| Kippetje, kippetje: apotheose |
Blauw
Het weekend tussen de derde en vierde week voelde ik me bijster ongemakkelijk door de nacht die ik met Verde had doorgebracht. Die opmerking van haar: "Zo kan het ook" spookte aanhoudend door mijn hoofd. De
vier simpele woorden lieten me niet los. Ze knaagden aan de fundamenten waarop ik in de loop van lange jaren de zekerheden in mijn leven had opgebouwd. Waren dat schijnzekerheden?
Voor het eerst voelde ik me kwetsbaar omdat twee ogenschijnlijk tegenstrijdige gevoelens streden om voorrang.
Mijn beschermende-ik verzette zich hevig tegen elke verandering, terwijl Verde diep in mijn hart een zaadje plantte dat met ingeboren levenskracht ervoor vocht te ontkiemen.
Betekende dit dat het zaadje in vruchtbare aarde terecht was gekomen?
De strijd tussen die twee woedde in mijn hoofd en dat zorgde voor onrust in mijn geest.
Alleen al het feit dat me dit overkwam was een eyeopener voor me en voor het eerst sinds ik mezelf bewust werd vreesde ik mijn gevoelens. De vreze die zo vaak gepaard gaat met verandering bij een behoudend
mens.
Dit weekend, het laatste dat ik op het eiland zou doorbrengen, had het hoogtepunt van alle weekenden moeten worden. In plaats daarvan liep ik te tobben.
De meiden moeten het aangevoeld hebben, want alle lieten me met rust.
Op zondag tierde het oproer in mijn hoofd het hevigst en probeerde ik Verde onder vier ogen te spreken te krijgen. Haar wilde ik dolgraag vragen wat ze met haar woorden had bedoeld. Geen moment echter kreeg ik
de kans. Het leek wel of ze met z'n allen hadden afgesproken me die kans niet te gunnen.
Zelfs een vertwijfelde poging op het strand waar we zondagochtend badderden, mislukte. Verde was gewoonweg nooit alleen.
Vooral Azur, of all people, trok met haar op en leek als een kip over een kuikentje te waken. Het leek waarachtig wel een samenzwering.
Op een gegeven moment gaf ik het dan ook maar op en besloot mezelf op te laden voor de laatste week, waarin ik nog maar een doel voor ogen had. Dat was Azur.
Haar wilde ik absoluut hebben voordat ik moest vertrekken.
Op maandag bij het ontbijt kondigde ik mijn voornemen aan.
Rouge, Marrone en Svart konden me gestolen worden, net als Verde, hoewel ik voor haar warme gevoelens koesterde na de nacht die ik met haar doorbracht.
Voor Azur echter moest alles wijken.
Tegen Hans zei ik dat wat mij betreft iedereen thuis kon blijven, uitgezonderd natuurlijk Azur. Wel verwachtte ik dat er volgens de regels gespeeld zou worden zoals hij die vorige week geïntroduceerd had.
Azur zat recht tegenover me en gniffelde minzaam.
"Ik vind het best," zei ze, toen Hans aanstalten maakte een tegenwerping op mijn plan te maken.
"Laat hem toch. Als de anderen het niet erg vinden, wil ik zijn voorstel accepteren. Hij loopt de anderen anders toch voorbij zonder naar ze om te kijken. Net als vorige week."
Zij had me dus door.
"Wat heeft het dan voor zin het bos in te gaan? Hij mag laten zien wat hij kan als hij alleen voor mij gaat."
Azur draaide haar hoofd weg van Hans.
Ze had hem aangekeken terwijl ze sprak en richtte zich tot mij.
"Je wilt me al vanaf het begin aan vangen, Theo en dat is je nog steeds niet gelukt. Ik wed met je dat het je deze week weer niet lukt. Je kunt kiezen: of je hebt nog een paar leuke nachten met een van de anderen, als jij
je best doet ten minste, of je faalt als je alleen achter mij aan jaagt. Wat wil je?"
Ik dacht razendsnel na.
De weddenschap was een aanlokkelijke suggestie, maar ze had net zo goed gelijk over dat andere. Als ik Azur niet zou raken deze week zou ik inderdaad elke nacht alleen doorbrengen. Was dat de opoffering waard?
Azur bleef me strak aankijken. God, wat een überchick, dacht ik. Ik wil je per se met je snollebollen. Mijn mannelijke hebzucht speelde dik op.
In de ogen tegenover me glansde een vermetel licht dat me op de een of andere manier deed besluiten.
Ik zou ervoor gaan.
Vrijmoedig keek ik in haar ogen terug en zonder mijn blik af te wenden of zelfs maar te knipperen, haakte ik in op haar uitdagende weddenschap.
"Ik ga voor jou alleen. Koste wat het kost. Wat is je inzet?"
"Goed," antwoordde ze. "Ik wist het wel."
Allicht.
"Als jij me deze week weet te raken, krijg je naast de gebruikelijke beloning, al het geld terug dat ik van je gewonnen heb. Geef jij maar aan wat jij ertegenover stelt."
Dat wist ik al.
"Akkoord. Als ik je niet te pakken krijg, verdubbel ik het geld dat je aan me verdiend hebt. Oké?"
Azur stond op en stak over de tafel heen een hand naar me uit. De hand waarmee ze in zee tijdens het eerste weekend plagend mijn stijve had beetgenomen en me gefrustreerd in de golven achterliet.
Als ik haar zou krijgen wist ik wat ik haar met die hand zou laten doen.
Zelf stond ik ook op en bezegelde de afspraak door de uitgestoken hand aan te nemen. Het werd een krachtige greep.
Alle anderen zaten erbij en keken ernaar. Dit was iets tussen Azur en mij alleen.
"Scouts honour?" vroeg ze me.
"Scouts honour!"
Een half uur later verliet Azur de villa om zich te verstoppen op de lijn waarvan ik wist dat ik daar moest zoeken. Alle anderen bleven achter, die ontvingen hun geld zonder er iets voor te hoeven doen.
En aldus ging de laatste week van mijn verblijf van start.
Ze moest zich bedacht hebben en me ondanks alles een kans hebben willen geven, Azur. Zowel op maandag als op dinsdag werd ik door een blauw verfballetje geraakt en kreeg ik daarmee indicaties waar ze verstopt
zat.
Niet dat ik haar zelfs maar zag.
Ze bleef voortdurend uit beeld en zorgde ervoor dat ik op beide dagen onverrichter zake huiswaarts keerde.
Maandag had haar verfballetje me al vroeg geraakt en omdat de andere meiden niet meespeelden, kon ik al snel terug naar de villa. Het was nog lang geen middag.
Op dinsdag duurde het aanzienlijk langer, maar uiteindelijk, laat in de middag pas, trof de verfbal me op de rug.
Ik werd mesjogge van die griet.
Hoe was het in godsnaam mogelijk dat ik haar niet kon vinden?
Op beide dagen was ik uitermate voorzichtig tewerk gegaan. Ik had me zo goed als mogelijk gecamoufleerd, sloop als in mijn beste dagen door het bos en zette geen voet voor de ander voor ik de omgeving zorgvuldig
verkend had.
Niets bewoog, geen bosje of varen, noch een verschrokken dier. Geen takje knapte onder haar gympen. Ze was gewoon steengoed.
Op woensdag was het van het zelfde laken een pak en evenzo verstreek de donderdag.
Op die een na laatste dag wist ik niet eens dat ze me geraakt had. Pas toen ik thuis mijn overall uittrok merkte ik de blauwe vlek op.
Verbaasd tuurde ik ernaar.
Ik had zelfs niet het plopje van het schot gehoord. Het plopje dat altijd verried dat iemand op me geschoten had en meestal betekende dat ik geraakt was.
Een dunne, blauwe streep sierde de achterkant van de stof. Lang, uitgerekt, alsof een schilder er een penseel langs had getrokken. Net onder het schouderstuk iets dikker, als het begin van de penseelstreek en
uitlopend in een amper zichtbaar lijntje. Op de bolling van het zitvlak zat een enkel spatje blauw.
Bij het diner vroeg ik haar ernaar.
"Ik had je bijna gemist," vertelde ze me openhartig.
"Net toen ik vuurde, stapte je weg. Naar voor. De wind door de takken van de bomen overstemde misschien het geluid van het schot en dus wist je niet dat je getroffen was. Ik bleef zitten, want ik wilde niet verraden waar
ik me verborgen hield."
"Hoe laat raakte je me dan?"
"Net na de middag. In dat donkere gedeelte van het bos. Weet je waar ik bedoel?"
Ik knikte.
Een grote eik was mijn ruggensteun geweest terwijl ik lunchte. De bomen groeiden daar dicht op elkaar, zodat nauwelijks een straaltje licht de bosvloer raakte. Zonnestralen werden door het bladerdek verstrooid tot het
als een sluier van licht de boskleuren opfleurde.
"Lang daarna?"
"Een kwartiertje misschien. Niet veel langer denk ik."
Dus, bedacht ik me, had ik de rest van de dag op een spook gejaagd.
We babbelden nog even verder, hoewel ze verder niets van haar wedervaren prijsgaf.
Jammer, want ik viste ernaar in de hoop iets meer te weten te komen over waar ze zat en hoe ze verstopt was. Ze hield de boot echter vakkundig af.
Het zou me niet verbazen als ze doorhad dat ik zat te hengelen. Ze was er gis genoeg voor.
Bijna iedereen kent van die momenten dat je letterlijk ergens 'een nachtje over moet slapen' voordat iets dat je maar niet te binnen schiet tot je doordringt.
Dat was die nacht bij mij het geval.
Met het verstrijken van de dagen werd het duidelijk dat er een mirakel moest gebeuren wilde ik de weddenschap niet gaan verliezen. Ik prakkiseerde me suf en werd met de dag wanhopiger, wat mijn denken negatief
beïnvloedde. Mijn denken blokkeerde en vrijdag naderde meedogenloos snel en eenzaam.
Het voelde aan als onmacht. Alsof je krampachtig probeert je iets te herinneren, maar dat het je ontglipt, juist naarmate je het harder probeert. Op zo'n moment heb je rust nodig om tot je door te laten dringen waar je
naar zoekt. En heel soms overvalt het je dan.
Zoals bij mij. Na een droom over Azur.
Het is ochtend en ik lig wakker. Zojuist geworden.
Azur ligt naast me in bed na een nacht vol heftige seks. Overal om ons bed heen hangt haar geur, de vrouwelijke seksgeurstof die uit al haar poriën lijkt door te siepelen en de kamer bezwangerd met
onontkoombare feromonen.
Voor ik in slaap viel al en ik haar neukte, doordrenkte de unieke geur van haar sensualiteit mijn slijmvliezen. Het zoete zweet dat ik haar bezorgde door mijn niet-aflatende geravot in al haar holtes.
Ik kijk naar het naakte lichaam van een felle seksfeeks, dat lichaam dat me zoveel uniek genot heeft verschaft.
Ze ligt op haar zij met de benen opgetrokken. Rechts hoger dan links.
Mijn ogen volgen de lijn van de rug naar beneden, naar de benen en tussen de dijen. Ik geniet van wat ik zie en speel onnadenkend met mijn liefdeslans.
Dan kruip ik achter haar strakke kontje en bewonder de plooien tussen de benen. Daarachter schemert het grotje dat ik zo groots heb aangedaan.
Ik heb de lipjes tussen mijn lippen gehad en nu buig ik me voorover, tot dicht er tegenaan en inhaleer. Het aroma van de afgelopen nacht, de geurmix van haar en mijn opwinding, is er nog te ruiken en
ik voel de opwinding alweer bezit van me nemen.
Met haar hoofd ligt ze op het kussen, naar de zijkant van het bed. De mond hangt een klein stukje open en ik hoor haar regelmatig ademen. De ademhaling van de slaap.
Zonder haar wakker te maken stap ik van het bed en loop om naar haar zijde. Met mijn halfstijve lul in mijn hand buk ik. Zo ver, dat ik met het tuutje van de voorhuid langs haar lippen kan strelen.
De gedachte aan wat ik ga doen zorgt ervoor dat ik harder en groter word.
Nog voor mijn erectie compleet is duw ik voorzichtig de tuit tussen de lippen door de mond in, tot tussen de tanden. Als ze nu haar mond dichtklapt dan wordt het pijnlijk, maar ik zet door. Ik vind het te
opwindend en ik wil het doen. Daar moet je iets voor over hebben.
Ik schuif mijn lul nog iets verder tussen de lippen tot ik de tanden tegen mijn eikel voel.
Behoedzaam duw ik door.
Haar tanden zitten te dicht op elkaar om mijn eikel ongehinderd te laten passeren en als ik mezelf naar binnen wring, duw ik de kaken verder uit elkaar. De weerstand van de tanden duwen de voorhuid
terug tot op de stam en dan ligt mijn eikel bloot tegen haar tong. Ik voel de vochtige warmte tegen mijn eikel en haar hele mond om me heen.
Natuurlijk wordt ze wakker en haar eerste reactie is om zich terug te trekken en me uit te spugen.
Ik sta het niet toe, grijp haar achter het hoofd bij de haren en houd mijn loverslollie waar die zit.
"Mag ik?" grom ik haar toe. Maar kan ze wel weigeren?
Ze richt het hoofd enigszins op en knikt.
Pas na die bevestiging haal ik mijn lul eruit.
"Ga dan maar weer net zo liggen als zonet en doe je mond een ietsje open. Niet te ver. Zo ja."
Ik trek mijn voorhuid terug over de eikel tot ik weer een tuitje heb en net zo zorgvuldig als daarnet laveer ik het tussen haar lippen door tot tussen de tanden.
"Niet bijten Azur, en houd je tanden zoals nu."
Voor de tweede keer duw ik mijn lul naar voren en weer zorgen de tanden ervoor dat mijn voorhuid tot op de stam wordt teruggeschoven. Het is een ontzettend geil gevoel, die tanden over je kale eikel
te voelen schrapen. Het beangstigt, die harde tanden tegen dat gevoelige deel, maar geeft tegelijkertijd een extra kick. Hoe schijnbaar tegenstrijdig.
De warmte van haar mond omringt mij eens temeer en ik duw door tot mijn eikel tegen de achterkant van haar mondholte stoot.
Azur kokhalst als ik het daar raak en wil zich schielijk terugtrekken, maar daarvoor ben ik inmiddels te ver heen.
Met een hand grijp ik een bos donkerbruin haar en houd haar tegen, duw mijn lul nog verder in haar keel. Voor haar zit er niks anders op dan te accepteren wat ik met haar doe. Dat wat ze zelf aangaf
toe te staan.
Mijn andere hand houdt haar kin omhoog en daarmee voel ik hoe de dikte van mijn pik de tong naar onder duwt en de huid van de onderkaak doet zwellen.
Ik pomp en pomp, tot ik voel dat ik spuit en haar keel vul met een stroom kleverige sperma. Voorlopig trek ik me niet uit haar mond terug en voor Azur is het niet anders; alles wat in golven in haar keel
terechtkomt moet ze slikken.
Met mijn nu verslappende lul nog in haar mond duw ik mijn bekken zover naar voren dat haar neus en lippen in mijn schaamhaar zitten. Het is veruit het lekkerste dat ik ooit met een vrouw heb gedaan
en wanneer mijn lul slobberig uit haar mond floept, blijkt ook zij het lekker te hebben gevonden. Zo lijkt het ten minste.
In eerste instantie schrok ze, zegt ze, toen ze wakker werd met mijn pik in haar mond. Maar toen de eerste schrik voorbij was, berustte ze erin.
Ik gaf haar een klapzoen op de mond en draaide haar op haar buik. Er was nog iets dat ik met haar lichaam wilde doen.
Aan het voeteneind van het bed pak ik haar enkels en trek die ver uit elkaar. Haar kut en haar kont komen wijdopen voor me, klaar voor wat ik verder nog van plan ben.
Op dat moment in mijn droom werd ik wakker, misschien van schaamte.
Ook wakker wist ik haarfijn wat ik met het lichaam van Azur in die droom van plan was en schrok van mijn gedachten. Zo wilde ik niet dat het zou gaan met deze vrouw!
Zat het zo diep in me, die dominante houding, dat ik me zelfs voor haar daar niet overheen kon zetten?
Beschaamd herinnerde ik weer de woorden van Verde: "Zo kan het ook!" Had ik me daarna niet 'fatsoenlijk' gevoeld? Voor even die houding afgeworpen? Was dat niet de reden voor de strijd in mijn hoofd het
afgelopen weekend? Wat was daar nog van over?
Zelfs in de woorden in mijn droom zat een hint verborgen. Had Azur, maar dus eigenlijk ikzelf, in mijn droom niet gesproken over berusting? Dat ze het passief onderging?
Ik was aan het veranderen merkte ik, maar nog pas aan het begin!
Op dat moment begon de oplossing voor het 'probleem Azur' langzaam te dagen. Dromen over haar was blijkbaar de trigger die nodig was. Zo werd de droom toch iets waard.
De klok sprong op 01.27.
Met het bedlampje aan stapte ik het bed uit en liep naar het barretje om een flesje mineraalwater open te trekken. Met het flesje in de hand ging ik zitten op het kleine bankje en keek om me heen.
Het zwakke licht van het bedlampje wierp schaduwen achter de meubels in de kamer en mijn ogen werden aangetrokken door een hoopje donkers dat naast een stoel lag. Wat was dat?
Loom nog van de slaap boog ik me voorover en strekte een hand ernaar uit. Het was mijn overall van die dag.
Gek. Had ik die niet meegegeven om weggedaan te worden, zoals op alle andere dagen?
Een overall met verfklodders erop was verder onbruikbaar voor de jacht.
Ik dacht van wel, maar vergiste me blijkbaar. Vergeten zeker, terwijl ik liep te piekeren over een oplossing van mijn nijpende probleem.
Het flesje Evian zette ik op de tafel en met twee handen hield ik de overall omhoog. Bijna mijn laatste, drong het tot me door.
In het schemerlicht zag ik het streepje donkerblauw en de spetters op de rug. En dat deed het!
Als een bliksemflits drong tot mijn bewustzijn door hoe ik Azur al die tijd had kunnen missen.
Ik sloot mijn ogen en dacht terug aan de keren dat ze me geraakt had. Dat bevestigde wat ik plotsklaps besefte. Haar geheim was niet langer een geheim voor me.
Morgen, Azur, bezwoer ik, ben je van mij. Morgen? Nee, vandaag al, na een blik op de klok. Jij slimmerik!
En ondanks mijn schaamte voor de droom voelde ik me prompt verstijven.
Monter stapte ik 's morgens de ontbijtruimte in.
"Goeiesmorges allemaal," riep ik joviaal, "wat een megamooie dag vandaag!"
Ongelovige blikken zochten mijn gezicht.
"De laatste dag om te jagen vandaag en wat een dag zal het worden!" begeleid door een tjsakkagebaar.
De vijf meiden keken elkaar aan alsof ze dachten dat ik gek geworden was. Verde was de enige die me vroeg hoe het met me ging, maar dan wel met een blik van 'zo, die heeft een klap van de molen gekregen!'
"Prima, dank je Verde," ging ik erop in. Met herwonnen enthousiasme tikte ik het kopje van het eitje af dat rechts boven mijn bord in een eierdop stond.
Ik at mijn ontbijt met een goesting die voortkwam uit mijn stemming, en die was perfect, dat kan ik je wel verklappen.
Azur moet iets gevoeld hebben aan tafel, want die keek me met schitterende ogen aan.
Zelf wilde ik niet naar haar kijken, maar kon het desondanks niet laten en onze blikken botsten voor ik mijn blik snel af kon wenden. Dat was genoeg voor haar.
Ik zag in haar ogen dat ze wist waarom ik zo ongewoon vrolijk was. Ze glimlachte en hief haar glas met vruchtensap.
"Op deze dag dan maar," kirde ze. Moge die brengen wat we allemaal verlangen. We klonken erop, maar de woorden van Azur brachten me in de war. Het 'we allemaal' sprak ze met wel heel veel nadruk uit.
Azur vertrok het bos in en een half uur later stond ik klaar achter haar aan te gaan. Ik wist wat me te doen stond.
"Goede jacht, Theo," vuurden de overblijvende vrouwen me aan.
"Doe je best, jongen," hoorde ik Hanna zeggen.
"Je laatste kans!" bromde Hans met zijn zware stem, maar dat deed me allemaal niks.
Er roerden zich geen zenuwen meer in mijn lijf, ik was de kalmte zelve, zo zeker als ik wist dat het me die dag zou lukken.
Terwijl ik het bos instapte hoorde ik het snerpende geluid van een helikopter, de helikopter die me morgen thuis zou brengen. Maar niet voordat ik de nacht met Azur had doorgebracht, zo beloofde ik mezelf. Zij moest
en zou het laatste kippetje zijn dat ik ging plukken en verorberen. Die vrijdag ging het gebeuren. Zo zeker was ik. De kers op de taart.
Al snel sloten de bomen me in.
Azur wilde me die dag lang bezighouden merkte ik, want pas aan het begin van de middag wist ik haar op te sporen en te raken. Een juichkreet schalde door het bos. Vogels stoven verschrikt op uit de bomen rondom
de plek waar ik Azur trof.
Als in een droom zag ik haar op me toe komen. Het kalendermeisje waar ik zo lang op wachtte.
Rijzig en statig als een prinses uit Duizend-en-een-nacht liep ze op me af, een brede glimlach om haar lippen. Lippen die ik zo dolgraag wilde kussen.
Ze was lang, bijna net zo lang als ik en ik slikte.
Met een vlot handgebaar wierp ze de baseballcap die ze op had af en trok het elastiek om de paardenstaart los. Donkerbruine haren golfden over haar schouders en op de rug en omkransten het gave gezicht.
Elke beschrijving doet haar tekort.
Een bronskleurige huid spande over geprononceerde jukbeenderen onder amandelvormige, lichtgrijze ogen. Een rechte, bijna klassieke neus eindigde boven een perfecte mond, met perfecte lippen. De cupidoboog
krulde perfect omhoog in een uitnodigende hartvorm.
Wanneer ik dit schrijf spijt het me dat ik zo vaak het woord perfect moet gebruiken, maar ik kan niet anders. Ze was perfect, omdat in geen enkel woordenboek een woord staat dat beter recht doet aan haar
verschijning. Perfect, bij gebrek aan iets beters.
Zonder een woord te zeggen nam ze mijn rechterhand en voerde me mee, dieper het bos in.
Verdoofd door mijn geluk liet ik me meevoeren als een lammetje, tot ik het ruisen van golven hoorde. Het werd lichter in het bos toen we een tra naderden. Het was de open plek die ik herkende van ons eerste uitstapje
naar het strand. De zee bewoog er rusteloos vlak achter.
Toen we de open plek over waren en de laatste bomen voorbij liepen, ontvouwde het strand zich voor mijn ogen.
"Kom," fluisterde Azur me toe, "laten we gaan zwemmen."
Het zand was heet onder mijn voeten toen ik mijn schoenen uitdeed en we ons samen uitkleedden.
Tot op dat moment had ik Azur alleen nog maar of naakt gezien, of in bikini. Die prachtige blauwe bikini die ze bij mijn aankomst op het eiland droeg. Nooit in onderkleding.
Stralend stond ze voor me in adembenemend witte lingerie met kanten ruches. Alsof ze rekening gehouden had met onze ontmoeting. Soms hoef je een vrouw niet naakt te zien om stil van haar te worden.
Ze showde zich voor me en draaide een pirouetje om me alles te laten bewonderen.
Na het rondje ging ze door met ontkleden. De bandjes van haar bh haakten los en haar borsten vielen als appelen tevoorschijn. Ademloos staarde ik naar de bollen die voor mijn ogen neerhingen toen ze zich bukte en
het slipje over haar benen afstroopte. Zo had ik haar eerder gezien, bloot op het strand. Mooi bloot met een dunne poesjesvacht, al was het beeld met de lingerie niet minder fraai.
Terwijl ik me uitkleedde keek ze vrijmoedig naar mijn lichaam en toen mijn broekje viel, richtte ze haar blik op mijn hooggeheven jongeheer.
Met een hand in mijn hand rende Azur naar het water, mij achter zich aanslepend. Ronde borsten dansten voor mijn ogen bij elke pas die zij deed. En ik? Ach, mijn stijve jongen slingerde wild heen en weer in het ritme
van mijn stappen.
Pas diep in de branding liet zij me los en dook voorover een golf in die traag op ons af kwam rollen, pardoes in de witte kam.
Hard lachend kwam zij boven, de natte haren plakten rondom haar gezicht. Met een hand streek zij de haren voor haar ogen weg en keek naar mij, die daar ademloos stond te kijken.
Ze kwam naar me toe en kroop dicht tegen me aan. Mijn lijf stond in lichterlaaie.
Weer knelde mijn penis tegen haar buik, net als toen, bij dat spel in de zee.
"Herken je deze hand nog?" vroeg ze overbodig. Ik voelde een hand onder mijn zak, een hand die omhoog kroop waar slanke vingers mijn vleespin omvatten.
Ik was doofstom, als een puber bij zijn eerste date.
Haar volle lippen drukten hartstochtelijk tegen de mijne toen ik de hand tussen ons in op een neer voelde gaan. Dan weer kromden de vingers zich onder mijn scrotum en sloten zich rond de testikels, dan weer
liefkoosden ze mijn stam en eikel. Ze betastten de rand van de kop en het kleine gaatje op de top en daarom kon ik het niet langer houden.
Witte slierten liefdeszaad wolkten naar buiten en vermengden zich met het zoute water.
De vingers hielden mijn knop vast terwijl ik kwam, knepen erin en joegen elk druppeltje naar buiten, tot ik helemaal leeg was en zij me losliet en zij de kus beëindigde.
Ze keek omlaag, naar haar hand, die als een kommetje uit het water oprees. In het zeewater in die hand zag ik mijn secretie dobberen, als melk in water. Ze draaide haar hand kalmpjes rond en mijn lichaamsvloeistof
draaide mee met het rondgaande water. Ze lachte.
"Dit had je nog van me te goed."
Ik tilde haar op en droeg haar naar de waterlijn, waar ik haar neerlegde en naast haar ging liggen.
Steunend op een elleboog keek ik op haar neer, op dat prachtige lichaam. Golfjes spoelden langs ons, vlakke uitlopers van de rollers voor de kust.
Water sloot zich om ons heen en trok zich terug, in het eeuwige ritme van de zee. De zandkorrels die het meevoerde sloegen neer achter onze lijven, als sediment dat bezinkt in kalme wateren.
Genietend keek ik neer op haar borsten, zo vlak onder mijn ogen. Ik raakte haar aan.
"Je bent prachtig, weet je dat?" hoorde ik mezelf zeggen. Een antwoord kwam er niet.
Met de armen onder haar hoofd keek Azur slechts naar wat ik deed.
Met het topje van een vinger raakte ik het uiterste puntje van een tepel aan, die prompt terugduwde, waarna ik er een handpalm op legde. Voorzichtig draaide ik met gestrekte vingers mijn handpalm een rondje over de
speen en voelde de hardheid.
Een gedachte drong zich aan me op.
"Azur?"
"Ja?"
"Vorige week, toen ik met Verde vree. Toen zei ze iets waarover ik lang na heb lopen denken."
"Zo kan het ook, bedoel je dat?"
Toen ik haar recht in haar ogen keek verbaasde ik me er niet over dat ze direct wist waarover ik het had.
"Ja. Dat ja."
Meer hoefde ik niet te zeggen, omdat Azur direct begon te vertellen.
Mijn hand daalde af van de borsten naar de buik en vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe Azur haar benen iets uit elkaar deed. De knieën trok ze op.
Een onuitgesproken uitnodiging die ik maar al te graag aanvaardde.
Met mijn hand op haar vrouwelijkheid bleef ik haar aankijken en ze begon te vertellen.
"Verde heeft me alles verteld van wat er gebeurd is tussen jullie. We vertelden elkaar elke dag alles, maar dat vermoedde je al. Wat zij ermee bedoelde was dat vrouwen, zelfs dure hoeren zoals wij, meer vragen dan
alleen maar geneukt te worden."
"Jullie zijn geen hoeren, Azur, niet jullie," wierp ik tegen.
"Ach, natuurlijk wel. Doe niet zo naïef. Dat geeft niet; we hebben ervoor gekozen.
Welke naam je het beestje ook geeft, we bieden ons lichaam aan in ruil voor geld en dus zijn we hoeren, sletten, lichtekooien, callgirls, groupies, God weet welke namen je ervoor kunt verzinnen. Maar ook die hebben
gevoel en willen als mens behandeld worden. Misschien dat we op een andere manier dan havenhoeren met seks omgaan, maar dan nog.
Wat jij deed toen je hier aankwam, nadat je de eerste van ons groepje raakte, had niks met seks te maken. Dat was beestenwerk voor Rouge. Je vergat dat wij geen neukdieren maar mensen zijn, zo ging je tekeer."
Ik begon iets te begrijpen en haalde mijn hand schuldbewust weg van tussen haar benen.
"Dat hoeft niet, Theo. Je mag me gerust aanraken daar. Als je het maar lief doet. Zie je, daar gaat het nou juist om, tederheid als je met een vrouw vrijt. Een vrouw wil genegenheid voelen, aandacht voor haar als mens,
zelfs als ze een hoer is zoals ik. Ze wil begeerd worden en geen speeltje zijn voor vijf minuten. Van een vrouw houd je 24/7. Daar moet een man zijn best voor doen.
Wij vijven zijn er goed in om toneel te spelen en te doen alsof we niet erg vinden wat er met ons gebeurt. Een andere vrouw doet dat niet. Wij pikken alles. Anderen niet."
Ze haalde haar handen achter het hoofd vandaan en sloot ze om mijn wangen. De donkerbruine haren stroomden mee in het water dat langs haar hoofd spoelde. Vlokken zeeschuim bleven erin hangen en ik draaide
mijn ogen opzij, guilty as charged.
"Kijk me aan Theo, en luister naar me."
Tegenstribbelend gaf ik mee met de druk van haar handen. Ik kon zo niet in die ogen kijken
"Een vrouw die met je vrijt geeft je het meest intieme dat ze heeft. Ze geeft haar wezen aan je over omdat ze dat nou liefde vindt. Zich overgeven aan die ander, waar ze van houdt."
Ik kreeg een gevoel alsof ik wist waar het naartoe ging. Wist wat ze ging zeggen.
"Voor ons is dat niet zo belangrijk, maar echt vrijen met een vrouw is een liefdegevende bezigheid. Geen halve verkrachting omdat jij als man zo nodig je sperma wilt lozen. Dat is wat Rouge en Marrone en Svart
ervoeren toen je hun nam. Ja, letterlijk: nam, alsof ze niets meer waren dan een kut met tieten en een kont of een mond om je lul in te steken. Alleen jouw wensen telden, alleen jij bepaalde wat er moest gebeuren. Alleen
jouw bevrediging telde, al kwam er bij Marrone langzamerhand wel al een piepklein barstje in hoe je tewerk ging.
We namen ons voor je dit te laten weten en dat barstje te verbreden. Dat is waar Verde mee begon.
Zo kan het ook.
Weet je nu wat ze ermee bedoelde?"
Ik knikte schuldbewust. Natuurlijk vatte ik dat na die uitleg.
Mijn gevoel na afloop van die vrijpartij met Verde 's ochtends had me niet verraden. Het was Verde geweest die meer en meer het initiatief had overgenomen en bepaalde wat er gebeurde. Het resulteerde in die
geweldige vrijpartij 's ochtends bij het opstaan.
Dat was het zaadje dat zij plantte en waar mijn hersens sindsdien mee worstelden.
Een traan welde op in een oog en drupte op een borst van Azur. Een traan van schaamte of een traan omdat ik iets belangrijks geleerd had, ik wist het niet.
Azur bouwde daarop voort.
"Het is niet erg, Theo. Wat je moet doen is me optillen en meenemen naar het strand en daar met me vrijen. Met mij als vrouw en niet als hoer. Kom, neem me mee en vrij met me."
Met Azur in mijn armen, haar armen rond mijn nek, liep ik door het rulle zand een eindje van de zee vandaan. In het droge zand naast onze kleren vlijde ik haar neer en ging naast haar liggen.
Nauwelijks lag ik, of Azur richtte zich op en kroop bovenop me. Pakte mijn handen en duwde ze tegen haar lijf.
Ik voelde het zand aan haar rug kleven en aan de billen. Zand kleefde overal.
Met mijn T-shirt wreef Azur het zand af van de belangrijke plekken van onze lichamen. Met speeksel bevochtigde ze zichzelf en mij. Terwijl ze me opnieuw kuste, liet ze zich over me heen zakken en toen ik diep in haar
zat, strekte ze haar armen en richtte zich op.
"Weet je, Theo, in het Hindoeïsme is de naam voor de opening van een vrouw yoni. Yoni is daarin een bijna goddelijk orgaan. Het wordt aanbeden. De lingam van de man, zijn fallus, is door de goden geschapen om die
yoni te eren en ermee tot een te worden. Het samensmelten is de hoogste daad van eenwording en moet voor beide partners verheven zijn. Samen!"
Terwijl ze dit vertelde bewoog Azur haar heupen op en neer en draaiend rond mijn penis.
"Het hoogste wat man en vrouw samen kunnen bereiken is de vereniging van hun geslachten, als een verbond tussen twee zielen. Dat vraagt wederkerige liefde. Ik kan je geen liefde geven, wel lichamelijk geluk en dat
ga ik doen. Jij kunt me dat geluk teruggeven als ik klaarkom, met jou in mij.
Wil je dat?"
Ik wist allang dat ik dat wilde en knikte.
"Dan moet je er wat voor doen."
"Zeg me wat. Ik doe alles voor je. Ik wil jou dat geluk geven."
"Wees dan lief voor me, zacht, en geef me terug wat ik aan jou geef. Luister naar mijn lichaam, voel wat het met je doet. Leer, en bewijs het me door het me terug te geven."
De vrijage die toen volgde, de les die Azur me leerde, was er een van een onwereldse schoonheid. Nooit eerder ervoer ik zoveel goeds als op dat strand. Met elke aanraking die ze deed, met alle warmte die ze
uitstraalde voelde ik meer en meer waar het om ging.
Voor het eerst in mijn bestaan en voor het eerst in de omgang met een vrouw voelde ik de kracht van omkeerbaarheid. Voelde ik het belang van ontvangen èn geven, vooral van geven.
Ik ervoer dat alles daarom draait. Ontvangen, maar ook geven, en wat we deden ontsteeg het puur seksuele.
Leven is ontvangen en geven. Vrijen is ontvangen en geven. Wanneer je geeft, wordt dat wat je ontvangt nog verhevener. Dat ervoer ik op dat strand.
Lang lagen wij verenigd en troffen onze lippen elkaar.
Mijn en haar handen, onze lippen, zelfs onze voeten, ondersteunden ons volle liefdesspel. Wat we uitvoerden was meer dan de vereniging van organen, het ontsteeg verre het banale. We transcendeerden ons lichaam,
het bloeide op tot een samensmelting van twee zielen. Yoni en lingam.
"Schrik niet, lieve Theo," fluisterde Azur in een oor, nadat ze voor eventjes mijn lippen had verlaten, "als er straks iets bijzonders gebeurt. Laat het gebeuren. Het hoort bij mij, als alles goed is, zoals nu."
Voor ik kon reageren dartelde haar tong weer rond de mijne en smoorde zo mijn vraag.
Stevig priemden haar borsten op mijn borst en ik kwam, en bracht mijn sperma in haar schoot. Azur ontving het met kneepjes van haar bekkenspieren. Ze nam haar mond weg van mijn lippen en vlak nadat mijn zaad
mijn lijf voor dat van haar verruilde, kromde ze haar rug en brak haar orgasme door.
Met een zucht diep uit haar keel wierp ze het hoofd in de nek en zakte neer, op het warme zand naast me. Verdwaasd, verdoofd.
Ik had daarover gelezen in de mannenglossy: la petite mort, het orgasme als de transcendentie van de vrouw, de lichamelijke en geestelijke verheviging van het mooie en het toppunt van verrukking. Geen dood, maar
juist de grootste hoogte van het leven.
Mijn God, wat gunde ik die haar.
Terwijl Azur stil naast me lag keek ik neer op meer dan een fraai lichaam. Ik zag een engelin.
Ik boog voorover en drukte een liefdevolle kus op haar lippen en op haar voorhoofd en veegde wat er aan zand was van haar af. Met onze kleren bedekte ik haar en waakte. Met opgetrokken knieën zat ik naast haar in
het zand.
Ik wist dat ik haar de volgende dag moest achterlaten, maar wat ze me gegeven had, samen met die andere meiden, zou voor altijd bij me blijven.
Mijn verblijf op het eiland had me veranderd, dat drong op dat strand onloochenbaar tot me door. Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Ik werd daar een beter, volwaardiger mens. Meer dan de arrogante, zelfvoldane
hurk die ik was. Onthufterd hadden ze mij.
Zeker, er bleef nog veel voor me te leren en ik zou ervoor moeten waken niet terug te vallen in het zelfzuchtige gedrag. Ik had door mijn ervaringen daar ten minste iets om aan terug te denken als iets dat me steun kon
geven.
Daar op het strand lag een vrouw uit duizenden naast me.
Een hoer? Misschien. Maar dan wel een hoer die me een wezenlijke levensles leerde en daardoor alleen al het negatieve imago van een hoer ontsteeg.
Uren later, toen Azur was bijgekomen uit haar 'kleine dood' liepen we hand in hand naar de villa. In het tweelicht van de avond en veel te laat voor het diner kwamen we daar aan, maar wat maakte dat uit. Behoefte aan
eten had ik niet.
Met betraande ogen van emotie vertelde ik mijn verhaal aan de vijf vrouwen, die bij elkaar zaten in de living. Ik beleed mijn schuld tot in de diepste dalen, al wilde geen van hen van schuld horen.
Nadat ik mijn hart uitgestort had moest ik aan Teddy denken.
Wat had ik haar aangedaan? Welk een zonde rustte op mijn schouders? Hoe had ik haar ooit kunnen behandelen zoals ik deed? Wat had ik me hufterig bij haar gedragen.
Teddy die me het beste van zichzelf gaf, onbaatzuchtig, ondanks alle leed dat ik haar bezorgde. Die zo lang aandacht voor me toonde en er nauwelijks iets voor terugontving.
Bij die gedachten barstten mijn tranen pas echt los en stortten ze als een zilte cascade over mijn wangen. Onbedaarlijk jankte ik mijn ogen uit. Bewust van al mijn falen, mijn egoïsme en het altruïsme dat Teddy me
betoonde. Ik was het geweest die haar tot wanhoop dreef en haar geen andere keuze liet dan gaan. Dat zag ik nu.
De vrouwen lieten me in mijn verdriet.
Pas toen ik was uitgehuild kwamen ze naar me toe. Rouge, Marrone, Svart en Verde en als laatste Azur. Van elk kreeg ik zwijgzaam een hand met een zoen op elke wang. Alleen Azur drukte een kus tegen mijn lippen
en pakte weer mijn hand.
"Ga mee, Theo, we hebben nog een nacht."
Dat ene korte woordje trof me diep in mijn hart: 'we', in plaats van 'je' of 'ik'.
Nog nasnikkend volgde ik haar naar mijn kamer, waar ze ons beiden uitkleedde en me mee naar bed nam en me liefdevol omarmde.
Mentaal voelde ik me gesloopt door alles wat ik die dag had meegemaakt. Het was Azur die met haar handen door mijn haar woelde en me met dat gebaar geruststelde na al die overdonderende emoties. Moe als een
hond sloot ik mijn ogen om voor even te kunnen rusten.
's Morgens werd ik wakker omdat de zon door de openstaande balkondeuren op mijn gezicht viel. Een flauwe wind streek langs mijn wangen en ik voelde me paradijselijk.
Ik strekte me en rekte me uit en dacht terug aan de nacht die ik achter de rug had. Het was geweldig geweest. Nooit had ik met een vrouw zo veel zo zalig kunnen vrijen. Minnekozen was het bijna.
Ik opende mijn ogen en keek naar buiten.
De wekker op het nachtkastje stond op half zeven. Nog een halfuur had ik samen met Azur en dat half uur wilde ik niet onbenut laten. Ik moest gewoon alle tijd benutten die ik had bij deze godin.
De warmte van het lichaam naast me straalde naar me uit en ik draaide me om, om haar aan te raken.
Maar wat ik zag verbijsterde me!
De vrouw die naast me lag was niet Azur.
Naast me lag Teddy, mijn vriendin die ik al in geen maanden meer had gezien.
Na de ruzie die we hadden en alle verwijten die ze me terecht maakte kwam dit als een schok.
Hoe kon dit? Was dit de vrouw die me vannacht met zoveel liefde had laten kennismaken? Ik kon het me haast niet voorstellen en toch, hoe kon het anders zijn?
Veel geslapen had ik niet omdat het een ontdekkingsreis voor me was van seksuele geneugten die wij getweeën schiepen. Hoe kon Teddy in mijn bed beland zijn? Hoe kon ze überhaupt hier op het eiland zijn?
Hoe was dit mogelijk? Wanneer kon die verwisseling hebben plaatsgevonden?
Ik dacht terug aan de avond ervoor, toen ik toch overduidelijk met Azur de slaapkamer was binnengegaan. Ik was toch niet zover heen geweest dat ik me daarin vergist had?
Het was natuurlijk buiten al donker en nadat ze ons had uitgekleed en met me in bed stapte, herinnerde ik me vaag dat ze nog even terug wilde naar haar kamer om iets te halen.
Wat? Dat wist ik niet en ik was trouwens toch te moe om me dat af te vragen.
Ze stapte de deur uit terwijl ik haar magnifieke figuurtje nakeek, voordat ik mijn ogen sloot.
"Ik doe het licht uit hoor," had ze gezegd, "dan kun je nog heel even rusten."
Duister daalde over me heen en dankbaar draaide ik me om.
Nadat ik wakker werd was het nog immer donker in de kamer.
Ze lag bij me en ik tastte naar haar, raakte haar heupen naast me in het bed en vroeg haar iets. De enige reactie die ik kreeg was "sst" en een vinger die dwars over mijn lippen werd gelegd.
Het moet wel bijna zo gegaan zijn dat Azur en Teddy toen al van plaats gewisseld waren, toen Azur voor eventjes naar haar kamer ging. Zogenaamd?
Maar...? Dat kon dan toch maar een ding betekenen? Dat ik heel de nacht met mijn eigen Teddy had liggen vrijen!
Natuurlijk had ik voordat we ruzie kregen regelmatig met haar gevreeën, maar nooit zo heftig en welgemeend als die voorbije nacht. God man, de vrouw waarmee ik die nacht vree was alle vorige vrouwen de baas.
Rouge, Verde, Marrone en Svart, ze konden niet aan haar tippen. Zelfs met Azur op het strand had het niet zo goed gevoeld.
Natuurlijk had ik me heel anders opgesteld dan voorheen. Het harnas van egoïsme had ik van me afgeworpen en ik had me meer om mijn partner bekommerd dan om mijn eigen gerief. Ik had geprobeerd vooral te
geven.
Had ik dat alles met de vrouw die nu naast me lag beleefd?
Over het gezicht van Teddy hing een sluier van innerlijke vrede die ik nooit eerder bij haar zag. De rust die het gezicht uitstraalde was opvallend. Diep vanbinnen voelde ik aan dat we, Teddy en ik samen, daaraan debet
waren en op slag wist ik dat ik voorgoed veranderd was.
Ik hield nog steeds van Teddy en hoe geïntrigeerd ik ook was van Azur, deze nacht met Teddy was de grootste verrassing voor me. Dit had ik in het verleden aan Teddy onthouden, toen ik met haar vree. Had ik dat
vannacht goedgemaakt? Hoe kon het anders zijn? Als dat zo was, dan kon ik het laatste halfuur best weer met haar vrijen en haar mijn liefde schenken.
Voorzichtig tilde ik het laken waaronder ze lag van haar af. Ik herkende het lichaam en de houding waarin ze lag en waarin ik haar zo vaak wakker had zien worden. Ze lag op haar zij, naakt, en met de benen
opgetrokken. Haar ochtendlijke foetushouding.
Altijd als ik een slapende vrouw kan bekijken, windt me dat op, maar dit was anders.
Vroeger zou ik achter haar zijn gekropen en naar haar kut hebben gestaard die ik altijd zo opwindend vond. Kleine schaamlippen die een stukje tussen de grote door koekeloeren. Dan zou ik eraan geroken hebben om
mijn neus met haar geur te vullen, zoals in mijn droom over Azur.
Ik zou haar mijn lotuskus hebben toegediend, het roosje bevochtigd en haar van achteren hebben genomen. Voordat ze wakker werd.
Niet die keer.
Die keer kroop ik tegen haar aan en sloeg mijn arm om haar heen, drukte een kusje op haar schouder.
Van mijn aanrakingen werd ze wakker en ze draaide naar me toe.
Ze wilde praten. Uitleggen.
"Dit moest gebeuren, Theo. Je was zo'n eenzaat geworden voor ik bij je wegging," biechtte Teddy op. "Je had alleen nog maar oog voor de computer en de beursberichten en ik herkende je niet meer op het laatst. Je
vervreemdde van me, zag me nauwelijks nog staan. Ik was alleen maar goed op die momenten dat je een vrouw nodig had en ik verlangde meer.
Voor ik je verliet bezwoer ik mezelf dat dit moest veranderen, anders hoefde ik je nooit meer te zien. Daartoe broedde ik als laatste redmiddel een plannetje uit. Als dat zou mislukken, wist ik, zou ik je echt verlaten."
"Via een kennis had ik Hans en Hanna leren kennen en wist dat zij bijzondere evenementen organiseerden. Uren heb ik met hen gesproken, tot er een plannetje lag dat volgens ons kans van slagen had.
Hans en Hanna verrichtten alle voorbereidingen, huurden dit eiland van een eigenaar die voor een jaar in Australië zit. En ze selecteerden vijf vrouwen bij diverse escortbureaus in Nederland.
Het moesten de besten zijn, die mee konden gaan in de seksuele voorkeuren die jij ooit op mij botvierde. Ik heb ze geïnterviewd en nadat ze toestemden geïnstrueerd. Ik wist namelijk precies hoe ze je konden bespelen.
Pas nadat dat alles geregeld was plaatste ik de advertentie die je las."
Ik was verbijsterd.
"Je hebt dus alles wat er gebeurde gepland?" vroeg ik haar. "Zelfs die advertentie. Hoe wist je dat ik zou reageren en dat je plan zou slagen?"
"Dat wist ik niet, maar je was zo hard op weg een onuitstaanbare, zelfvoldane zak te worden, een Remi van Malot, dat ik het moest proberen.
Ik hield van je en baatte het niet, dan zou het ook niet schaden. Erger worden kon je in mijn ogen niet.
Jij trapte met open ogen in de val en de advertentie slaagde wonderbaarlijk."
"En je wist al die tijd dat ik met die vijf seks zou hebben? Deed dat je dan niks als je nog van me hield?"
"Natuurlijk wel, maar het kon in mijn ogen niet anders. Ik stopte wat er kon gebeuren gewoon achter in mijn hoofd weg en probeerde er zo min mogelijk aan te denken. Het was het waard als ik je ermee terug kon
winnen."
"Was echt alles geregisseerd?"
"Alles. Van A tot Z," gaf ze toe.
"Jij dacht dat je successen behaalde met de jacht, maar al die successen lagen van tevoren al vast. Het enige dat we niet konden voorspellen was hoe je zou reageren als je eenmaal een van de meiden geraakt had.
Gelukkig was je zo stereotiep en voorspelbaar, dat alles wat ik vooraf met de meisjes had doorgenomen exact zo uitkwam."
"Dat ik ze te pakken kreeg had dus niets met kunde te maken?"
"Eerlijk gezegd niet nee. Alles was al bedacht en afgesproken."
Dat moest ik even wegslikken. Weg ego.
"Ook dat Verde die opmerking maakte en mij in bedekte termen aansprak op mijn gedrag tegenover vrouwen?"
"Ook dat. Dat bespraken we de avond voor het gebeurde."
"De avond voor het gebeurde?"
"Ja."
"Hoe dan? Heb je met haar gebeld?"
"Dat hoefde niet. We bespraken alles hier op het eiland."
Stralend keek Teddy me aan.
"Je gaat me niet vertellen dat je toen op het eiland was, toch?"
"Toen? Lieve Theo, ik ben hier al die tijd geweest. De dag voor jij aankwam arriveerde ik, met dezelfde helikopter. Ik heb al die tijd dat jij hier was in de kamer aan het einde van de bovengang gewoond. Ik liet me alleen
niet zien.
Stiekem heb ik je tijdens de avonden en weekenden gadegeslagen, waar ik maar kon. Dat deed ik vooral om voeling te houden met hoe mijn plannetje verliep en zo de juiste beslissingen te kunnen nemen. Af en toe
was ik jaloers op de meiden, maar dat moest dan maar voor het grotere doel.
Voor dag en dauw, als het maar even kon, besprak ik met de meiden die niet bij jou in je bed lagen de tactiek die ze moesten volgen en dat werkte subliem. Je hebt dat zelf ervaren.
Zoals gezegd, je was zó voorspelbaar."
Mijn oude ik zou door deze uitlatingen woest geworden zijn en zich zeker in zijn kruis getast hebben gevoeld, maar niet de nieuwe. Nu kon ik er om lachen en bewondering opbrengen voor het masterplan dat Teddy zo
geweldig had uitgedacht en geregisseerd.
Alleen Azur zat me dwars.
"Hoe kon het dan dat ik Azur zo weinig tegenkwam bij het jagen?" vroeg ik nieuwsgierig. Dat wilde ik toch wel graag weten.
"Simpel," was het achteraf zo logische antwoord, "wie niet in het bos zit, kun je ook niet raken. Ze ging maar een enkel keertje mee om het geloofwaardig te maken en prompt raakte ze je."
Triomfantelijk keek ze me aan en ik kon om haar niet boos worden. Lachte zelfs om het slimme bedrog.
"Waarom Azur?"
Ik kon niet ontkennen dat mijn gevoelens danig in de war waren geschopt door de omgang met Azur.
"Van het begin af aan wist ik vrij zeker dat Azur, die trouwens Sandra heet, jouw lievelingetje zou zijn. Ze was precies het type waar jij op zou vallen.
Voor de zekerheid heb ik aan het begin van de maand alle opties opengehouden, in geval ik me vergiste. Direct toen je op het eiland aankwam en de vrouwen in hun bikini zag, wist ik het echter zeker. Al helemaal toen
je diezelfde avond je ogen niet van haar af kon houden. Dus hebben we haar achter de hand gehouden, net als Verde, die ook pas later in het spel moest figureren. Azur moest de finale gaan verzorgen en mocht niet
eerder geraakt worden. En zeg nou zelf, werkte het of niet?"
Vrolijk ging ze verder met haar verhaal.
"Waar ik door verrast werd was hoe je Marrone benaderde, die overigens in het echt Cindy heet.
De manier waarop je met haar omging bracht me in verwarring en ik was bang dat je toen al de kant op ging die pas voor later gepland stond. Je vroeg haar of je haar anaal mocht nemen namelijk en dat had ik niet
verwacht. Niet zo vroeg al.
Dat je het vroeg was een stap vooruit naar mijn doel, maar ik zag het ook als een gevaar. Ik vond dat je het hele scala aan geplande activiteiten moest meemaken om ver genoeg te raken in de richting die ik wenste en
daarvoor waren Verde en Azur en hun rol nodig. Ik was bang dat de verandering niet blijvend zou blijken als dat niet gebeurde."
"Verde was de een na laatste die je moest hebben volgens mijn planning. Als het anders had gelopen en als je meer op Verde zou zijn gevallen, zou zij de laatste geweest zijn en Azur de een na laatste. De anderen
waren minder dan Verde en Azur jouw types, daar kon ik wel op vertrouwen.
Het enige probleem was dat we nog iets moesten verzinnen om het raken van Azur geloofwaardig te maken. Gelukkig is zij een goede schutter en kon zij je zo op het juiste spoor zetten."
"Bedoel je dat ze die verfspetters expres zo maakte?"
"Ja. Gelukkig heb je er nooit aan gedacht omhoog te kijken voordat zij erin slaagde vanuit een boom je van achter te raken. Door de vorm van de verfvlek hoopten we je duidelijk te maken dat ze vanaf een hoogte
geschoten had. En waar kan dat in een bos anders van zijn dan vanuit een boom?
Als je dat niet zelf had ingezien had ik haar opdracht gegeven om gewoon maar in het bos op je te wachten en zich te laten raken. Daar had ik wel iets op verzonnen om het aannemelijk te maken. Gelukkig hoefde dat
niet, wat je bewees door direct toen je gisterochtend het bos in liep omhoog te kijken. Toen wisten we met z'n allen dat het wel goed zat."
Opeens realiseerde ik me iets van afgelopen nacht.
"Mijn overall, die heb ik wel degelijk meegegeven om weg te doen of niet!"
"Ja hoor. Hanna heeft die teruggebracht, omdat het zo'n belangrijke aanwijzing voor je was. We moesten erop gokken dat je er vroeg of laat naar zou kijken en begrijpen hoe de verfspatten erop gekomen waren. Als we
de overall hadden meegenomen en weggedaan had het die functie nooit kunnen vervullen en je hebt zelf ervaren hoe belangrijk de rol van die overall is geweest."
Dat kon ik niet ontkennen. Maar er was meer.
"En dat bord, met die scores?"
"Nou, niks. Gewoon uit de duim gezogen cijfers die we gebruikt hebben om je op een spoor te zetten en de aantrekkingskracht van Azur nog eens te benadrukken. Ik wist dat je slim genoeg was om de verscholen tips te
herkennen en die uit te vogelen. En ik kende je goed genoeg om te weten wat voor magische aantrekkingskracht er uit zou gaan van de weinige treffers op Azur. Dat was als een extra stimulans bedoeld om achter haar
aan te gaan. Zo hoopte ik je nog meer te motiveren goed je best te doen.
Je hebt vaak genoeg op de beurs juist die aandelen en opties gekozen die de meeste winst op konden leveren omdat dat je uitdaagde. Ik hoopte dat het met Azur net zo zou werken. En ja hoor. Voorspelbaar, weet je
nog?"
"Met andere woorden: ik heb hier een maand voor aap gestaan tegenover Hans en Hanna en de meiden?"
"Als je het zo wilt stellen, ja. Maar ik vond het nodig en heb er geen moment spijt van.
Je ziet: alles hebben we doordacht. Ik ben steeds dichtbij je geweest en was op de hoogte van alles wat je deed. En nu is voor mij niet meer de vraag of mijn plannetje geslaagd is. Dat heb je vannacht bewezen. Zullen
we maar gaan eten met zijn allen?"
Ik schudde mijn hoofd.
"Nee, Teddy, je hebt straf verdiend voor wat je mijn ego hebt aangedaan."
"O ja, joh? Wat voor straf dan wel?" Verbazing op haar gezicht.
"Dat eten komt wel. Je gaat nog een keer hier met me vrijen. Nu. Als genoegdoening. Je komt deze kamer niet uit voor we nog een keer zo heerlijk gevreeën hebben als vannacht. En geen smoesjes als hoofdpijn of
ongesteldheid. Nu!"
Teddy lachte alleen maar.
"Doe het dan, grote jongen. Ik ben hier en ik wil niet anders."
Een uur te laat voor het ontbijt liep ik arm in arm met Teddy de ontbijtkamer binnen. Iedereen zat daar: Rouge, Marrone, Svart, Verde en de prachtige Azur. Met Hans en Hanna.
Zodra Teddy en ik de drempel overstapten stonden ze allemaal op en applaudisseerden en juichten. Ik werd er verlegen van.
Toen ging ik naar ze toe. Een voor een gaf ze ik een hand en bedankte ze.
Mijn ego zat me niet langer in de weg en dus kon ik het zonder problemen. Ik schaamde me er maar een beetje voor dat dit alles nodig was om mij te bekeren.
Azur neem ik bij de schouders en zoen haar op de mond.
"Je was geweldig Sandra, heel erg bedankt. Ik zal je nooit vergeten. Jullie allemaal niet trouwens," en ik keek naar de meiden.
Nadat ik ook Hans en Hanna een hand had gegeven draaide ik me om naar Teddy.
"Nog een vraag. Waar heb je dit allemaal van betaald? Het moet een vermogen gekost hebben."
Teddy giert het uit, bijgevallen door de anderen.
"Dat is nou juist de clou, sufkop: je hebt het allemaal zelf betaald!"
Ik bloosde tot achter in mijn nek en keek de kring rond. Toen begon ik ook te lachen.
"Dan geldt die weddenschap met Azur zeker ook niet meer," vroeg ik terwijl ik het antwoord eigenlijk al wist.
"Nee, dus. Je moet haar betalen."
Ach wat. Geld alleen maakt niet gelukkig.
Het weekend tussen de derde en vierde week voelde ik me bijster ongemakkelijk door de nacht die ik met Verde had doorgebracht. Die opmerking van haar: "Zo kan het ook" spookte aanhoudend door mijn hoofd. De
vier simpele woorden lieten me niet los. Ze knaagden aan de fundamenten waarop ik in de loop van lange jaren de zekerheden in mijn leven had opgebouwd. Waren dat schijnzekerheden?
Voor het eerst voelde ik me kwetsbaar omdat twee ogenschijnlijk tegenstrijdige gevoelens streden om voorrang.
Mijn beschermende-ik verzette zich hevig tegen elke verandering, terwijl Verde diep in mijn hart een zaadje plantte dat met ingeboren levenskracht ervoor vocht te ontkiemen.
Betekende dit dat het zaadje in vruchtbare aarde terecht was gekomen?
De strijd tussen die twee woedde in mijn hoofd en dat zorgde voor onrust in mijn geest.
Alleen al het feit dat me dit overkwam was een eyeopener voor me en voor het eerst sinds ik mezelf bewust werd vreesde ik mijn gevoelens. De vreze die zo vaak gepaard gaat met verandering bij een behoudend
mens.
Dit weekend, het laatste dat ik op het eiland zou doorbrengen, had het hoogtepunt van alle weekenden moeten worden. In plaats daarvan liep ik te tobben.
De meiden moeten het aangevoeld hebben, want alle lieten me met rust.
Op zondag tierde het oproer in mijn hoofd het hevigst en probeerde ik Verde onder vier ogen te spreken te krijgen. Haar wilde ik dolgraag vragen wat ze met haar woorden had bedoeld. Geen moment echter kreeg ik
de kans. Het leek wel of ze met z'n allen hadden afgesproken me die kans niet te gunnen.
Zelfs een vertwijfelde poging op het strand waar we zondagochtend badderden, mislukte. Verde was gewoonweg nooit alleen.
Vooral Azur, of all people, trok met haar op en leek als een kip over een kuikentje te waken. Het leek waarachtig wel een samenzwering.
Op een gegeven moment gaf ik het dan ook maar op en besloot mezelf op te laden voor de laatste week, waarin ik nog maar een doel voor ogen had. Dat was Azur.
Haar wilde ik absoluut hebben voordat ik moest vertrekken.
Op maandag bij het ontbijt kondigde ik mijn voornemen aan.
Rouge, Marrone en Svart konden me gestolen worden, net als Verde, hoewel ik voor haar warme gevoelens koesterde na de nacht die ik met haar doorbracht.
Voor Azur echter moest alles wijken.
Tegen Hans zei ik dat wat mij betreft iedereen thuis kon blijven, uitgezonderd natuurlijk Azur. Wel verwachtte ik dat er volgens de regels gespeeld zou worden zoals hij die vorige week geïntroduceerd had.
Azur zat recht tegenover me en gniffelde minzaam.
"Ik vind het best," zei ze, toen Hans aanstalten maakte een tegenwerping op mijn plan te maken.
"Laat hem toch. Als de anderen het niet erg vinden, wil ik zijn voorstel accepteren. Hij loopt de anderen anders toch voorbij zonder naar ze om te kijken. Net als vorige week."
Zij had me dus door.
"Wat heeft het dan voor zin het bos in te gaan? Hij mag laten zien wat hij kan als hij alleen voor mij gaat."
Azur draaide haar hoofd weg van Hans.
Ze had hem aangekeken terwijl ze sprak en richtte zich tot mij.
"Je wilt me al vanaf het begin aan vangen, Theo en dat is je nog steeds niet gelukt. Ik wed met je dat het je deze week weer niet lukt. Je kunt kiezen: of je hebt nog een paar leuke nachten met een van de anderen, als jij
je best doet ten minste, of je faalt als je alleen achter mij aan jaagt. Wat wil je?"
Ik dacht razendsnel na.
De weddenschap was een aanlokkelijke suggestie, maar ze had net zo goed gelijk over dat andere. Als ik Azur niet zou raken deze week zou ik inderdaad elke nacht alleen doorbrengen. Was dat de opoffering waard?
Azur bleef me strak aankijken. God, wat een überchick, dacht ik. Ik wil je per se met je snollebollen. Mijn mannelijke hebzucht speelde dik op.
In de ogen tegenover me glansde een vermetel licht dat me op de een of andere manier deed besluiten.
Ik zou ervoor gaan.
Vrijmoedig keek ik in haar ogen terug en zonder mijn blik af te wenden of zelfs maar te knipperen, haakte ik in op haar uitdagende weddenschap.
"Ik ga voor jou alleen. Koste wat het kost. Wat is je inzet?"
"Goed," antwoordde ze. "Ik wist het wel."
Allicht.
"Als jij me deze week weet te raken, krijg je naast de gebruikelijke beloning, al het geld terug dat ik van je gewonnen heb. Geef jij maar aan wat jij ertegenover stelt."
Dat wist ik al.
"Akkoord. Als ik je niet te pakken krijg, verdubbel ik het geld dat je aan me verdiend hebt. Oké?"
Azur stond op en stak over de tafel heen een hand naar me uit. De hand waarmee ze in zee tijdens het eerste weekend plagend mijn stijve had beetgenomen en me gefrustreerd in de golven achterliet.
Als ik haar zou krijgen wist ik wat ik haar met die hand zou laten doen.
Zelf stond ik ook op en bezegelde de afspraak door de uitgestoken hand aan te nemen. Het werd een krachtige greep.
Alle anderen zaten erbij en keken ernaar. Dit was iets tussen Azur en mij alleen.
"Scouts honour?" vroeg ze me.
"Scouts honour!"
Een half uur later verliet Azur de villa om zich te verstoppen op de lijn waarvan ik wist dat ik daar moest zoeken. Alle anderen bleven achter, die ontvingen hun geld zonder er iets voor te hoeven doen.
En aldus ging de laatste week van mijn verblijf van start.
Ze moest zich bedacht hebben en me ondanks alles een kans hebben willen geven, Azur. Zowel op maandag als op dinsdag werd ik door een blauw verfballetje geraakt en kreeg ik daarmee indicaties waar ze verstopt
zat.
Niet dat ik haar zelfs maar zag.
Ze bleef voortdurend uit beeld en zorgde ervoor dat ik op beide dagen onverrichter zake huiswaarts keerde.
Maandag had haar verfballetje me al vroeg geraakt en omdat de andere meiden niet meespeelden, kon ik al snel terug naar de villa. Het was nog lang geen middag.
Op dinsdag duurde het aanzienlijk langer, maar uiteindelijk, laat in de middag pas, trof de verfbal me op de rug.
Ik werd mesjogge van die griet.
Hoe was het in godsnaam mogelijk dat ik haar niet kon vinden?
Op beide dagen was ik uitermate voorzichtig tewerk gegaan. Ik had me zo goed als mogelijk gecamoufleerd, sloop als in mijn beste dagen door het bos en zette geen voet voor de ander voor ik de omgeving zorgvuldig
verkend had.
Niets bewoog, geen bosje of varen, noch een verschrokken dier. Geen takje knapte onder haar gympen. Ze was gewoon steengoed.
Op woensdag was het van het zelfde laken een pak en evenzo verstreek de donderdag.
Op die een na laatste dag wist ik niet eens dat ze me geraakt had. Pas toen ik thuis mijn overall uittrok merkte ik de blauwe vlek op.
Verbaasd tuurde ik ernaar.
Ik had zelfs niet het plopje van het schot gehoord. Het plopje dat altijd verried dat iemand op me geschoten had en meestal betekende dat ik geraakt was.
Een dunne, blauwe streep sierde de achterkant van de stof. Lang, uitgerekt, alsof een schilder er een penseel langs had getrokken. Net onder het schouderstuk iets dikker, als het begin van de penseelstreek en
uitlopend in een amper zichtbaar lijntje. Op de bolling van het zitvlak zat een enkel spatje blauw.
Bij het diner vroeg ik haar ernaar.
"Ik had je bijna gemist," vertelde ze me openhartig.
"Net toen ik vuurde, stapte je weg. Naar voor. De wind door de takken van de bomen overstemde misschien het geluid van het schot en dus wist je niet dat je getroffen was. Ik bleef zitten, want ik wilde niet verraden waar
ik me verborgen hield."
"Hoe laat raakte je me dan?"
"Net na de middag. In dat donkere gedeelte van het bos. Weet je waar ik bedoel?"
Ik knikte.
Een grote eik was mijn ruggensteun geweest terwijl ik lunchte. De bomen groeiden daar dicht op elkaar, zodat nauwelijks een straaltje licht de bosvloer raakte. Zonnestralen werden door het bladerdek verstrooid tot het
als een sluier van licht de boskleuren opfleurde.
"Lang daarna?"
"Een kwartiertje misschien. Niet veel langer denk ik."
Dus, bedacht ik me, had ik de rest van de dag op een spook gejaagd.
We babbelden nog even verder, hoewel ze verder niets van haar wedervaren prijsgaf.
Jammer, want ik viste ernaar in de hoop iets meer te weten te komen over waar ze zat en hoe ze verstopt was. Ze hield de boot echter vakkundig af.
Het zou me niet verbazen als ze doorhad dat ik zat te hengelen. Ze was er gis genoeg voor.
Bijna iedereen kent van die momenten dat je letterlijk ergens 'een nachtje over moet slapen' voordat iets dat je maar niet te binnen schiet tot je doordringt.
Dat was die nacht bij mij het geval.
Met het verstrijken van de dagen werd het duidelijk dat er een mirakel moest gebeuren wilde ik de weddenschap niet gaan verliezen. Ik prakkiseerde me suf en werd met de dag wanhopiger, wat mijn denken negatief
beïnvloedde. Mijn denken blokkeerde en vrijdag naderde meedogenloos snel en eenzaam.
Het voelde aan als onmacht. Alsof je krampachtig probeert je iets te herinneren, maar dat het je ontglipt, juist naarmate je het harder probeert. Op zo'n moment heb je rust nodig om tot je door te laten dringen waar je
naar zoekt. En heel soms overvalt het je dan.
Zoals bij mij. Na een droom over Azur.
Het is ochtend en ik lig wakker. Zojuist geworden.
Azur ligt naast me in bed na een nacht vol heftige seks. Overal om ons bed heen hangt haar geur, de vrouwelijke seksgeurstof die uit al haar poriën lijkt door te siepelen en de kamer bezwangerd met
onontkoombare feromonen.
Voor ik in slaap viel al en ik haar neukte, doordrenkte de unieke geur van haar sensualiteit mijn slijmvliezen. Het zoete zweet dat ik haar bezorgde door mijn niet-aflatende geravot in al haar holtes.
Ik kijk naar het naakte lichaam van een felle seksfeeks, dat lichaam dat me zoveel uniek genot heeft verschaft.
Ze ligt op haar zij met de benen opgetrokken. Rechts hoger dan links.
Mijn ogen volgen de lijn van de rug naar beneden, naar de benen en tussen de dijen. Ik geniet van wat ik zie en speel onnadenkend met mijn liefdeslans.
Dan kruip ik achter haar strakke kontje en bewonder de plooien tussen de benen. Daarachter schemert het grotje dat ik zo groots heb aangedaan.
Ik heb de lipjes tussen mijn lippen gehad en nu buig ik me voorover, tot dicht er tegenaan en inhaleer. Het aroma van de afgelopen nacht, de geurmix van haar en mijn opwinding, is er nog te ruiken en
ik voel de opwinding alweer bezit van me nemen.
Met haar hoofd ligt ze op het kussen, naar de zijkant van het bed. De mond hangt een klein stukje open en ik hoor haar regelmatig ademen. De ademhaling van de slaap.
Zonder haar wakker te maken stap ik van het bed en loop om naar haar zijde. Met mijn halfstijve lul in mijn hand buk ik. Zo ver, dat ik met het tuutje van de voorhuid langs haar lippen kan strelen.
De gedachte aan wat ik ga doen zorgt ervoor dat ik harder en groter word.
Nog voor mijn erectie compleet is duw ik voorzichtig de tuit tussen de lippen door de mond in, tot tussen de tanden. Als ze nu haar mond dichtklapt dan wordt het pijnlijk, maar ik zet door. Ik vind het te
opwindend en ik wil het doen. Daar moet je iets voor over hebben.
Ik schuif mijn lul nog iets verder tussen de lippen tot ik de tanden tegen mijn eikel voel.
Behoedzaam duw ik door.
Haar tanden zitten te dicht op elkaar om mijn eikel ongehinderd te laten passeren en als ik mezelf naar binnen wring, duw ik de kaken verder uit elkaar. De weerstand van de tanden duwen de voorhuid
terug tot op de stam en dan ligt mijn eikel bloot tegen haar tong. Ik voel de vochtige warmte tegen mijn eikel en haar hele mond om me heen.
Natuurlijk wordt ze wakker en haar eerste reactie is om zich terug te trekken en me uit te spugen.
Ik sta het niet toe, grijp haar achter het hoofd bij de haren en houd mijn loverslollie waar die zit.
"Mag ik?" grom ik haar toe. Maar kan ze wel weigeren?
Ze richt het hoofd enigszins op en knikt.
Pas na die bevestiging haal ik mijn lul eruit.
"Ga dan maar weer net zo liggen als zonet en doe je mond een ietsje open. Niet te ver. Zo ja."
Ik trek mijn voorhuid terug over de eikel tot ik weer een tuitje heb en net zo zorgvuldig als daarnet laveer ik het tussen haar lippen door tot tussen de tanden.
"Niet bijten Azur, en houd je tanden zoals nu."
Voor de tweede keer duw ik mijn lul naar voren en weer zorgen de tanden ervoor dat mijn voorhuid tot op de stam wordt teruggeschoven. Het is een ontzettend geil gevoel, die tanden over je kale eikel
te voelen schrapen. Het beangstigt, die harde tanden tegen dat gevoelige deel, maar geeft tegelijkertijd een extra kick. Hoe schijnbaar tegenstrijdig.
De warmte van haar mond omringt mij eens temeer en ik duw door tot mijn eikel tegen de achterkant van haar mondholte stoot.
Azur kokhalst als ik het daar raak en wil zich schielijk terugtrekken, maar daarvoor ben ik inmiddels te ver heen.
Met een hand grijp ik een bos donkerbruin haar en houd haar tegen, duw mijn lul nog verder in haar keel. Voor haar zit er niks anders op dan te accepteren wat ik met haar doe. Dat wat ze zelf aangaf
toe te staan.
Mijn andere hand houdt haar kin omhoog en daarmee voel ik hoe de dikte van mijn pik de tong naar onder duwt en de huid van de onderkaak doet zwellen.
Ik pomp en pomp, tot ik voel dat ik spuit en haar keel vul met een stroom kleverige sperma. Voorlopig trek ik me niet uit haar mond terug en voor Azur is het niet anders; alles wat in golven in haar keel
terechtkomt moet ze slikken.
Met mijn nu verslappende lul nog in haar mond duw ik mijn bekken zover naar voren dat haar neus en lippen in mijn schaamhaar zitten. Het is veruit het lekkerste dat ik ooit met een vrouw heb gedaan
en wanneer mijn lul slobberig uit haar mond floept, blijkt ook zij het lekker te hebben gevonden. Zo lijkt het ten minste.
In eerste instantie schrok ze, zegt ze, toen ze wakker werd met mijn pik in haar mond. Maar toen de eerste schrik voorbij was, berustte ze erin.
Ik gaf haar een klapzoen op de mond en draaide haar op haar buik. Er was nog iets dat ik met haar lichaam wilde doen.
Aan het voeteneind van het bed pak ik haar enkels en trek die ver uit elkaar. Haar kut en haar kont komen wijdopen voor me, klaar voor wat ik verder nog van plan ben.
Op dat moment in mijn droom werd ik wakker, misschien van schaamte.
Ook wakker wist ik haarfijn wat ik met het lichaam van Azur in die droom van plan was en schrok van mijn gedachten. Zo wilde ik niet dat het zou gaan met deze vrouw!
Zat het zo diep in me, die dominante houding, dat ik me zelfs voor haar daar niet overheen kon zetten?
Beschaamd herinnerde ik weer de woorden van Verde: "Zo kan het ook!" Had ik me daarna niet 'fatsoenlijk' gevoeld? Voor even die houding afgeworpen? Was dat niet de reden voor de strijd in mijn hoofd het
afgelopen weekend? Wat was daar nog van over?
Zelfs in de woorden in mijn droom zat een hint verborgen. Had Azur, maar dus eigenlijk ikzelf, in mijn droom niet gesproken over berusting? Dat ze het passief onderging?
Ik was aan het veranderen merkte ik, maar nog pas aan het begin!
Op dat moment begon de oplossing voor het 'probleem Azur' langzaam te dagen. Dromen over haar was blijkbaar de trigger die nodig was. Zo werd de droom toch iets waard.
De klok sprong op 01.27.
Met het bedlampje aan stapte ik het bed uit en liep naar het barretje om een flesje mineraalwater open te trekken. Met het flesje in de hand ging ik zitten op het kleine bankje en keek om me heen.
Het zwakke licht van het bedlampje wierp schaduwen achter de meubels in de kamer en mijn ogen werden aangetrokken door een hoopje donkers dat naast een stoel lag. Wat was dat?
Loom nog van de slaap boog ik me voorover en strekte een hand ernaar uit. Het was mijn overall van die dag.
Gek. Had ik die niet meegegeven om weggedaan te worden, zoals op alle andere dagen?
Een overall met verfklodders erop was verder onbruikbaar voor de jacht.
Ik dacht van wel, maar vergiste me blijkbaar. Vergeten zeker, terwijl ik liep te piekeren over een oplossing van mijn nijpende probleem.
Het flesje Evian zette ik op de tafel en met twee handen hield ik de overall omhoog. Bijna mijn laatste, drong het tot me door.
In het schemerlicht zag ik het streepje donkerblauw en de spetters op de rug. En dat deed het!
Als een bliksemflits drong tot mijn bewustzijn door hoe ik Azur al die tijd had kunnen missen.
Ik sloot mijn ogen en dacht terug aan de keren dat ze me geraakt had. Dat bevestigde wat ik plotsklaps besefte. Haar geheim was niet langer een geheim voor me.
Morgen, Azur, bezwoer ik, ben je van mij. Morgen? Nee, vandaag al, na een blik op de klok. Jij slimmerik!
En ondanks mijn schaamte voor de droom voelde ik me prompt verstijven.
Monter stapte ik 's morgens de ontbijtruimte in.
"Goeiesmorges allemaal," riep ik joviaal, "wat een megamooie dag vandaag!"
Ongelovige blikken zochten mijn gezicht.
"De laatste dag om te jagen vandaag en wat een dag zal het worden!" begeleid door een tjsakkagebaar.
De vijf meiden keken elkaar aan alsof ze dachten dat ik gek geworden was. Verde was de enige die me vroeg hoe het met me ging, maar dan wel met een blik van 'zo, die heeft een klap van de molen gekregen!'
"Prima, dank je Verde," ging ik erop in. Met herwonnen enthousiasme tikte ik het kopje van het eitje af dat rechts boven mijn bord in een eierdop stond.
Ik at mijn ontbijt met een goesting die voortkwam uit mijn stemming, en die was perfect, dat kan ik je wel verklappen.
Azur moet iets gevoeld hebben aan tafel, want die keek me met schitterende ogen aan.
Zelf wilde ik niet naar haar kijken, maar kon het desondanks niet laten en onze blikken botsten voor ik mijn blik snel af kon wenden. Dat was genoeg voor haar.
Ik zag in haar ogen dat ze wist waarom ik zo ongewoon vrolijk was. Ze glimlachte en hief haar glas met vruchtensap.
"Op deze dag dan maar," kirde ze. Moge die brengen wat we allemaal verlangen. We klonken erop, maar de woorden van Azur brachten me in de war. Het 'we allemaal' sprak ze met wel heel veel nadruk uit.
Azur vertrok het bos in en een half uur later stond ik klaar achter haar aan te gaan. Ik wist wat me te doen stond.
"Goede jacht, Theo," vuurden de overblijvende vrouwen me aan.
"Doe je best, jongen," hoorde ik Hanna zeggen.
"Je laatste kans!" bromde Hans met zijn zware stem, maar dat deed me allemaal niks.
Er roerden zich geen zenuwen meer in mijn lijf, ik was de kalmte zelve, zo zeker als ik wist dat het me die dag zou lukken.
Terwijl ik het bos instapte hoorde ik het snerpende geluid van een helikopter, de helikopter die me morgen thuis zou brengen. Maar niet voordat ik de nacht met Azur had doorgebracht, zo beloofde ik mezelf. Zij moest
en zou het laatste kippetje zijn dat ik ging plukken en verorberen. Die vrijdag ging het gebeuren. Zo zeker was ik. De kers op de taart.
Al snel sloten de bomen me in.
Azur wilde me die dag lang bezighouden merkte ik, want pas aan het begin van de middag wist ik haar op te sporen en te raken. Een juichkreet schalde door het bos. Vogels stoven verschrikt op uit de bomen rondom
de plek waar ik Azur trof.
Als in een droom zag ik haar op me toe komen. Het kalendermeisje waar ik zo lang op wachtte.
Rijzig en statig als een prinses uit Duizend-en-een-nacht liep ze op me af, een brede glimlach om haar lippen. Lippen die ik zo dolgraag wilde kussen.
Ze was lang, bijna net zo lang als ik en ik slikte.
Met een vlot handgebaar wierp ze de baseballcap die ze op had af en trok het elastiek om de paardenstaart los. Donkerbruine haren golfden over haar schouders en op de rug en omkransten het gave gezicht.
Elke beschrijving doet haar tekort.
Een bronskleurige huid spande over geprononceerde jukbeenderen onder amandelvormige, lichtgrijze ogen. Een rechte, bijna klassieke neus eindigde boven een perfecte mond, met perfecte lippen. De cupidoboog
krulde perfect omhoog in een uitnodigende hartvorm.
Wanneer ik dit schrijf spijt het me dat ik zo vaak het woord perfect moet gebruiken, maar ik kan niet anders. Ze was perfect, omdat in geen enkel woordenboek een woord staat dat beter recht doet aan haar
verschijning. Perfect, bij gebrek aan iets beters.
Zonder een woord te zeggen nam ze mijn rechterhand en voerde me mee, dieper het bos in.
Verdoofd door mijn geluk liet ik me meevoeren als een lammetje, tot ik het ruisen van golven hoorde. Het werd lichter in het bos toen we een tra naderden. Het was de open plek die ik herkende van ons eerste uitstapje
naar het strand. De zee bewoog er rusteloos vlak achter.
Toen we de open plek over waren en de laatste bomen voorbij liepen, ontvouwde het strand zich voor mijn ogen.
"Kom," fluisterde Azur me toe, "laten we gaan zwemmen."
Het zand was heet onder mijn voeten toen ik mijn schoenen uitdeed en we ons samen uitkleedden.
Tot op dat moment had ik Azur alleen nog maar of naakt gezien, of in bikini. Die prachtige blauwe bikini die ze bij mijn aankomst op het eiland droeg. Nooit in onderkleding.
Stralend stond ze voor me in adembenemend witte lingerie met kanten ruches. Alsof ze rekening gehouden had met onze ontmoeting. Soms hoef je een vrouw niet naakt te zien om stil van haar te worden.
Ze showde zich voor me en draaide een pirouetje om me alles te laten bewonderen.
Na het rondje ging ze door met ontkleden. De bandjes van haar bh haakten los en haar borsten vielen als appelen tevoorschijn. Ademloos staarde ik naar de bollen die voor mijn ogen neerhingen toen ze zich bukte en
het slipje over haar benen afstroopte. Zo had ik haar eerder gezien, bloot op het strand. Mooi bloot met een dunne poesjesvacht, al was het beeld met de lingerie niet minder fraai.
Terwijl ik me uitkleedde keek ze vrijmoedig naar mijn lichaam en toen mijn broekje viel, richtte ze haar blik op mijn hooggeheven jongeheer.
Met een hand in mijn hand rende Azur naar het water, mij achter zich aanslepend. Ronde borsten dansten voor mijn ogen bij elke pas die zij deed. En ik? Ach, mijn stijve jongen slingerde wild heen en weer in het ritme
van mijn stappen.
Pas diep in de branding liet zij me los en dook voorover een golf in die traag op ons af kwam rollen, pardoes in de witte kam.
Hard lachend kwam zij boven, de natte haren plakten rondom haar gezicht. Met een hand streek zij de haren voor haar ogen weg en keek naar mij, die daar ademloos stond te kijken.
Ze kwam naar me toe en kroop dicht tegen me aan. Mijn lijf stond in lichterlaaie.
Weer knelde mijn penis tegen haar buik, net als toen, bij dat spel in de zee.
"Herken je deze hand nog?" vroeg ze overbodig. Ik voelde een hand onder mijn zak, een hand die omhoog kroop waar slanke vingers mijn vleespin omvatten.
Ik was doofstom, als een puber bij zijn eerste date.
Haar volle lippen drukten hartstochtelijk tegen de mijne toen ik de hand tussen ons in op een neer voelde gaan. Dan weer kromden de vingers zich onder mijn scrotum en sloten zich rond de testikels, dan weer
liefkoosden ze mijn stam en eikel. Ze betastten de rand van de kop en het kleine gaatje op de top en daarom kon ik het niet langer houden.
Witte slierten liefdeszaad wolkten naar buiten en vermengden zich met het zoute water.
De vingers hielden mijn knop vast terwijl ik kwam, knepen erin en joegen elk druppeltje naar buiten, tot ik helemaal leeg was en zij me losliet en zij de kus beëindigde.
Ze keek omlaag, naar haar hand, die als een kommetje uit het water oprees. In het zeewater in die hand zag ik mijn secretie dobberen, als melk in water. Ze draaide haar hand kalmpjes rond en mijn lichaamsvloeistof
draaide mee met het rondgaande water. Ze lachte.
"Dit had je nog van me te goed."
Ik tilde haar op en droeg haar naar de waterlijn, waar ik haar neerlegde en naast haar ging liggen.
Steunend op een elleboog keek ik op haar neer, op dat prachtige lichaam. Golfjes spoelden langs ons, vlakke uitlopers van de rollers voor de kust.
Water sloot zich om ons heen en trok zich terug, in het eeuwige ritme van de zee. De zandkorrels die het meevoerde sloegen neer achter onze lijven, als sediment dat bezinkt in kalme wateren.
Genietend keek ik neer op haar borsten, zo vlak onder mijn ogen. Ik raakte haar aan.
"Je bent prachtig, weet je dat?" hoorde ik mezelf zeggen. Een antwoord kwam er niet.
Met de armen onder haar hoofd keek Azur slechts naar wat ik deed.
Met het topje van een vinger raakte ik het uiterste puntje van een tepel aan, die prompt terugduwde, waarna ik er een handpalm op legde. Voorzichtig draaide ik met gestrekte vingers mijn handpalm een rondje over de
speen en voelde de hardheid.
Een gedachte drong zich aan me op.
"Azur?"
"Ja?"
"Vorige week, toen ik met Verde vree. Toen zei ze iets waarover ik lang na heb lopen denken."
"Zo kan het ook, bedoel je dat?"
Toen ik haar recht in haar ogen keek verbaasde ik me er niet over dat ze direct wist waarover ik het had.
"Ja. Dat ja."
Meer hoefde ik niet te zeggen, omdat Azur direct begon te vertellen.
Mijn hand daalde af van de borsten naar de buik en vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe Azur haar benen iets uit elkaar deed. De knieën trok ze op.
Een onuitgesproken uitnodiging die ik maar al te graag aanvaardde.
Met mijn hand op haar vrouwelijkheid bleef ik haar aankijken en ze begon te vertellen.
"Verde heeft me alles verteld van wat er gebeurd is tussen jullie. We vertelden elkaar elke dag alles, maar dat vermoedde je al. Wat zij ermee bedoelde was dat vrouwen, zelfs dure hoeren zoals wij, meer vragen dan
alleen maar geneukt te worden."
"Jullie zijn geen hoeren, Azur, niet jullie," wierp ik tegen.
"Ach, natuurlijk wel. Doe niet zo naïef. Dat geeft niet; we hebben ervoor gekozen.
Welke naam je het beestje ook geeft, we bieden ons lichaam aan in ruil voor geld en dus zijn we hoeren, sletten, lichtekooien, callgirls, groupies, God weet welke namen je ervoor kunt verzinnen. Maar ook die hebben
gevoel en willen als mens behandeld worden. Misschien dat we op een andere manier dan havenhoeren met seks omgaan, maar dan nog.
Wat jij deed toen je hier aankwam, nadat je de eerste van ons groepje raakte, had niks met seks te maken. Dat was beestenwerk voor Rouge. Je vergat dat wij geen neukdieren maar mensen zijn, zo ging je tekeer."
Ik begon iets te begrijpen en haalde mijn hand schuldbewust weg van tussen haar benen.
"Dat hoeft niet, Theo. Je mag me gerust aanraken daar. Als je het maar lief doet. Zie je, daar gaat het nou juist om, tederheid als je met een vrouw vrijt. Een vrouw wil genegenheid voelen, aandacht voor haar als mens,
zelfs als ze een hoer is zoals ik. Ze wil begeerd worden en geen speeltje zijn voor vijf minuten. Van een vrouw houd je 24/7. Daar moet een man zijn best voor doen.
Wij vijven zijn er goed in om toneel te spelen en te doen alsof we niet erg vinden wat er met ons gebeurt. Een andere vrouw doet dat niet. Wij pikken alles. Anderen niet."
Ze haalde haar handen achter het hoofd vandaan en sloot ze om mijn wangen. De donkerbruine haren stroomden mee in het water dat langs haar hoofd spoelde. Vlokken zeeschuim bleven erin hangen en ik draaide
mijn ogen opzij, guilty as charged.
"Kijk me aan Theo, en luister naar me."
Tegenstribbelend gaf ik mee met de druk van haar handen. Ik kon zo niet in die ogen kijken
"Een vrouw die met je vrijt geeft je het meest intieme dat ze heeft. Ze geeft haar wezen aan je over omdat ze dat nou liefde vindt. Zich overgeven aan die ander, waar ze van houdt."
Ik kreeg een gevoel alsof ik wist waar het naartoe ging. Wist wat ze ging zeggen.
"Voor ons is dat niet zo belangrijk, maar echt vrijen met een vrouw is een liefdegevende bezigheid. Geen halve verkrachting omdat jij als man zo nodig je sperma wilt lozen. Dat is wat Rouge en Marrone en Svart
ervoeren toen je hun nam. Ja, letterlijk: nam, alsof ze niets meer waren dan een kut met tieten en een kont of een mond om je lul in te steken. Alleen jouw wensen telden, alleen jij bepaalde wat er moest gebeuren. Alleen
jouw bevrediging telde, al kwam er bij Marrone langzamerhand wel al een piepklein barstje in hoe je tewerk ging.
We namen ons voor je dit te laten weten en dat barstje te verbreden. Dat is waar Verde mee begon.
Zo kan het ook.
Weet je nu wat ze ermee bedoelde?"
Ik knikte schuldbewust. Natuurlijk vatte ik dat na die uitleg.
Mijn gevoel na afloop van die vrijpartij met Verde 's ochtends had me niet verraden. Het was Verde geweest die meer en meer het initiatief had overgenomen en bepaalde wat er gebeurde. Het resulteerde in die
geweldige vrijpartij 's ochtends bij het opstaan.
Dat was het zaadje dat zij plantte en waar mijn hersens sindsdien mee worstelden.
Een traan welde op in een oog en drupte op een borst van Azur. Een traan van schaamte of een traan omdat ik iets belangrijks geleerd had, ik wist het niet.
Azur bouwde daarop voort.
"Het is niet erg, Theo. Wat je moet doen is me optillen en meenemen naar het strand en daar met me vrijen. Met mij als vrouw en niet als hoer. Kom, neem me mee en vrij met me."
Met Azur in mijn armen, haar armen rond mijn nek, liep ik door het rulle zand een eindje van de zee vandaan. In het droge zand naast onze kleren vlijde ik haar neer en ging naast haar liggen.
Nauwelijks lag ik, of Azur richtte zich op en kroop bovenop me. Pakte mijn handen en duwde ze tegen haar lijf.
Ik voelde het zand aan haar rug kleven en aan de billen. Zand kleefde overal.
Met mijn T-shirt wreef Azur het zand af van de belangrijke plekken van onze lichamen. Met speeksel bevochtigde ze zichzelf en mij. Terwijl ze me opnieuw kuste, liet ze zich over me heen zakken en toen ik diep in haar
zat, strekte ze haar armen en richtte zich op.
"Weet je, Theo, in het Hindoeïsme is de naam voor de opening van een vrouw yoni. Yoni is daarin een bijna goddelijk orgaan. Het wordt aanbeden. De lingam van de man, zijn fallus, is door de goden geschapen om die
yoni te eren en ermee tot een te worden. Het samensmelten is de hoogste daad van eenwording en moet voor beide partners verheven zijn. Samen!"
Terwijl ze dit vertelde bewoog Azur haar heupen op en neer en draaiend rond mijn penis.
"Het hoogste wat man en vrouw samen kunnen bereiken is de vereniging van hun geslachten, als een verbond tussen twee zielen. Dat vraagt wederkerige liefde. Ik kan je geen liefde geven, wel lichamelijk geluk en dat
ga ik doen. Jij kunt me dat geluk teruggeven als ik klaarkom, met jou in mij.
Wil je dat?"
Ik wist allang dat ik dat wilde en knikte.
"Dan moet je er wat voor doen."
"Zeg me wat. Ik doe alles voor je. Ik wil jou dat geluk geven."
"Wees dan lief voor me, zacht, en geef me terug wat ik aan jou geef. Luister naar mijn lichaam, voel wat het met je doet. Leer, en bewijs het me door het me terug te geven."
De vrijage die toen volgde, de les die Azur me leerde, was er een van een onwereldse schoonheid. Nooit eerder ervoer ik zoveel goeds als op dat strand. Met elke aanraking die ze deed, met alle warmte die ze
uitstraalde voelde ik meer en meer waar het om ging.
Voor het eerst in mijn bestaan en voor het eerst in de omgang met een vrouw voelde ik de kracht van omkeerbaarheid. Voelde ik het belang van ontvangen èn geven, vooral van geven.
Ik ervoer dat alles daarom draait. Ontvangen, maar ook geven, en wat we deden ontsteeg het puur seksuele.
Leven is ontvangen en geven. Vrijen is ontvangen en geven. Wanneer je geeft, wordt dat wat je ontvangt nog verhevener. Dat ervoer ik op dat strand.
Lang lagen wij verenigd en troffen onze lippen elkaar.
Mijn en haar handen, onze lippen, zelfs onze voeten, ondersteunden ons volle liefdesspel. Wat we uitvoerden was meer dan de vereniging van organen, het ontsteeg verre het banale. We transcendeerden ons lichaam,
het bloeide op tot een samensmelting van twee zielen. Yoni en lingam.
"Schrik niet, lieve Theo," fluisterde Azur in een oor, nadat ze voor eventjes mijn lippen had verlaten, "als er straks iets bijzonders gebeurt. Laat het gebeuren. Het hoort bij mij, als alles goed is, zoals nu."
Voor ik kon reageren dartelde haar tong weer rond de mijne en smoorde zo mijn vraag.
Stevig priemden haar borsten op mijn borst en ik kwam, en bracht mijn sperma in haar schoot. Azur ontving het met kneepjes van haar bekkenspieren. Ze nam haar mond weg van mijn lippen en vlak nadat mijn zaad
mijn lijf voor dat van haar verruilde, kromde ze haar rug en brak haar orgasme door.
Met een zucht diep uit haar keel wierp ze het hoofd in de nek en zakte neer, op het warme zand naast me. Verdwaasd, verdoofd.
Ik had daarover gelezen in de mannenglossy: la petite mort, het orgasme als de transcendentie van de vrouw, de lichamelijke en geestelijke verheviging van het mooie en het toppunt van verrukking. Geen dood, maar
juist de grootste hoogte van het leven.
Mijn God, wat gunde ik die haar.
Terwijl Azur stil naast me lag keek ik neer op meer dan een fraai lichaam. Ik zag een engelin.
Ik boog voorover en drukte een liefdevolle kus op haar lippen en op haar voorhoofd en veegde wat er aan zand was van haar af. Met onze kleren bedekte ik haar en waakte. Met opgetrokken knieën zat ik naast haar in
het zand.
Ik wist dat ik haar de volgende dag moest achterlaten, maar wat ze me gegeven had, samen met die andere meiden, zou voor altijd bij me blijven.
Mijn verblijf op het eiland had me veranderd, dat drong op dat strand onloochenbaar tot me door. Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Ik werd daar een beter, volwaardiger mens. Meer dan de arrogante, zelfvoldane
hurk die ik was. Onthufterd hadden ze mij.
Zeker, er bleef nog veel voor me te leren en ik zou ervoor moeten waken niet terug te vallen in het zelfzuchtige gedrag. Ik had door mijn ervaringen daar ten minste iets om aan terug te denken als iets dat me steun kon
geven.
Daar op het strand lag een vrouw uit duizenden naast me.
Een hoer? Misschien. Maar dan wel een hoer die me een wezenlijke levensles leerde en daardoor alleen al het negatieve imago van een hoer ontsteeg.
Uren later, toen Azur was bijgekomen uit haar 'kleine dood' liepen we hand in hand naar de villa. In het tweelicht van de avond en veel te laat voor het diner kwamen we daar aan, maar wat maakte dat uit. Behoefte aan
eten had ik niet.
Met betraande ogen van emotie vertelde ik mijn verhaal aan de vijf vrouwen, die bij elkaar zaten in de living. Ik beleed mijn schuld tot in de diepste dalen, al wilde geen van hen van schuld horen.
Nadat ik mijn hart uitgestort had moest ik aan Teddy denken.
Wat had ik haar aangedaan? Welk een zonde rustte op mijn schouders? Hoe had ik haar ooit kunnen behandelen zoals ik deed? Wat had ik me hufterig bij haar gedragen.
Teddy die me het beste van zichzelf gaf, onbaatzuchtig, ondanks alle leed dat ik haar bezorgde. Die zo lang aandacht voor me toonde en er nauwelijks iets voor terugontving.
Bij die gedachten barstten mijn tranen pas echt los en stortten ze als een zilte cascade over mijn wangen. Onbedaarlijk jankte ik mijn ogen uit. Bewust van al mijn falen, mijn egoïsme en het altruïsme dat Teddy me
betoonde. Ik was het geweest die haar tot wanhoop dreef en haar geen andere keuze liet dan gaan. Dat zag ik nu.
De vrouwen lieten me in mijn verdriet.
Pas toen ik was uitgehuild kwamen ze naar me toe. Rouge, Marrone, Svart en Verde en als laatste Azur. Van elk kreeg ik zwijgzaam een hand met een zoen op elke wang. Alleen Azur drukte een kus tegen mijn lippen
en pakte weer mijn hand.
"Ga mee, Theo, we hebben nog een nacht."
Dat ene korte woordje trof me diep in mijn hart: 'we', in plaats van 'je' of 'ik'.
Nog nasnikkend volgde ik haar naar mijn kamer, waar ze ons beiden uitkleedde en me mee naar bed nam en me liefdevol omarmde.
Mentaal voelde ik me gesloopt door alles wat ik die dag had meegemaakt. Het was Azur die met haar handen door mijn haar woelde en me met dat gebaar geruststelde na al die overdonderende emoties. Moe als een
hond sloot ik mijn ogen om voor even te kunnen rusten.
's Morgens werd ik wakker omdat de zon door de openstaande balkondeuren op mijn gezicht viel. Een flauwe wind streek langs mijn wangen en ik voelde me paradijselijk.
Ik strekte me en rekte me uit en dacht terug aan de nacht die ik achter de rug had. Het was geweldig geweest. Nooit had ik met een vrouw zo veel zo zalig kunnen vrijen. Minnekozen was het bijna.
Ik opende mijn ogen en keek naar buiten.
De wekker op het nachtkastje stond op half zeven. Nog een halfuur had ik samen met Azur en dat half uur wilde ik niet onbenut laten. Ik moest gewoon alle tijd benutten die ik had bij deze godin.
De warmte van het lichaam naast me straalde naar me uit en ik draaide me om, om haar aan te raken.
Maar wat ik zag verbijsterde me!
De vrouw die naast me lag was niet Azur.
Naast me lag Teddy, mijn vriendin die ik al in geen maanden meer had gezien.
Na de ruzie die we hadden en alle verwijten die ze me terecht maakte kwam dit als een schok.
Hoe kon dit? Was dit de vrouw die me vannacht met zoveel liefde had laten kennismaken? Ik kon het me haast niet voorstellen en toch, hoe kon het anders zijn?
Veel geslapen had ik niet omdat het een ontdekkingsreis voor me was van seksuele geneugten die wij getweeën schiepen. Hoe kon Teddy in mijn bed beland zijn? Hoe kon ze überhaupt hier op het eiland zijn?
Hoe was dit mogelijk? Wanneer kon die verwisseling hebben plaatsgevonden?
Ik dacht terug aan de avond ervoor, toen ik toch overduidelijk met Azur de slaapkamer was binnengegaan. Ik was toch niet zover heen geweest dat ik me daarin vergist had?
Het was natuurlijk buiten al donker en nadat ze ons had uitgekleed en met me in bed stapte, herinnerde ik me vaag dat ze nog even terug wilde naar haar kamer om iets te halen.
Wat? Dat wist ik niet en ik was trouwens toch te moe om me dat af te vragen.
Ze stapte de deur uit terwijl ik haar magnifieke figuurtje nakeek, voordat ik mijn ogen sloot.
"Ik doe het licht uit hoor," had ze gezegd, "dan kun je nog heel even rusten."
Duister daalde over me heen en dankbaar draaide ik me om.
Nadat ik wakker werd was het nog immer donker in de kamer.
Ze lag bij me en ik tastte naar haar, raakte haar heupen naast me in het bed en vroeg haar iets. De enige reactie die ik kreeg was "sst" en een vinger die dwars over mijn lippen werd gelegd.
Het moet wel bijna zo gegaan zijn dat Azur en Teddy toen al van plaats gewisseld waren, toen Azur voor eventjes naar haar kamer ging. Zogenaamd?
Maar...? Dat kon dan toch maar een ding betekenen? Dat ik heel de nacht met mijn eigen Teddy had liggen vrijen!
Natuurlijk had ik voordat we ruzie kregen regelmatig met haar gevreeën, maar nooit zo heftig en welgemeend als die voorbije nacht. God man, de vrouw waarmee ik die nacht vree was alle vorige vrouwen de baas.
Rouge, Verde, Marrone en Svart, ze konden niet aan haar tippen. Zelfs met Azur op het strand had het niet zo goed gevoeld.
Natuurlijk had ik me heel anders opgesteld dan voorheen. Het harnas van egoïsme had ik van me afgeworpen en ik had me meer om mijn partner bekommerd dan om mijn eigen gerief. Ik had geprobeerd vooral te
geven.
Had ik dat alles met de vrouw die nu naast me lag beleefd?
Over het gezicht van Teddy hing een sluier van innerlijke vrede die ik nooit eerder bij haar zag. De rust die het gezicht uitstraalde was opvallend. Diep vanbinnen voelde ik aan dat we, Teddy en ik samen, daaraan debet
waren en op slag wist ik dat ik voorgoed veranderd was.
Ik hield nog steeds van Teddy en hoe geïntrigeerd ik ook was van Azur, deze nacht met Teddy was de grootste verrassing voor me. Dit had ik in het verleden aan Teddy onthouden, toen ik met haar vree. Had ik dat
vannacht goedgemaakt? Hoe kon het anders zijn? Als dat zo was, dan kon ik het laatste halfuur best weer met haar vrijen en haar mijn liefde schenken.
Voorzichtig tilde ik het laken waaronder ze lag van haar af. Ik herkende het lichaam en de houding waarin ze lag en waarin ik haar zo vaak wakker had zien worden. Ze lag op haar zij, naakt, en met de benen
opgetrokken. Haar ochtendlijke foetushouding.
Altijd als ik een slapende vrouw kan bekijken, windt me dat op, maar dit was anders.
Vroeger zou ik achter haar zijn gekropen en naar haar kut hebben gestaard die ik altijd zo opwindend vond. Kleine schaamlippen die een stukje tussen de grote door koekeloeren. Dan zou ik eraan geroken hebben om
mijn neus met haar geur te vullen, zoals in mijn droom over Azur.
Ik zou haar mijn lotuskus hebben toegediend, het roosje bevochtigd en haar van achteren hebben genomen. Voordat ze wakker werd.
Niet die keer.
Die keer kroop ik tegen haar aan en sloeg mijn arm om haar heen, drukte een kusje op haar schouder.
Van mijn aanrakingen werd ze wakker en ze draaide naar me toe.
Ze wilde praten. Uitleggen.
"Dit moest gebeuren, Theo. Je was zo'n eenzaat geworden voor ik bij je wegging," biechtte Teddy op. "Je had alleen nog maar oog voor de computer en de beursberichten en ik herkende je niet meer op het laatst. Je
vervreemdde van me, zag me nauwelijks nog staan. Ik was alleen maar goed op die momenten dat je een vrouw nodig had en ik verlangde meer.
Voor ik je verliet bezwoer ik mezelf dat dit moest veranderen, anders hoefde ik je nooit meer te zien. Daartoe broedde ik als laatste redmiddel een plannetje uit. Als dat zou mislukken, wist ik, zou ik je echt verlaten."
"Via een kennis had ik Hans en Hanna leren kennen en wist dat zij bijzondere evenementen organiseerden. Uren heb ik met hen gesproken, tot er een plannetje lag dat volgens ons kans van slagen had.
Hans en Hanna verrichtten alle voorbereidingen, huurden dit eiland van een eigenaar die voor een jaar in Australië zit. En ze selecteerden vijf vrouwen bij diverse escortbureaus in Nederland.
Het moesten de besten zijn, die mee konden gaan in de seksuele voorkeuren die jij ooit op mij botvierde. Ik heb ze geïnterviewd en nadat ze toestemden geïnstrueerd. Ik wist namelijk precies hoe ze je konden bespelen.
Pas nadat dat alles geregeld was plaatste ik de advertentie die je las."
Ik was verbijsterd.
"Je hebt dus alles wat er gebeurde gepland?" vroeg ik haar. "Zelfs die advertentie. Hoe wist je dat ik zou reageren en dat je plan zou slagen?"
"Dat wist ik niet, maar je was zo hard op weg een onuitstaanbare, zelfvoldane zak te worden, een Remi van Malot, dat ik het moest proberen.
Ik hield van je en baatte het niet, dan zou het ook niet schaden. Erger worden kon je in mijn ogen niet.
Jij trapte met open ogen in de val en de advertentie slaagde wonderbaarlijk."
"En je wist al die tijd dat ik met die vijf seks zou hebben? Deed dat je dan niks als je nog van me hield?"
"Natuurlijk wel, maar het kon in mijn ogen niet anders. Ik stopte wat er kon gebeuren gewoon achter in mijn hoofd weg en probeerde er zo min mogelijk aan te denken. Het was het waard als ik je ermee terug kon
winnen."
"Was echt alles geregisseerd?"
"Alles. Van A tot Z," gaf ze toe.
"Jij dacht dat je successen behaalde met de jacht, maar al die successen lagen van tevoren al vast. Het enige dat we niet konden voorspellen was hoe je zou reageren als je eenmaal een van de meiden geraakt had.
Gelukkig was je zo stereotiep en voorspelbaar, dat alles wat ik vooraf met de meisjes had doorgenomen exact zo uitkwam."
"Dat ik ze te pakken kreeg had dus niets met kunde te maken?"
"Eerlijk gezegd niet nee. Alles was al bedacht en afgesproken."
Dat moest ik even wegslikken. Weg ego.
"Ook dat Verde die opmerking maakte en mij in bedekte termen aansprak op mijn gedrag tegenover vrouwen?"
"Ook dat. Dat bespraken we de avond voor het gebeurde."
"De avond voor het gebeurde?"
"Ja."
"Hoe dan? Heb je met haar gebeld?"
"Dat hoefde niet. We bespraken alles hier op het eiland."
Stralend keek Teddy me aan.
"Je gaat me niet vertellen dat je toen op het eiland was, toch?"
"Toen? Lieve Theo, ik ben hier al die tijd geweest. De dag voor jij aankwam arriveerde ik, met dezelfde helikopter. Ik heb al die tijd dat jij hier was in de kamer aan het einde van de bovengang gewoond. Ik liet me alleen
niet zien.
Stiekem heb ik je tijdens de avonden en weekenden gadegeslagen, waar ik maar kon. Dat deed ik vooral om voeling te houden met hoe mijn plannetje verliep en zo de juiste beslissingen te kunnen nemen. Af en toe
was ik jaloers op de meiden, maar dat moest dan maar voor het grotere doel.
Voor dag en dauw, als het maar even kon, besprak ik met de meiden die niet bij jou in je bed lagen de tactiek die ze moesten volgen en dat werkte subliem. Je hebt dat zelf ervaren.
Zoals gezegd, je was zó voorspelbaar."
Mijn oude ik zou door deze uitlatingen woest geworden zijn en zich zeker in zijn kruis getast hebben gevoeld, maar niet de nieuwe. Nu kon ik er om lachen en bewondering opbrengen voor het masterplan dat Teddy zo
geweldig had uitgedacht en geregisseerd.
Alleen Azur zat me dwars.
"Hoe kon het dan dat ik Azur zo weinig tegenkwam bij het jagen?" vroeg ik nieuwsgierig. Dat wilde ik toch wel graag weten.
"Simpel," was het achteraf zo logische antwoord, "wie niet in het bos zit, kun je ook niet raken. Ze ging maar een enkel keertje mee om het geloofwaardig te maken en prompt raakte ze je."
Triomfantelijk keek ze me aan en ik kon om haar niet boos worden. Lachte zelfs om het slimme bedrog.
"Waarom Azur?"
Ik kon niet ontkennen dat mijn gevoelens danig in de war waren geschopt door de omgang met Azur.
"Van het begin af aan wist ik vrij zeker dat Azur, die trouwens Sandra heet, jouw lievelingetje zou zijn. Ze was precies het type waar jij op zou vallen.
Voor de zekerheid heb ik aan het begin van de maand alle opties opengehouden, in geval ik me vergiste. Direct toen je op het eiland aankwam en de vrouwen in hun bikini zag, wist ik het echter zeker. Al helemaal toen
je diezelfde avond je ogen niet van haar af kon houden. Dus hebben we haar achter de hand gehouden, net als Verde, die ook pas later in het spel moest figureren. Azur moest de finale gaan verzorgen en mocht niet
eerder geraakt worden. En zeg nou zelf, werkte het of niet?"
Vrolijk ging ze verder met haar verhaal.
"Waar ik door verrast werd was hoe je Marrone benaderde, die overigens in het echt Cindy heet.
De manier waarop je met haar omging bracht me in verwarring en ik was bang dat je toen al de kant op ging die pas voor later gepland stond. Je vroeg haar of je haar anaal mocht nemen namelijk en dat had ik niet
verwacht. Niet zo vroeg al.
Dat je het vroeg was een stap vooruit naar mijn doel, maar ik zag het ook als een gevaar. Ik vond dat je het hele scala aan geplande activiteiten moest meemaken om ver genoeg te raken in de richting die ik wenste en
daarvoor waren Verde en Azur en hun rol nodig. Ik was bang dat de verandering niet blijvend zou blijken als dat niet gebeurde."
"Verde was de een na laatste die je moest hebben volgens mijn planning. Als het anders had gelopen en als je meer op Verde zou zijn gevallen, zou zij de laatste geweest zijn en Azur de een na laatste. De anderen
waren minder dan Verde en Azur jouw types, daar kon ik wel op vertrouwen.
Het enige probleem was dat we nog iets moesten verzinnen om het raken van Azur geloofwaardig te maken. Gelukkig is zij een goede schutter en kon zij je zo op het juiste spoor zetten."
"Bedoel je dat ze die verfspetters expres zo maakte?"
"Ja. Gelukkig heb je er nooit aan gedacht omhoog te kijken voordat zij erin slaagde vanuit een boom je van achter te raken. Door de vorm van de verfvlek hoopten we je duidelijk te maken dat ze vanaf een hoogte
geschoten had. En waar kan dat in een bos anders van zijn dan vanuit een boom?
Als je dat niet zelf had ingezien had ik haar opdracht gegeven om gewoon maar in het bos op je te wachten en zich te laten raken. Daar had ik wel iets op verzonnen om het aannemelijk te maken. Gelukkig hoefde dat
niet, wat je bewees door direct toen je gisterochtend het bos in liep omhoog te kijken. Toen wisten we met z'n allen dat het wel goed zat."
Opeens realiseerde ik me iets van afgelopen nacht.
"Mijn overall, die heb ik wel degelijk meegegeven om weg te doen of niet!"
"Ja hoor. Hanna heeft die teruggebracht, omdat het zo'n belangrijke aanwijzing voor je was. We moesten erop gokken dat je er vroeg of laat naar zou kijken en begrijpen hoe de verfspatten erop gekomen waren. Als we
de overall hadden meegenomen en weggedaan had het die functie nooit kunnen vervullen en je hebt zelf ervaren hoe belangrijk de rol van die overall is geweest."
Dat kon ik niet ontkennen. Maar er was meer.
"En dat bord, met die scores?"
"Nou, niks. Gewoon uit de duim gezogen cijfers die we gebruikt hebben om je op een spoor te zetten en de aantrekkingskracht van Azur nog eens te benadrukken. Ik wist dat je slim genoeg was om de verscholen tips te
herkennen en die uit te vogelen. En ik kende je goed genoeg om te weten wat voor magische aantrekkingskracht er uit zou gaan van de weinige treffers op Azur. Dat was als een extra stimulans bedoeld om achter haar
aan te gaan. Zo hoopte ik je nog meer te motiveren goed je best te doen.
Je hebt vaak genoeg op de beurs juist die aandelen en opties gekozen die de meeste winst op konden leveren omdat dat je uitdaagde. Ik hoopte dat het met Azur net zo zou werken. En ja hoor. Voorspelbaar, weet je
nog?"
"Met andere woorden: ik heb hier een maand voor aap gestaan tegenover Hans en Hanna en de meiden?"
"Als je het zo wilt stellen, ja. Maar ik vond het nodig en heb er geen moment spijt van.
Je ziet: alles hebben we doordacht. Ik ben steeds dichtbij je geweest en was op de hoogte van alles wat je deed. En nu is voor mij niet meer de vraag of mijn plannetje geslaagd is. Dat heb je vannacht bewezen. Zullen
we maar gaan eten met zijn allen?"
Ik schudde mijn hoofd.
"Nee, Teddy, je hebt straf verdiend voor wat je mijn ego hebt aangedaan."
"O ja, joh? Wat voor straf dan wel?" Verbazing op haar gezicht.
"Dat eten komt wel. Je gaat nog een keer hier met me vrijen. Nu. Als genoegdoening. Je komt deze kamer niet uit voor we nog een keer zo heerlijk gevreeën hebben als vannacht. En geen smoesjes als hoofdpijn of
ongesteldheid. Nu!"
Teddy lachte alleen maar.
"Doe het dan, grote jongen. Ik ben hier en ik wil niet anders."
Een uur te laat voor het ontbijt liep ik arm in arm met Teddy de ontbijtkamer binnen. Iedereen zat daar: Rouge, Marrone, Svart, Verde en de prachtige Azur. Met Hans en Hanna.
Zodra Teddy en ik de drempel overstapten stonden ze allemaal op en applaudisseerden en juichten. Ik werd er verlegen van.
Toen ging ik naar ze toe. Een voor een gaf ze ik een hand en bedankte ze.
Mijn ego zat me niet langer in de weg en dus kon ik het zonder problemen. Ik schaamde me er maar een beetje voor dat dit alles nodig was om mij te bekeren.
Azur neem ik bij de schouders en zoen haar op de mond.
"Je was geweldig Sandra, heel erg bedankt. Ik zal je nooit vergeten. Jullie allemaal niet trouwens," en ik keek naar de meiden.
Nadat ik ook Hans en Hanna een hand had gegeven draaide ik me om naar Teddy.
"Nog een vraag. Waar heb je dit allemaal van betaald? Het moet een vermogen gekost hebben."
Teddy giert het uit, bijgevallen door de anderen.
"Dat is nou juist de clou, sufkop: je hebt het allemaal zelf betaald!"
Ik bloosde tot achter in mijn nek en keek de kring rond. Toen begon ik ook te lachen.
"Dan geldt die weddenschap met Azur zeker ook niet meer," vroeg ik terwijl ik het antwoord eigenlijk al wist.
"Nee, dus. Je moet haar betalen."
Ach wat. Geld alleen maakt niet gelukkig.
