Vies warm was het en het stonk naar natte jassen. Haringen in een ton. De klamme lucht van jassen hing zwaar tussen de mensen. De verwarming veel te hoog en het broeide.
Met mijn rechterhand hield ik me vast aan de reling voor me. Op weg naar mijn werk. Het plensde en niemand ging op de fiets vandaag.
Als we remden, golfden alle lijven naar voren, om bij het optrekken de andere kant op te veren. Aan alle kanten werd er tegen me aan gedrukt en ik drukte tegen anderen. Willoos bewoog ik met de massa.
Voor me stond een vrouw. Het gezicht onzichtbaar, ze stond met haar rug naar me toe. De geur van parfum overdonderde de kleffe geur van de jassen. Met dichte ogen zweefden mijn gedachten weg. De geur bleef.
Bruusk remden we, waardoor mijn voorkant tegen de achterkant van de vrouw werd geperst; ik voelde de druk van haar billen. Weer rechtop, voelde ik haar rug tegen mijn lichaam drukken. De billen nog tegen mijn
bekken geperst.
Het gebeurde allemaal opnieuw en ik verbeeldde me dat de vrouw tegen me aanschurkte.
Verbeelding die met me op de loop ging wist ik, het is de eivolle bus.
Meer dan kastanjebruine haren zag ik niet, de vrouw staarde strak voor zich uit. Mijn ogen gleden langs de achterkant van haar jasje naar beneden en ergens daaronder zag ik een paar benen onder een kort rokje.
Mijn linkerhand in de jaszak prikkelde. Raar gevoel. Buiten mijn controle om kwam de hand naar buiten, tegen de billen van de vrouw.
Wat gebeurde er? Ik wilde de hand tegenhouden. Dit moest ze voelen, maar geen reactie!
Met de vingers gekromd omvatte de hand de ronding. De vrouw duwde terug.
Dat kan toch niet? In een bus? Een onbekende man bij een onbekende vrouw! Bloed kleurde mijn gezicht.
De tegendruk maakte de hand stoutmoediger en langzaam schoof de hand over de rok naar beneden. Nog steeds geen protest en de hand kwam op een been terecht. De vrouw rilde, verder niets. De hand leidde een
eigen leven en brutaal schoof ze een stukje langs het been omhoog. De rok schoof mee en nòg geen reactie!
Verder ging de hand, tot aan de onderkant van een bil. Ik kreeg het benauwd van de brutaliteit van de hand. Help me! Om me heen keken de andere passagiers verveeld, strak voor zich uit. Niemand liet iets blijken.
Zacht drukte de hand zijn vingertoppen tegen de huid van de bil, ging zijwaarts naar de diepe spleet. Voel je dan niks? Zeg er dan wat van!
De vrouw droeg een string, want de hand kwam slechts een dun reepje stof tegen, diep in de spleet. De hand schoof één vinger onder het touwtje ongegeneerd door de diepte naar boven en terug.
Eindelijk een reactie, maar geen verwachte. De vrouw verplaatste haar voeten en bood ruimte.
Nu raakte ik het pas echt in paniek. Dit was een regelrechte uitnodiging aan de hand om verder te gaan en ik kon die niet baas. Angstig keek ik om me heen, maar niemand reageerde. Had ik geen eigen wil meer?
De hand trok me iets voorover en schoof onder de rondingen door naar voren. Ze voelde geen haartjes, alleen zachte plooien naast een vochtig spleetje. De middelvinger gleed tussen de lipjes door tot een knobbeltje.
Duwde er tegen. Kletsnat werd het daar.
Terwijl de middelvinger tussen de heerlijk warme plooien teruggleed, drukte de vrouw op een rode knop en de bus stopte. De hand liet de billen los, de rok viel terug.
De vrouw stapte uit.
Ik durfde niet te kijken.
De prikkeling in de hand hield op. Ik kreeg de hand weer onder controle en alleen de geur aan de vingers herinnerde aan het ongehoorzame uitstapje. Vlug stopte ik de hand terug in mijn jaszak. Niemand had iets
gemerkt.
Een halte verder stapte ik uit.
Met mijn rechterhand hield ik me vast aan de reling voor me. Op weg naar mijn werk. Het plensde en niemand ging op de fiets vandaag.
Als we remden, golfden alle lijven naar voren, om bij het optrekken de andere kant op te veren. Aan alle kanten werd er tegen me aan gedrukt en ik drukte tegen anderen. Willoos bewoog ik met de massa.
Voor me stond een vrouw. Het gezicht onzichtbaar, ze stond met haar rug naar me toe. De geur van parfum overdonderde de kleffe geur van de jassen. Met dichte ogen zweefden mijn gedachten weg. De geur bleef.
Bruusk remden we, waardoor mijn voorkant tegen de achterkant van de vrouw werd geperst; ik voelde de druk van haar billen. Weer rechtop, voelde ik haar rug tegen mijn lichaam drukken. De billen nog tegen mijn
bekken geperst.
Het gebeurde allemaal opnieuw en ik verbeeldde me dat de vrouw tegen me aanschurkte.
Verbeelding die met me op de loop ging wist ik, het is de eivolle bus.
Meer dan kastanjebruine haren zag ik niet, de vrouw staarde strak voor zich uit. Mijn ogen gleden langs de achterkant van haar jasje naar beneden en ergens daaronder zag ik een paar benen onder een kort rokje.
Mijn linkerhand in de jaszak prikkelde. Raar gevoel. Buiten mijn controle om kwam de hand naar buiten, tegen de billen van de vrouw.
Wat gebeurde er? Ik wilde de hand tegenhouden. Dit moest ze voelen, maar geen reactie!
Met de vingers gekromd omvatte de hand de ronding. De vrouw duwde terug.
Dat kan toch niet? In een bus? Een onbekende man bij een onbekende vrouw! Bloed kleurde mijn gezicht.
De tegendruk maakte de hand stoutmoediger en langzaam schoof de hand over de rok naar beneden. Nog steeds geen protest en de hand kwam op een been terecht. De vrouw rilde, verder niets. De hand leidde een
eigen leven en brutaal schoof ze een stukje langs het been omhoog. De rok schoof mee en nòg geen reactie!
Verder ging de hand, tot aan de onderkant van een bil. Ik kreeg het benauwd van de brutaliteit van de hand. Help me! Om me heen keken de andere passagiers verveeld, strak voor zich uit. Niemand liet iets blijken.
Zacht drukte de hand zijn vingertoppen tegen de huid van de bil, ging zijwaarts naar de diepe spleet. Voel je dan niks? Zeg er dan wat van!
De vrouw droeg een string, want de hand kwam slechts een dun reepje stof tegen, diep in de spleet. De hand schoof één vinger onder het touwtje ongegeneerd door de diepte naar boven en terug.
Eindelijk een reactie, maar geen verwachte. De vrouw verplaatste haar voeten en bood ruimte.
Nu raakte ik het pas echt in paniek. Dit was een regelrechte uitnodiging aan de hand om verder te gaan en ik kon die niet baas. Angstig keek ik om me heen, maar niemand reageerde. Had ik geen eigen wil meer?
De hand trok me iets voorover en schoof onder de rondingen door naar voren. Ze voelde geen haartjes, alleen zachte plooien naast een vochtig spleetje. De middelvinger gleed tussen de lipjes door tot een knobbeltje.
Duwde er tegen. Kletsnat werd het daar.
Terwijl de middelvinger tussen de heerlijk warme plooien teruggleed, drukte de vrouw op een rode knop en de bus stopte. De hand liet de billen los, de rok viel terug.
De vrouw stapte uit.
Ik durfde niet te kijken.
De prikkeling in de hand hield op. Ik kreeg de hand weer onder controle en alleen de geur aan de vingers herinnerde aan het ongehoorzame uitstapje. Vlug stopte ik de hand terug in mijn jaszak. Niemand had iets
gemerkt.
Een halte verder stapte ik uit.
De hand
