreselijk uitkijken me niet te laten verleiden de verkeerde afslag te
nemen, weet je nog?
Voor mij beloofde de nacht met Maaike spetterend te worden. Dit keer droeg ze niet eens dat minuscule ponnetje toen ze bij mij het bed in stapte. Haar Evakostuum was stralend genoeg.
Van de ongemakkelijkheid tussen ons van die morgen, was geen spoortje meer te bekennen en de verlegenheid met elkaars nabijheid had plaatsgemaakt voor een onverbloemde hartstocht. Hand in hand warmden we
ons bed op voordat ik het initiatief nam en bovenop Maaike klom. Ik kuste de streep littekenweefsel over haar wang en wachtte af, hoopte een blijk van aanmoediging waar te nemen.
Waar mijn borsten groots en majestueus haar gezichtsveld domineerden, vormden haar borstjes nauwelijks hobbeltjes zoals ze lag, alleen de tepeltjes priemden trots omhoog. Hoewel ik langer ben dan Maaike, drukten
mijn tepels zwaar op de hare toen ik me liet zakken. Mijn lippen zweefden vlak boven haar mond en ik keek diep in die donkere kijkers van haar.
De aanmoediging kwam in de vorm van haar lippen. Ze richtte haar hoofd op, waardoor onze lippen elkaar ontmoetten. Ultravoorzichtig tipten we onze monden tegen elkaar, alvorens die kus oncontroleerbaar overliep in
een verkenning van onze mondholten en ik het puntje van haar tong tegen de mijne voelde. Het speeksel dat ik uit haar mondje dronk, was zoet als honing op mijn tong.
Hijgend trok ik me terug en likte me een weg naar haar borstjes en zoog er de harde speentjes tussen mijn lippen. Maaike geurde jeugdig en haar huid was glad als satijn onder mijn tong. Met mijn lippen rond haar
spenen gezogen kromde ze haar rug en duwde ze haar borstjes hard tegen mijn lippen en tong en snorde als een poes bij de kachel.
Verder trok ik mijn natte spoor, over haar buik, naar beneden, tot in het vlassige schaamhaar dat in een driehoekje deels haar onderlichaam bedekte. Het oranjerood paste fantastisch bij haar huidskleur. Onbezoedeld
schemerde de blanke huid, met sproetjes doorspikkelt, door de verspreid staande haartjes. Het mofje kriebelde mijn neus terwijl ik me erdoorheen snoof, voor ik me volledig oprichtte en op mijn knieën tussen haar
liezen ging zitten.
Het was me al eerder opgevallen hoe hoog Maaikes venusheuvel oprees van tussen haar benen. Ik kon precies zien waar haartjes waren weggeschoren en het toefje bovenop de heuvel accentueerde de bolling van
haar schaamlippen. Tussen die twee plooien lagen half verscholen de huidplooi van haar kittelaar met eronder de lipjes die haar grotje omsloten. Het was een beeldschoon plaatje, dit prille kutje van hoogstwaarschijnlijk
nog een maagd. Ik nam me voor haar niet haar maagdelijkheid te ontnemen door bij haar binnen te dringen, met vingers of met een van mijn vibrators, maar wel volop van haar te genieten. Met mijn handen achter de
knieën tilde ik haar benen op en vouwde ze naast haar borst. Dat ontsloot haar suikerzoete sekspotje en ik begroef mijn gezicht in de natheid die lonkte, wellustig likkend en zuigend.
Eerder had ik me afgevraagd hoe haar kutje zou smaken en dit gaf mij het antwoord: verslavend!
Maaike zelf trok haar kutlipjes open en gulzig lebberde ik het filmpje vocht op dat als dauw de voering van haar poesje bedekte. Natuurlijk vergat ik het knobbeltje bovenaan niet en flitste er met mijn tong overheen tot ik
merkte dat ze op barsten stond. Haar adem stokte voor een tel, dijspieren spanden zich en toen ze kwam zag ik haar buik ritmisch golvend samentrekken. Ik verdubbelde mijn inspanningen en ze kreunde onbedaard,
liet de klanken van haar wellust de vrije loop en kronkelde en steigerde onder mijn onstuimige tong. Haar handen grepen in mijn haren en trokken mijn gezicht hard in haar doorweekte kledder en smoorden me in haar
liefdessap, dat vrijelijk stroomde uit de geopende gleuf. Vocht was het, om met liefde in te verdrinken.
Maaike was die nacht geen meisje meer, ze was de belichaming van seks.
Deze Maaike bleek een seksbom die deze nacht in mijn bed tot ontploffing kwam. Achteraf haalde ik de vrijpartijen met Masha in het ijshotel voor de geest, maar die waren bleekjes vergeleken bij de overdaad aan
seks die vuurbol Maaike over me uitstortte. Weg was de verlegen deerne waarmee ik ooit op haar kamer kennismaakte. Ervoor in de plaats was een seksheks zonder remmingen opgestaan. Is het dan waar? Zijn
roodharigen inderdaad, zoals ze zeggen, van die vurige minnaressen?
Maaike was daar in ieder geval die nacht het levende bewijs voor. We waren onverzadigbaar en kronkelden als slangen over elkaar, door elkaar en om elkaar. ’s Morgens voelde ik me dan ook zalig geradbraakt en
uitgeblust van al dat gevinger, gelik, gezuig, gestreel, gezoen en al die andere dingen die je doet bij vrijen en van de ontelbare keren klaarkomen als gevolg daarvan. Mijn ‘kruisbloempje’ voelde rauw aan en voor het
eerst was ik blij dat Roland die ochtend niet ook nog een ‘kruispeiling’ op kon eisen. Dat had ik niet overleeft!
Met wallen onder onze ogen zaten Maaike en ik de zondagmorgen die erop volgde aan de ontbijttafel. Roland keek met een schuin oog naar ons. Hij moest zich wel afvragen hoe het kwam dat we er zo verlopen
uitzagen, maar hij had het besef dat niet te doen. Als hij het echt had willen weten had hij slechts naar mijn slaapkamer hoeven gaan. De lucht en het beddengoed daar waren bezwangerd van Eros en transpiratie en een
enkele snuif had hem in geuren en kleuren verteld wat er die nacht was voorgevallen.
Misschien had hij het ook al wel geraden, want in plaats van te vragen naar de oorzaak van mijn wallen, begon hij over de sleuteltjes. Tevergeefs.
Kruisvuur
Waarin Roland de sleutel tot de snoeppot vindt
Zondagavond zetten Ro en ik Maaike af bij haar thuis. We dronken een kopje koffie met haar ouders, beneden in de huiskamer en nog wat later nam ik afscheid op haar eigen kamer. Geen van beiden zei iets, we
sloegen onze armen om elkaar heen en wisselden een innige kus uit. De gedachte aan haar jeugdige lichaam en datgene wat we met elkaar hadden gedaan tolde door mijn hoofd en ik voelde dat ik van onderen
reageerde. Maar ik moest haar hier achterlaten.
In de Jimny op weg naar huis, was het ijzingwekkend stil tot ik het niet langer volhield en mijn hart uitstortte over wat er die zaterdagnacht gebeurd was. Ik moest Roland die bijzondere ervaring gewoonweg vertellen.
Ro hoorde me aan zoals hij dat kan, tot ik mijn verhaal verteld had en hem van opzij aankeek. Mijn biecht leek hem niet geschokt te hebben, integendeel. Op de een of andere manier hing er een sluier van begrip over
hem heen terwijl hij begon te praten.
“Ik vind het fijn voor je dat je zo van haar genoten hebt. Je hebt me al eens verteld van je eerdere avontuurtjes met vrouwen, dus ik weet dat je biseksueel bent. Heel eerlijk gezegd had ik het verwacht, dat wat er
afgelopen nacht gebeurd is. Ik ben blij dat je het me vertelt en ik gun het je. En Maaike.”
Een ongewone monoloog volgde; over zijn gevoelens, zijn leven met mij en over Frank en Maaike en hoe onze relaties in elkaar staken, over wie we zijn. Het was alweer enige tijd geleden dat ik hem zoveel, zo gevoelig
heb horen praten. Het deed me terugdenken aan die dag in de zomer toen ik hem voor het eerst weer tegenkwam na mijn slavenbestaan in Frankrijk. De spraakwaterval van nu riep beelden op aan die van toen, toen hij
voor het eerst bij mij thuis min of meer zijn liefde voor me bekende. Eens temeer begreep ik hoe verliefd hij op me is en wat hij voor me betekent. Ik wilde hem wat zeggen, maar hij was me voor.
“Car? Ik zie dat je iets wilt zeggen, dat snap ik, maar ik doe het niet.”
“Kun je al gedachten lezen ook?” vroeg ik hem en lette meer op zijn reactie dan op de weg.
“Misschien. Als je voor wilde stellen om vanavond met me naar bed te gaan en je pakje voor me uit te trekken, ja, dan wel.” Met een wijsneuzerige blik keek hij me aan en hij kreeg de bevestiging die hij zocht.
“Laten we daar mee wachten. Ik hunker naar je, maar ik vind het ook heel spannend om je te verdienen. Laat me dus maar zoeken. Spreken we dat af?”
Met een knikje bevestigde ik zijn voorstel, al kostte het me vreselijk veel moeite, want mijn lichaam en geest hongerden naar zijn hartstocht.
Die week ging Roland als ware het met een stofkam nogmaals door het huis. Elk gaatje, kiertje en plekje werd uit en te na doorzocht. Niks bleef op zijn plaats. Zelfs de berging moest eraan geloven. Geen sleuteltje was
er te vinden natuurlijk! Al die tijd liet hij zich op zijn zoektocht leiden door zijn jakkerende hormonen, in plaats van door zijn hersens. Hij had nog steeds niet de logische relatie ontdekt die ik voor de schuilplaats bedacht
had en zolang dat niet het geval was, moest hij lijden, net als ik.
Ro sliep elke nacht naast me in mijn bed en af en toe verleidde mijn aanwezigheid hem tot afdwalen van zijn ascese. Dan legde hij zijn hand op een bloot stukje van mijn huid of zelfs bovenop een deel van mijn
kuisheidssetje, op mijn borsten of op de beugel over mijn spleetje, of wriemelde aan de slotjes. Elke keer als hij dat deed tikte ik hem blijmoedig op zijn vingers en liet dat gepaard gaan met een halfgemeend “af!”
’s Morgens vertelde hij me dan weer hoe hij uren wakker had gelegen met denken aan de mogelijke vindplaats.
Het was donderdagnacht half vier toen ik uit mijn slaap gerukt werd doordat het dekbed ineens van me afgetrokken werd. Slaapdronken merkte ik vaag dat er aan mijn slotjes gemorreld werd. Pas toen ik mijn
gedachten kon focussen en mijn ogen scherpstellen zag ik het silhouet van Roland in het schemerlicht van het bedlampje. Hij zat over me heen gebogen en in zijn hand zag ik iets glinsteren. Ik voelde hoe het slotje van
mijn bovenstukje werd geopend en hoe mijn borsten werden blootgelegd. Verrast greep ik naar het sleuteltje onder mijn kussen. Dat lag er nog. Ro had het verstopte sleuteltje gevonden!
Ro schoof over mijn benen naar beneden naar het slotje van de gordel. Toen pas drong het echt tot me door: hij had de logica achter mijn opdracht aan hem doorgrond.
Pardoes besprong begeerte me en ik begon te hijgen, want nu werd het ‘legaal’. De razendsnel opkomende zucht naar zijn lichaam racete door mijn geest en lijf en ik zag hem het sleuteltje in het slotje daar beneden
steken. Een kleine draai en de beugel floepte open. Frisse nachtlucht stroomde over mijn oestertje voordat ik op mijn buik werd gerold en Ro het bovenstuk en de gordel van me afnam.
Met een hand vol speeksel wreef Ro over de gleuf tussen mijn benen en maakte me klaar voor wat onontkoombaar was. Alsof ik dat glijmiddel nodig had!
Vanaf het moment dat ik me realiseerde dat hij de oplossing gevonden had en mijn bescherming open pelde, gingen de klieren in mijn kut als gekken te keer en beter gesmeerd dan ik mezelf aandeed kon ik niet zijn. Ik
wilde nog maar een ding: die stormram in me voelen. Waar, dat maakte me niet uit.
Geen van beide spraken we. Het was geen tijd voor woorden; er was achterstand, en die moest ingelopen worden!
Het restant van die donderdagnacht evenaarde met gemak de passie met Maaike. Ro is en blijft mijn ‘kruisridder’ met een lans die hij meesterlijk weet te gebruiken. Hij zette me op handen en knieën en bestormde me
van achter. Bereed me als een Bronco, wild en vol overgave en spoot me vol met het zaad uit zijn wonderstok. Het leek wel of hij er niet genoeg van kon krijgen.
Zwaar zwetend kwam ik klaar onder zijn niet aflatend gebonk. Straaltjes transpiratievocht prikkelden spoortjes langs mijn lijf, ik droop en vloeide van onder. Mijn zoutbezwete borsten werden gekneed door sterke
handen. Heet ‘kruisvuur’ brandde in mijn gleuf, de hitte van zijn staak, en ik koesterde die gloed, die me vertelde hoeveel hij om me geeft. Een gevoel om nooit te vergeten.
Volkomen bevredigd lagen we na afloop in elkaars armen en hij vertelde me waar hij het sleuteltje gevonden had.
“Ik had het eerder moeten beseffen Car. Als ik je nooit ergens van kan beschuldigen is het dat je onlogisch bent. Dat had ik moeten weten en dan had ik veel eerder in je Jimny gezocht. Ik zei het zelf eigenlijk al aan het
begin. Weet je het nog wat ik zei? Ik zei zoiets als dat ik de sleutel voor de slotjes moest vinden en dat de kruissleutel voor de band was en dat ik een kruissleutel moest vinden om de gordel van jou af te halen. Zonder
kruissleutel kun je in beide gevallen niks klaarmaken, zei ik er toen achteraan.
Voor beide had ik een kruissleutel nodig en dat had me op het spoor moeten zetten. Het sleuteltje zat al die tijd aan de kruissleutel in je auto getapet. Dat kwam vannacht plots in me op en nu ben je weer helemaal van
mij.”
We zoenden elkaar diep en innig.
“Het spijt me dat ik je bij die lekke band niet heb geholpen Carlijn, ik zal voortaan attenter zijn. Dat beloof ik je.”
“Mij spijt het niet, lieverd. Ik heb van elke minuut erna genoten en jij, jij hebt niet met je ‘kruis’ op je rug gelopen, en dat bewonder ik.”
Dat meende ik ten volle!
Hoewel ik kostelijk met Maaike had liggen stoeien, Ro is en blijft mijn favoriete ‘kruisaanbidder’. Hij brengt iets mee dat Maaike, of om het even welke andere vrouw, niet bezit: zijn magistrale ‘kruisraket’ die perfect in
mijn silootje past. Alsof die twee voor elkaar geschapen zijn.
Voor de verandering kroop ik maar eens een keer bij hem op schoot.
Verandering?
Welke verandering?
|
|
