| Frank |
Zondagochtend
“Ken je Frank nog?”
Roland lag naast me in bed.
Het was in de na-lig van zo’n vroege zondagmorgenvrijpartij dat hij me de vraag stelde. Onder m’n billen lag een ruwe handdoek, opdat zijn mannelijke vocht niet van tussen mijn lipjes op de lakens drupte.
Meestal ga ik snel even plassen en me van onder wassen voor ik bij hem terug het bed in kruip. Dat was er nog niet van gekomen.
“Ja. Je vriend?” Half een constatering, half een vraag. “ Je hebt me best al veel over hem verteld. Lig je aan hem te denken?”
Het verbaasde me niets, die plotselinge wending.
Nadat ik van hem afgekropen was, was het lange tijd stil gebleven. Een hand rustte op mijn buik en vingers plukten afwezig aan de korte krulhaartjes op mijn heuveltje.
Hij was er niet bij met zijn hoofd, bij wat we deden. Zo anders dan anders was het geweest. Er had iets aan ontbroken, dat wederkerige gevoel dat hij me altijd geeft wanneer we vrijen. Dat was er niet die ochtend.
Ik wende me naar hem toe en zag een strak gezicht. Geen wonder ook als hij aan Frank lag te denken.
Frank is een intriest verhaal.
Roland en Frank waren boezemvrienden, onafscheidelijk tot aan de vierde van het VWO. Alles deden ze samen: sporten, uitgaan, achter de meiden aan en de vakanties verlummelen. Twee jonge binken, met elk een
mooi leven voor de boeg. Alleen besliste het noodlot anders.
In juni wordt Frank 20, maar zijn leven zal nooit zo worden als die onbezorgde jeugddagen beloofden. Een boom langs een stille polderweg, drank en onoplettendheid rukten in een fractie van een seconde een mooie
toekomst weg.
Frank was uitgeweest en reed met zijn vriendinnetje achterop de brommer naar huis. Je kent dat wel. Een jongen en een meisje, middenin de nacht. Het een en ander aan alcohol genuttigd.
Het was een feest, dat frunniken aan elkaar onder het rijden. Tot dat fatale moment.
De berm was zacht en het voorwiel was abrupt tot stilstand gekomen. Frank werd over het stuur heen gelanceerd en knalde met zijn hoofd tegen de enige boom die er langs die hele godvergeten weg stond. Zijn helm
stond half op zijn achterhoofd en die verloor hij al direct, nog voor hij de boom raakte.
Zijn vriendinnetje klapte op het ruwe wegdek, brak een paar ribben en haalde haar gezicht lelijk open, maar kwam er vergeleken met Frank nog genadig vanaf. Hij voelde geen pijn in zijn lijf, maar kon ook niet bewegen,
geen voet, geen been, geen arm. Een uur hebben ze daar gelegen voordat een automobilist hen vond.
Beiden belandden in het ziekenhuis, waar werd geconstateerd dat Frank een dwarslaesie had en voor de rest van zijn leven vanaf zijn nek verlamd zou blijven. Zijn vriendinnetje kon al vrij snel naar huis, weliswaar met
heel veel pijn en een onuitwisbaar litteken over haar gezicht, maar wat had Frank graag eenzelfde pijn gevoeld, dat litteken gehad!
Na een maandenlange rondgang langs allerlei gezondheidsinstanties mocht uiteindelijk ook Frank naar huis, waar hij verzorgd werd door zijn gescheiden moeder en waar hij zijn dagen liggend sleet. Zijn vriendinnetje
had hij nooit meer gezien en ellenlange dagen, voornamelijk in eenzaamheid verwerkt, regen zich aaneen.
“Over drie weken wordt zijn moeder opgenomen voor een operatie en ik heb beloofd dat ik hem tijdens die opname zal verzorgen, dan kan ik je twee weken niet zo vaak zien.”
Ik wist dat hij nog regelmatig naar Frank toeging en met hem praatte en daardoor verraste het me niet dat hij dit aangeboden had. Sterker nog: het zou me verwonderd hebben als hij dat niet gedaan had, want hij was de
enige van de oude vrienden die nog bij Frank langsging. Alweer een reden waarom ik zo onwijs veel om hem geef.
“Je zit dan wel middenin de voorbereiding op je examens.”
“Dat weet ik, maar het lukt me wel. Ik hoef nog maar een paar uur per dag naar school, daar omheen kan ik hem verzorgen en ook nog wel studeren. En er zitten ook nog wat vakantiedagen tussendoor. Het is bij hem in
huis in ieder geval rustig. Het lukt me wel en bovendien wil ik het graag doen.”
“Als je dat wilt, moet je het doen. Ik vind het geweldig als je het doet.”
Ik stapte het bed uit voor mijn ritueel na het vrijen en met de handdoek tussen mijn benen liep ik de badkamer in. Niet erg charmant wellicht, maar het voorkomt druppels op de vloer.
Terwijl ik zat, overviel mij eens temeer de triestheid van het leven van Frank en er vormde zich een idee.
Met een washandje waste ik mijn onderkant, droogde me af en stapte naast Roland het bed weer in. Op mijn zij liggend, legde ik een hand op zijn intieme delen, zacht en soepel na die vrijpartij, een vrijpartij die eigenlijk
die naam niet waardig was geweest.
“Zal ik met je meegaan? Dan zorgen we samen voor hem en kun jij je beter concentreren op je examens. Het is wel de bedoeling dat je het diploma haalt.”
Zijn gezonde jongen richtte zich andermaal op onder mijn aanraking.
Toen eenmaal het hoge woord eruit was kwam mijn Roland weer tevoorschijn en die tweede vrijage bracht wat bij de eerste ontbroken had.
Tussentijd
In de weken die op die bewuste zondagmorgen volgden, maakte ik persoonlijk kennis met Frank en zijn moeder. Ze was blij dat ik mee zou komen helpen. Niet dat ze twijfelde aan Roland, maar de verzorging was zo
zwaar, dat een paar extra handen alleszins welkom was.
Frank lag in zijn eigen kamer op de begane grond van het huis, een deel van het huis dat speciaal voor hem verbouwd was. De hele kamer was speciaal voor hem ingericht: een tv hoog in de hoek bij het plafond, een
computer die hij bediende met zijn stem, een tillift boven het elektrisch in hoogte verstelbare bed, de medicijnkast en allerhande medische apparatuur.
Hijzelf was een bleke jongen en in geen enkel opzicht meer de knappe knul van de foto’s naast zijn bed. Fletse ogen lagen diep in de kassen in een mager gezicht. De spieren op zijn lichaam waren dun door atrofiëring,
ondanks de regelmatige elektrische stimulatie door een apparaatje, bedoeld om de spierpompfunctie zo goed mogelijk op peil te houden.
Elke dag werd zijn hele lichaam gewassen en gemasseerd, drukplekken werden met zalf ingesmeerd. Een speciale drukverdelende matras moest doorligplekken voorkomen.
Het meest ingrijpend, vernederend misschien, was de intieme hygiëne: het omgaan met de stoma waarin ontlasting en urine werden opgevangen. We merkten dat Frank een zekere nonchalance hiervoor had
ontwikkeld, maar zeker in het begin dat wij hem verzorgden, was de schaamte uit zijn ogen af te lezen.
Roland en ik leerden in die drie weken niet alleen de verzorging van Frank uitvoeren, ik leerde in die weken mijn leven relativeren. Ik werd nederiger dan ik ooit zonder die ervaring had kunnen worden. Elke confrontatie
met Frank en de manier waarop hij met zijn handicap omging, raakte mijn zelfbeeld. Plaatste vraagtekens bij al mijn vanzelfsprekendheden. Zijn totale afhankelijkheid contrasteerde zo sterk met mijn eigen onbezorgde
leventje.
Helder als zijn geest was, maakte hij vaak grapjes en bracht juist hij wat vreugde in huis. Misschien was het een pose, maar hoe sterk moet je zijn om de catastrofe die hij had meegemaakt zo te overwinnen? Ik dacht
altijd dat ik zelf stevig in mijn schoenen stond, maar sinds ik Frank goed heb leren kennen heb ik een voorbeeld om naar te leven.
En dan was er nog zijn moeder. Wat een sterke vrouw! Zij had zijn verzorging helemaal alleen op zich genomen, liever dan haar zoon ergens naamloos in een verpleeghuis te laten wegkwijnen. Hoeveel liefde kan je als
moeder opbrengen?
Roland was een bewonderenswaardige verzorger.
Nog geen 20 jaar en zelf in de bloei van zijn leven, draaide hij nergens zijn hand voor om, niets was hem teveel en meer dan eens keek ik toe met hoeveel liefde en geduld hij Frank verzorgde en met hem praatte. Niet
met een patiënt, maar met een volwaardig mens.
Meer dan een enkele nacht, als ik door emoties die door mijn hoofd spookten niet kon slapen, lag ik met tranen in mijn ogen naast hem als ik dacht aan hoe hij met Frank omging.
Op die momenten dacht ik vaak terug aan mijn eerste, toevallige ontmoeting met Roland, bij mijn neefjes. En dacht ik terug aan onze tweede ontmoeting, niet minder toevallig, in de stad na Frankrijk. Het leek alweer zo
lang geleden en wat een gevolgen hebben die ontmoetingen gehad. Hoe kon het zo gaan, hoe anders had mijn leven verlopen als al die toevalligheden mijn pad niet hadden gekruist?
Lieve hemel, waar heb ik het aan verdiend dat zo’n man met mij wil vrijen? En hoe blij moet ik zijn met mijn eigen leventje vol rozengeur en maneschijn?
Drie weken later
Drie weken gingen voorbij en de dag brak aan dat de moeder van Frank naar het ziekenhuis moest voor haar eigen operatie. Agnes noemden we haar nu, want we waren close geworden, verenigd als we waren in de
zorg voor haar hulpbehoevende zoon.
We beloofden haar dat elke dag ten minste een van ons twee haar op zou zoeken en haar zo op de hoogte houden hoe het met Frank ging.
Het afscheid van moeder en zoon was extreem emotioneel; het was de eerste keer sinds het ongeval dat ze niet bij elkaar zouden zijn. Ook in het ziekenhuis vloeiden tranen. Agnes kon ze niet bedwingen en bedankte
ons omstandig voor alles. Snikkend bezwoer ze dat ze van ons hield en dat ze voor altijd bij ons in de schuld zou staan.
Hoezo, in de schuld staan? Daar was natuurlijk geen sprake van en ik omhelsde haar.
De ervaringen van de afgelopen weken en dit afscheid, de betrokkenheid bij Frank en Agnes, gaven me iets terug van wat ik de afgelopen tien jaren zo gemist heb. Het gevoel bij een gezin te horen, een gezin dat ik
vanaf mijn zeventiende niet meer gekend heb.
Agnes was er na aan toe de plaats van mijn overleden moeder in te vullen en voor het eerst in al die jaren had ik het gevoel ergens echt op mijn plek te zijn.
In het huis van Agnes en Frank hadden we een kamertje ingericht voor Roland en mij, waar we konden slapen en vrijen. Agnes vond het geen enkel probleem dat we onder hetzelfde dekbed sliepen en de ouders van
Roland wisten al niet anders meer.
’s Avonds waste ik Frank en voor het eerst was ik met hem alleen.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was verzorgde ik hem van top tot teen, alle intieme plekjes die je gewoonlijk zelf doet of hooguit laat doen door iemand die je erg nabij staat. Het was niet vreemd meer, want
in de voorbije weken had ik dit vaker gedaan, maar toch betekent het iets de penis van een man te wassen, de voorhuid terug te schuiven en de eikel onder de voorhuid te reinigen. Ik ben tenslotte geen verpleegster.
Zoiets brengt je heel dicht bij die ander, niet alleen fysiek, maar evengoed emotioneel.
Roland zat boven te studeren en terwijl ik hem inwreef met zijn zalf, begon Frank te praten.
“Houd je veel van Roland?”
Ik keek hem aan.
“Ja, heel veel. Ik kan hem niet meer missen, hij is het beste dat me ooit overkomen is.”
“Vrij je ook met hem? Hij is toch nog jong?”
“Ja, ik vrij met ‘m. Hij is heel lief en attent. En dat hij zo jong is maakt me niets uit, ik heb het gevoel dat we bij elkaar passen. En hij vrijt erg lekker.”
“Dan heeft hij ontzettend veel geluk met zo’n mooie en lieve vrouw.”
“Dank je.”
Het was de opmaat voor een hartverscheurende ontboezeming door Frank.
Ik rolde hem op zijn zij om de drukplaatsen te verzorgen, toen hij over zijn vriendinnetje begon. Zijn hele hart stortte hij uit, alsof ik de eerste was waaraan hij zijn verhaal kwijt kon.
Vlak voor het ongeluk waren ze intiem met elkaar geworden. Hij had voor het eerst aan haar borsten mogen voelen en een hand in haar broekje gedaan. Die ervaring stond in zijn geheugen gegrift.
Voor de eerste keer had hij het spleetje van een meisje aangeraakt en gevoeld hoe dat was. Het was bij haar op de kamer gebeurd, op haar bed, en ze had haar broekje uitgedaan zodat hij haar kon bekijken en nog
beter haar zijden vrouwelijkheid aan kon raken. Zij, op haar beurt, had zijn erectie in haar hand genomen en hem afgetrokken tot hij in haar handen klaarkwam. Echt gevreeën hadden ze die eerste keer niet. En nu? Nu
zou hij nooit meer kunnen vrijen, zei hij, niet trouwen, geen kinderen meer kunnen krijgen. Tranen biggelden over zijn wangen.
Wat heb ik nog om voor te leven? Welke vrouw wil nou zo’n wrak? Ik wil niet meer, waren zijn trieste woorden.
“Ik wilde zo graag dat ze nog eens langs gekomen was.”
Luisteren naar zijn woorden was het enige dat ik kon. Ik leende hem mijn oor voor zijn verdriet. De droefenis van zijn relaas zat als een wurgkoord rond mijn keel en ik was blij toen hij klaar was voor de nacht. Ik wist niet
hoe te reageren. Wilde wel, maar kon het niet. Wat kun je zeggen op zo’n moment? Niks. Ik gedroeg me als een hork, liet hem alleen met zijn verdriet. Vluchtte voor mijn eigen angst tekort te schieten.
Domme gans.
Later, in bed, veilig in de armen van Roland, barstte ik in tranen uit en in een onbedaarlijke huilbui biechtte ik mijn onvermogen op. Ook hij werd er stil van, hield me alleen maar vast, en met roodbetraande ogen jankte ik
mezelf in slaap.
Nacht
Om half vier die nacht werd ik wakker van de zoemer van Frank. Roland lag in dromenland en ik liet hem daar. Frank had me via zijn computer een seintje gegeven dat er iets was.
Vlug schoot ik mijn badjas aan en haastte me naar beneden.
“Carlijn,” zei Frank toen ik hem vroeg wat er was, “ik moet je iets zeggen. Ik wil je mijn excuses aanbieden voor vanavond. Ik had niet het recht je zulke persoonlijke vragen te stellen en ik had je niet mogen lastigvallen
met die verhalen over mijn vriendin. Het spijt me, want ik heb je overstuur gemaakt. Heel de avond lig ik er al aan te denken en ik wil je vragen mijn excuses te accepteren. Alsjeblieft?”
“Je hoeft geen excuses te maken, Frank. Als ik iets niet had willen zeggen, had ik dat heus niet gedaan. En ik voel me schuldig omdat ik van je weggelopen ben. Ik heb me enorm lomp gedragen. Ik wist niet hoe ik
reageren kon en in plaats van te blijven ben ik gevlucht en heb je alleen gelaten met je verdriet. Dat had ik nooit mogen doen. Als ik jou vergeef, wil jij mij dan dat weglopen vergeven?”
Frank knikte en lachte en ik viel in zijn lach in.
“Zo, nu hebben we allebei onze biecht gedaan. Kun je dan nu even mijn kussen recht leggen?”
Ik wist dat dit het smoesje was geweest me te roepen om zijn gevoel te luchten.
“Weet je, eigenlijk is het heel lief dat je mij over je vriendin vertelde. Mijn gevoel zegt dat ik de eerste ben aan wie je het verteld hebt. Je vertrouwt me blijkbaar en dat zegt heel veel hoe je over me denkt en dus moet ik je
eigenlijk bedanken.
Zullen we nu maar gaan slapen?”
Ik drukte een zoen op zijn voorhoofd; iets langer dan bedoeld misschien, maar welgemeend.
Ochtend
’s Morgens werd ik wakker doordat Roland naast me op het bed kwam zitten. Hij had Frank al verzorgd en een ontbijtje voor me klaargemaakt. Ik vertelde hem wat er die nacht gebeurd was en toen ik uitgesproken was,
pakte hij mijn hand.
“Vannacht heb ik ook nog een tijd liggen denken,” zei hij. “Luister alsjeblieft, voor je wat gaat zeggen.
Ik ben heel blij met je en je maakt me stapelgelukkig. Je vrijt met me en je hebt me geleerd dat vrijen meer is dan alleen maar neuken. Vrijen is ook elkaar zien, elkaar aanraken, zoenen en nog veel meer. Misschien
moet je Frank daar ook iets van geven, zeker na gisteravond. Je hebt zoiets al eerder gedaan en daar heb je toen veel geluk mee weggegeven. Ik vind het niet erg als je dat ook aan Frank geeft. Vraag het hem eens,
praat er eens over. Je hebt heel wat te delen en je kunt hem gelukkig maken.
Zeg maar niets nu, denk er eens over. Ik meen het in ieder geval.”
Hij vouwde zijn handen om mijn gezicht, drukte zijn lippen op de mijne en weg was hij, naar school.
Volkomen sprakeloos bleef ik achter.
Allerlei gedachten speelden door mijn hoofd: onzekerheid, moraliteit, en Arthur, de brief van Arthur. Lieve, oude Arthur. Roland had gelijk: bij Arthur heb ik eerder zoiets gedaan en was ik daar achteraf niet hartstikke
gelukkig mee? En Arthur dan!
Hoe komt het toch dat een mens zoveel verdriet tegen kan komen in zijn leven en hoe komt het toch dat daar zoveel geluk tegenover kan staan?
Nog voor ik een douche nam at ik in gedachten verzonken mijn ontbijt op bed. Stilletjes; en woog Rolands woorden.
De douche daarna ontspande me en met natte haren en in mijn badjas, ging ik naar Frank.
“Wat ben je stil, Carlijn. Is er iets? Frank voelde mijn dilemma aan.
Ik pakte zijn slappe rechterhand, streelde die en durfde hem nauwelijks aan te kijken toen ik Rolands woorden van die ochtend herhaalde. Lang bleef het stil, tot ik het tenslotte vroeg.
“Zou je dat willen?”
Met zijn ogen knikte hij schuchter, nauwelijks waarneembaar, overweldigd misschien door de indruk die mijn aanbod op hem maakte.
Nog even bleef ik zitten, stond daarna op en liet de badjas van mijn schouders glijden. Eronder was ik naakt en toonde ik me in volle glorie. Zijn ogen scanden mijn lichaam en langzaam draaide ik om mijn as en liet hem
me bekijken. Ik liet een droom in vervulling gaan, zou hij me later vertellen.
Ik nam mijn borsten in mijn handen en kneedde ze, duw de tepels vooruit tot ze stijf waren en vooruit priemden. Ik liep naar hem toe en boog me zover voorover dat een tepel zijn lippen raakte. Frank opende ze en ik
voelde hoe hij mijn tepel liefdevol naar binnen zoog. Zijn tong streelde de harde punt, voor hij zijn mond wijder opende en zoveel van mijn borst tussen zijn lippen nam als mogelijk was.
Door het vacuüm dat hij veroorzaakte, kon ik mijn borst langzaam terugtrekken en uitrekken, totdat zijn zuigkracht het niet meer hield en zijn lippen langs de tepel glijdend, los moesten laten. Lippen die krampachtig
probeerden mijn hypergevoelige tepel vast te houden tot de spanning te groot werd en de tepel met een soppend geluidje naar buiten floepte.
Het voelde heerlijk aan en het wond me vreselijk op en daarom bood ik ook mijn andere borst aan en herhaalde het spelletje zich. Twee keer nog aan elke borst en steeds was er dat geilmakende geluidje!
Mijn onderbuik begon te reageren van het zalige gevoel dat Frank me gaf, maar ik wilde niet verder gaan en ik wist dat ik daarom hoognodig moest stoppen. Ik rukte me los van die lippen die mijn borsten betoverden en
met een zoen op zijn voorhoofd trok ik me terug van Frank en trok mijn badjas aan.
“Carlijn, je bent een prachtige meid en een schatje dat je dit voor me doet. Je bent geweldig.”
Avond
Roland kreeg die avond in geuren en kleuren van me te horen wat er die ochtend gebeurd was. Hij was blij, niet jaloers. Hij moedigde me zelfs aan.
Die avond in het ziekenhuis vertelde ik het ook aan Agnes. Eerst polste ik haar via een omwegje hoe ze tegen seks aankeek, maar toen ze zei dat Frank regelmatig naar blote vrouwen op de tv keek en dat ze zelfs
pornofilms voor hem zou halen als hij daarom zou vragen, biechtte ik alles op.
“Je maakt hem vast gelukkig Carlijn. Doe wat in je opkomt en wat je samen wilt. Ik wil hem niets onthouden dat hij krijgen kan, hij heeft al zo weinig. Vertel me maar niets. Ik wil het niet weten. Het is iets tussen jou en
Frank.”
Ochtend
De volgende ochtend trok ik niet eens mijn badjas meer aan. Fris uit de douche stapte ik zo Franks kamer binnen en droogde me daar af, tutte me op voor zijn spiegel.
“Zo zie je maar wat een toeren een vrouw ’s ochtends uit moet halen om er een beetje toonbaar uit te zien de rest van de dag.”
“Nou, dan heb jij dat niet nodig Carlijn. Je bent prachtig, al doe je niks aan jezelf. Je bent beeldschoon.”
“Slijmerd” riposteerde ik.
Vlak naast het bed stond ik toen ik net als gisteren zijn verlamde hand pakte. Met mijn beide handen, een bij de duim, de andere bij de pink, hield ik die geopend, en drukte de handpalm tegen mijn wang. Natuurlijk
voelde hij niets, maar daar ging het me niet om. Het ging om het idee. Als hij alleen door zich in te beelden het gevoel kreeg dat hij me aanraakte, was dat voor mij genoeg.
Alles deed ik voor hem; ik was zijn spieren, zijn zenuwen. Al voelde hij niets, ik plaatste zijn hand tegen mijn huid, op bijna alle plaatsen waar een jongen een meisje aan wil raken.
Terwijl hij toekeek naar waar ik zijn hand leidde, zei Frank: “In mijn hoofd verbeeld ik me hoe je aanvoelt Carlijn. Je huid is zacht, zo heerlijk fris, ik voel een satijngladde huid.”
Zijn ogen waren gesloten.
Mijn dijen waren het laatste plekje waar ik zijn hand langs wreef en Frank mocht dan wel niets voelen, mij liet dit allerminst koud.
Er was nog slechts een onontdekt gebied en ik vroeg me af hoe ik dat aan moest pakken, toen Frank zelf de aanzet gaf.
“Mag ik ook je spleetje zien, Carlijn?” vroeg hij opeens.
“Heb je al eens een vrouw daar bekeken?” vroeg ik op mijn beurt.
“Alleen die ene keer, heel kort. Zo lang geleden. Daarom wil ik het heel graag bij jou zien. Als het mag natuurlijk.” zei hij er snel achteraan.
“Het mag. Ik klim wel op je bed en kom ik over je heen staan, anders kun je het niet goed zien.”
Met aan elke kant van zijn schouders een knie, zat ik wijdbeens over Frank heen. Ik was zo dichtbij, dat hij alle details van mijn kelkje moest kunnen zien en legde hem uit, wees hem aan, wat wat is.”
“Ook daar ben je heel mooi Carlijn. Het lijkt wel wat op een oestertje. Het staat een beetje open en je ruikt naar zeep.”
“Ja, dat komt van het doucheschuim, maar dat gaat wel weg en dan ruik ik meer naar mezelf. Roland zegt altijd dat hij me lekker vindt ruiken. Dat was zelfs een van de eerste opmerkingen die hij ooit tegen me maakte
en dat vond ik toen heel lief van hem. Ik geloof zelfs dat ik op dat moment al verliefd op hem werd.
Wil je het eens proeven? Zeg het maar als je dat wilt. Sommige mannen houden er niet van, vinden het niks of vies of zo, maar andere mannen vinden het juist lekker. Roland doet het vaak bij me.”
“Je bedoelt dat ik je mag beffen?”
Ik hoefde niet zo voorzichtig te zijn bedacht ik me. Frank was volwassen en niet verstandelijk gehandicapt.
“Ja, dat bedoel ik. Wil je dat ook eens proberen?”
“Maar vind Roland dat niet erg dan? Hij is toch je vriend?”
“Roland heeft me zelf op het idee gebracht. Hij vindt het niet erg en ik ook niet, anders zou ik het je niet vragen. Het is een manier voor je om toch seks te hebben met een vrouw.”
Frank knikte.
Terwijl ik me vasthield aan de bedlift, schoof ik ietsje naar voren, zodat mijn kutje vlak boven zijn mond zat.
“Steek je tong maar uit en proef het,” moedigde ik hem aan.
Schuchter in het begin, voelde ik zijn tong tegen mijn lipjes.
“Doe maar wat je lekker vindt, je mag likken of zuigen, wat je maar wilt. Probeer maar.”
Franks was, hoe kan het ook anders, een onervaren en vooral onzekere, minnaar. Veel moest hij nog leren voor hij me kon laten klaarkomen en ik nam me voor hem dit te leren.
Nat van zijn speeksel stapte ik na een paar minuten van zijn gezicht en van het bed.
“En, hoe vond je het?”
“Lekker. Spannend. Je smaakte ook een beetje naar zeep. Hoe vond jij het?”
“Voor de eerste keer deed je het best aardig. Als je beter je mond leert gebruiken kun je me ook laten klaarkomen. Dat is het fijnst voor mij en dat lukte nu nog niet. Wil je het leren?”
“Ja, nou, graag. Ik wil dat jij er ook plezier van hebt.”
“Goed, dan doen we dat. Ik zal me de volgende keer niet met zeep wassen, dan kun je mijn echte geur ruiken en proeven hoe ik smaak. Lijkt je dat wat?”
Te verlegen van mijn voorstel antwoordde Frank niet, maar ik zag aan zijn gezicht dat hij niet kon wachten tot het zover was.
Toen ik me stond aan te kleden bedacht ik me hoever ik al was gegaan. Ik was dan wel niet klaargekomen, maar de hele situatie wond me wel vreselijk op. Zodra Roland thuis zou komen zou hij een gewillig vrouwtje
aantreffen die hoognodig bevredigd moest worden. Ik nam me voor hem dit te vragen.
Middag
Om kwart over twaalf stapte Roland de keuken in en smeet zijn schooltas in een hoek. Ik was ook in de keuken, stond er net een broodje te smeren en draaide mijn hoofd naar hem toe.
“Hoi Mop.” De laatste weken, wanneer hij me weer zag, volgde er meestal een woord met een ‘M’ als begroeting. Die dag was het Mop, maar ‘Mooie meid,’ ‘Mokkeltje’ en ‘Madeliefje’ waren al eerder gebruikt. En ook
‘Moordgriet’ en ‘Miep’ waren al eens gepasseerd. In ieder geval begon het altijd met een ‘M’.
Hij leek me goed geluimd.
“Voel jij eens onder mijn rokje!” gebood ik hem.
Met mijn buik tegen het aanrecht, kon hij alleen maar achterlangs.
“Hé, je bent nat,” merkte hij op, zich er niet eens over verbazend dat ik geen broekje droeg.
“Ja, dat heb je ervan.”
“Waarvan?”
“Nou, dat je me ’s ochtends alleen achterlaat met Frank.”
Zelfs het verhaal van die ochtend, met al zijn details, vermocht Roland niet jaloers te maken.
“Dus je raakte er opgewonden van?” was zijn overbodige vraag.
“Nee hoor, ik heb er boter op gesmeerd! Nou goed? Ik was toevallig net mijn broodje aan het smeren en toen dacht ik: ik kan net zo goed mezelf ook beboteren. Oelewapper! Natuurlijk raakte ik er opgewonden van.”
“En wat wil je nou van mij?”
Roland stond nog altijd achter me, met zijn hand over mijn tochtige spleet, half tussen mijn billen.
“Kun je dat zelf bedenken misschien? Wat zegt mijn kutje je?
Roland boog voorover en hield een oor bij mijn bips.
“Zover ik kan nagaan zegt het niks. Hoor jij dan wat?”
Het was een plagerijtje tussen geliefden, een erotisch steekspel met woorden. Dan prikte de een, dan weer de ander, en al die tijd voelde ik vingers over mijn poesje heen en weer glijden.
“Ik heb werkelijk geen idee,” zei hij, “ik moest vanmorgen op school zo hard denken. M’n hoofd is helemaal leeg. Fluister het maar in mijn oor.”
Roland boog zijn hoofd naar voren en ik het mijne naar achter en met mijn lippen tegen zijn oor fluisterde ik wellustig: “Ik wil dat je me neukt!”
“Wat? Nu? Hier? Net zoals toen bij de afwas?” Gespeelde verontwaardiging.
Ik knikte.
“Ja, net als toen bij de afwas. Of kun je soms niet meer? Ben je te moe?”
Om te checken of de juiste condities aanwezig waren legde ik een hand op zijn kruis.
“Iets zegt me dat het zou moeten lukken!”
De hand van Roland verdween tussen mijn benen vandaan en ik hoorde de rits van zijn broek, net als toen.
“Zo mag ik het horen, jongen. Kom maar in je vrouwtje.”
Ik ging wat wijder staan en voelde de kop van zijn harde spijker binnendringen, waarmee Roland me vervolgens tegen het aanrecht nagelde. Een arm sloeg om mijn buik en vingers tokkelden mijn knopje.
Geil was ik al, maar hiervan ging ik koken en het duurde dan ook niet lang voor onze sappen zich verenigden.
“Zie je, dat was toch niet zo moeilijk te vatten, hè” hijgde ik. “Als jij me nu even schoonmaakt, ga ik door met brood smeren. Ook een boterham met kaas?”
Een keukenpapiertje deed zijn werk, gevolgd door “Heb je niet meer trek in een bockworst?”
“Smeerkees, wat een insinuatie! Scheer je weg, schelm!” reageerde ik, quasi boos.
“Nee, dank je, smeerkaas hoef ik ook niet” antwoordde hij gevat.
En toen schopte ik achteruit, tegen een scheenbeen, niet te hard want hij moest nog langer mee, m’n spetter.
’s Avonds in bed deed Roland het nog eens dunnetjes over. Nou ja, dunnetjes.
De bockworst was behoorlijk aan de maat zullen we maar zeggen, net als die middag. Hij hoefde nu alleen niet achterlangs.
Hij kwam gewoon voor me staan met zijn kant en klare peilstok en vroeg me of het nog uitkwam vandaag. Na lang denkwerk, ongeveer 2 seconden, vond ik van wel. Toen hebben we nog maar een keer ons kunstje
gedaan. Het was overduidelijk springtij!
Nu ik erop terugkijk was dit de vrolijkste dag in Franks huis. Wat een ontspannen sfeer hing er die dag. Voor het eerst sinds ons verblijf bij Frank voelden Roland en ik ons als vanouds en konden we weer eens echt
ongedwongen van onze seks genieten.
Ochtend
Van een douche zonder doucheschuim word je niet echt schoon, maar dat was nu eenmaal mijn belofte aan Frank. Alleen met warm water spoelde ik me zo goed mogelijk af en vooral mijn foef kreeg een grote beurt. Ik
zou me opnieuw door Frank laten beffen en wilde niet dat er nog restjes van Rolands sperma in me achterbleven.
Met twee vingers spreidde ik mijn lipjes en gebruikte de harde stralen van de douchekop om me van binnen zo goed mogelijk schoon te spoelen.
De masserende stralen tegen mijn klitje zorgden, dat had ik kunnen weten, voor onrust in mijn buik,en ik ging er te lang mee door. Voor ik er erg in had, was ik in opwinding verdwaald en was er geen weg meer terug.
Mijn vingers gingen een eigen leven leiden, waardoor ik onder de douche al klaar kwam. Op zich niet erg, dat zou mijn geur voor Frank alleen maar versterken.
Monter stapte ik onder de douche vandaan en beende Franks kamer binnen.
In mijn blootje volbracht ik zijn ochtendzorg, zodat hij alle gelegenheid had me te bekijken en te bewonderen. Van enige verlegenheid was geen sprake meer; na afloop vroeg hij me ronduit meer zoals gisteren.
Zelf had ik wat anders op het oog, want het hangen aan de bedlift was niet erg ontspannen voor me geweest.
Die morgen ging ik op handen en knieën over hem heen zitten, mijn onderkant bij zijn gezicht. Voor mij was dat makkelijker en voor Frank zou het weinig uitmaken. Hij kreeg er zelfs meer door, want hij kon nu ook goed
tussen mijn billen kijken en van mijn roosje snoepen.
Wanneer ik zijn pook in mijn mond neem, is dit een van Rolands favoriete standjes, waarbij hij mij ook met zijn mond kan bevredigen, alleen had ik bij Frank geen erectie om me op uit te leven.
De penis van Frank was sowieso geen erotisch object voor me. Het was een deel van zijn lichaam dat ik verzorgde, meer niet. Het ging er niet om dat ik seks met hem had. Hij mocht met mijn lichaam kennismaken,
ervan genieten, leren wat hij met een vrouwenlichaam aan kon. Ontdekken. Van liefde, dus wederkerigheid zoals met Roland, was met Frank geen sprake.
In dit standje kon Frank zijn gezicht kwijt in mijn hemelse driehoek, gevormd door de randen van mijn billen en de vlakte tussen mijn benen, met als een soort middelloodlijn mijn spleet en in de tophoek m’n roosje.
Roland noemt dit tegenwoordig mijn ‘Hemelse driehoek’ als we 69-en of als hij achter me kruipt. Wat ik uit zijn woorden opmaak, vindt hij het een hemels genoegen hier met zijn gezicht een warm, aromatisch en
ontvankelijk plekje te vinden.
Ook vandaag kwam ik niet tot een orgasme.
Frank ondervond dat ik me alleen met water had gewassen en zei me hoe lekker hij mijn geur vond en hoe zachtromig mijn smaak. Hij kreeg alle gelegenheid me te likken en te zuigen, voordat ik mijn been over hem
heen zwaaide en van hem afstapte en mijn van speeksel doorweekte onderkant kon drogen.
Ik begon er aan te wennen dat beide mannen in huis me als hun snoepgoed zagen. Te verleidelijk om te laten liggen en zoet genoeg om af te likken. Ik was hun snoepje van de week en mijn poesje werd die week vaker
gelikt dan ooit tevoren. Bijna altijd twee keer per dag, want ’s morgens deed Frank dat en ‘s avonds, als ik hem verteld had wat Frank met me had gedaan, deed Roland dat nog eens over. Hij ten minste, kon me klaar
laten komen, zodat hij het allerbeste van me kreeg: de liefdessappen die hij uit mijn doorlopend hitsige vrouwelijkheid deed stromen.
Van mij mochten de beide mannen.Van die ene hield ik, de ander wilde ik alleen een mooie herinnering geven.
De laatste ochtend
Al snel brak de dag aan waarop Agnes weer naar huis zou komen. Nog steeds was Frank er niet in geslaagd me met zijn mond klaar te laten komen. Wat hij deed vond ik dan wel aangenaam, spetterend was het niet
geweest. Dat lag niet alleen aan hem. Het was gewoon niet gemakkelijk om ontspannen met elkaar bezig te zijn. Het was te gemaakt, niet ongedwongen genoeg, waardoor de prikkeling die me kon doen ontvlammen
nooit sterk genoeg werd.
Wat ik heel graag wilde, was dat Frank me befte tijdens een orgasme. Dat gaf mij het lekkerste gevoel, die opeenvolging van ontladingen door de strelingen van een tong over mijn pareltje. Roland gaf me dat weliswaar
‘s avonds, hij vindt het altijd heerlijk om zijn mond te gebruiken, maar ik wilde per se Frank het ook een keer mee laten maken, zodat hij kon ervaren of het ook aangenaam voor hem kon zijn. Het zou Frank net dat beetje
meer vertrouwen kunnen geven.
Roland zou ons daarvoor echter moeten helpen.
Tot nu toe was Roland nergens bij geweest.
Hij wist alles wat er zich afspeelde, dat vertelde ik hem trouw elke dag, maar erbij aanwezig zijn was heel wat anders.
Ik vertelde hem de laatste nacht over mijn idee en ondanks een lichte aarzeling stemde hij toe te helpen.
Weer zat ik die ochtend in de 69-positie over Frank heen. Mijn benen wijd gespreid met mijn knieën naast zijn schouders en zoals elke ochtend, mocht Frank proberen me tot een hoogtepunt te likken. Eens temeer
bleek dat hij me niet kon laten komen, waarop Roland bijsprong met een van zijn lekkerste ‘grepen.’ Die past hij weleens toe bij me en ik wist dat ik daarvan binnen de kortste keren een heftig orgasme zou gaan krijgen.
In dit standje stonden mijn achterwerk en de vlakte tussen mij benen strak gespannen en waren daardoor extra gevoelig.
Roland legde een arm zó over mijn hoog opgestoken kontje, dat zijn handpalm tegen de onderste bolling van mijn billen drukte en er half klem tussen zat. Zijn middelvinger rustte in de lengte van mijn spleet, de vingertop
op en tegen mijn klitje. Zijn wijs – en ringvinger elk langs een buitenkant van mijn lipjes. Hij bedekte mijn hele spleet op deze manier, mijn lipjes geklemd tussen zijn vingers.
Zijn vaardige vingers streelden op die manier mijn kletsnatte kutje en masseerden tegelijkertijd mijn klit, waardoor dan toch eindelijk mijn zoete stroop ging vloeien en Frank het over kon nemen met zijn lippen en zijn
tong.
Ik schokte toen zijn tong mijn klitje raakte en hij zijn lippen over mijn opening sloot.
Hard zuigend liet hij me komen, keer op keer en zo proefde hij toch nog mijn rijkelijk stromende, vrouwelijke vocht.
Hij was er gek op en ik genoot niet minder. Het was er, zij het met hulp, dan toch nog van gekomen.
Die ochtend haalde ik ook Agnes op en bracht haar naar huis.
Het weerzien van moeder en zoon was minstens zo emotioneel als het afscheid twee weken geleden, maar er was iets drastisch veranderd. Frank zag er beter uit, gelukkiger. Hij was opgebloeid en daar hadden
Roland en ik ons steentje aan bij gedragen.
Slot
Een paar weken later werden Roland en ik door Agnes en Frank uitgenodigd voor een etentje bij hen thuis. Het werd een berengezellige avond en op het eind daarvan had ik nog een verrassing voor Frank.
We waren een paar minuten alleen omdat Roland en Agnes de afwas deden. Voor het eerst die avond kon ik hem apart spreken. Pal naast zijn bed zat ik.
“Weet je nog, die eerste dag, dat je tegen me zei dat je nooit meer kinderen kon krijgen en dat je zo graag je vriendinnetje nog eens wilde zien? Toen ik er voor wegliep? Ik heb wat huiswerk voor je gedaan.
Een dokter heeft me verteld dat het heel goed mogelijk voor je is kinderen te verwekken. Ze nemen sperma van je af en brengen dat in bij je vrouw. De kans op succes is heel groot. Een aantal mannen heeft op deze
manier al meerdere kinderen gekregen. Je moet alleen een vrouw vinden. Als je die vindt, weet je nu dat je ook een seksleven met haar kunt hebben.
En er is nog iets dat ik je moet vertellen.
Ik heb met Roland over je vriendin gesproken en kwam zo achter haar naam. Maaike, niet?
Ik heb haar opgezocht en met haar gesproken. Ze wil je heel graag zien en met je praten, maar ze durfde nooit te komen. Ze heeft een groot schuldgevoel aan het ongeluk over gehouden en is daarvoor onder
behandeling van een psycholoog. Dat schuldgevoel heeft haar al die tijd weerhouden je op te zoeken.
Ze was, toen ik haar jouw verhaal vertelde, erg emotioneel en volgens mij opgelucht dat ik er over begon. Voor jullie beiden zou het goed zijn als jullie elkaar weer eens zouden zien en met elkaar praten.
Volgende week zaterdag ga ik haar halen en neem ik haar mee naar jou. Dat heb ik met haar afgesproken. Als jij dat nog wilt tenminste.”
Frank knikte, bedeesd.
“Dan komen we om twee uur langs.”
Ik stond op en sloeg mijn armen om Franks hoofd, omhelsde en knuffelde hem, terwijl hij onbedaarlijk tegen mijn schouder huilde.
“Je hebt het verdiend Frank, je bent een geweldige man. Ik zie je zaterdag, oké?”
Ik veegde zijn tranen van zijn wangen en keek hem aan.
Frank fluisterde. “Bedankt Carlijn, voor alles. Ik weet niet hoe ik je kan bedanken. Roland heeft onwijs geluk met jou. Ik hou van je.”
Ik drukte mijn gesloten lippen zacht tegen de zijne.
Bij de deur draaide ik me nog een keer om en met vochtige ogen wierp ik een kushandje naar hem toe. Zijn ogen lieten me niet los vooraleer ik zijn deur uitstapte.
“Ken je Frank nog?”
Roland lag naast me in bed.
Het was in de na-lig van zo’n vroege zondagmorgenvrijpartij dat hij me de vraag stelde. Onder m’n billen lag een ruwe handdoek, opdat zijn mannelijke vocht niet van tussen mijn lipjes op de lakens drupte.
Meestal ga ik snel even plassen en me van onder wassen voor ik bij hem terug het bed in kruip. Dat was er nog niet van gekomen.
“Ja. Je vriend?” Half een constatering, half een vraag. “ Je hebt me best al veel over hem verteld. Lig je aan hem te denken?”
Het verbaasde me niets, die plotselinge wending.
Nadat ik van hem afgekropen was, was het lange tijd stil gebleven. Een hand rustte op mijn buik en vingers plukten afwezig aan de korte krulhaartjes op mijn heuveltje.
Hij was er niet bij met zijn hoofd, bij wat we deden. Zo anders dan anders was het geweest. Er had iets aan ontbroken, dat wederkerige gevoel dat hij me altijd geeft wanneer we vrijen. Dat was er niet die ochtend.
Ik wende me naar hem toe en zag een strak gezicht. Geen wonder ook als hij aan Frank lag te denken.
Frank is een intriest verhaal.
Roland en Frank waren boezemvrienden, onafscheidelijk tot aan de vierde van het VWO. Alles deden ze samen: sporten, uitgaan, achter de meiden aan en de vakanties verlummelen. Twee jonge binken, met elk een
mooi leven voor de boeg. Alleen besliste het noodlot anders.
In juni wordt Frank 20, maar zijn leven zal nooit zo worden als die onbezorgde jeugddagen beloofden. Een boom langs een stille polderweg, drank en onoplettendheid rukten in een fractie van een seconde een mooie
toekomst weg.
Frank was uitgeweest en reed met zijn vriendinnetje achterop de brommer naar huis. Je kent dat wel. Een jongen en een meisje, middenin de nacht. Het een en ander aan alcohol genuttigd.
Het was een feest, dat frunniken aan elkaar onder het rijden. Tot dat fatale moment.
De berm was zacht en het voorwiel was abrupt tot stilstand gekomen. Frank werd over het stuur heen gelanceerd en knalde met zijn hoofd tegen de enige boom die er langs die hele godvergeten weg stond. Zijn helm
stond half op zijn achterhoofd en die verloor hij al direct, nog voor hij de boom raakte.
Zijn vriendinnetje klapte op het ruwe wegdek, brak een paar ribben en haalde haar gezicht lelijk open, maar kwam er vergeleken met Frank nog genadig vanaf. Hij voelde geen pijn in zijn lijf, maar kon ook niet bewegen,
geen voet, geen been, geen arm. Een uur hebben ze daar gelegen voordat een automobilist hen vond.
Beiden belandden in het ziekenhuis, waar werd geconstateerd dat Frank een dwarslaesie had en voor de rest van zijn leven vanaf zijn nek verlamd zou blijven. Zijn vriendinnetje kon al vrij snel naar huis, weliswaar met
heel veel pijn en een onuitwisbaar litteken over haar gezicht, maar wat had Frank graag eenzelfde pijn gevoeld, dat litteken gehad!
Na een maandenlange rondgang langs allerlei gezondheidsinstanties mocht uiteindelijk ook Frank naar huis, waar hij verzorgd werd door zijn gescheiden moeder en waar hij zijn dagen liggend sleet. Zijn vriendinnetje
had hij nooit meer gezien en ellenlange dagen, voornamelijk in eenzaamheid verwerkt, regen zich aaneen.
“Over drie weken wordt zijn moeder opgenomen voor een operatie en ik heb beloofd dat ik hem tijdens die opname zal verzorgen, dan kan ik je twee weken niet zo vaak zien.”
Ik wist dat hij nog regelmatig naar Frank toeging en met hem praatte en daardoor verraste het me niet dat hij dit aangeboden had. Sterker nog: het zou me verwonderd hebben als hij dat niet gedaan had, want hij was de
enige van de oude vrienden die nog bij Frank langsging. Alweer een reden waarom ik zo onwijs veel om hem geef.
“Je zit dan wel middenin de voorbereiding op je examens.”
“Dat weet ik, maar het lukt me wel. Ik hoef nog maar een paar uur per dag naar school, daar omheen kan ik hem verzorgen en ook nog wel studeren. En er zitten ook nog wat vakantiedagen tussendoor. Het is bij hem in
huis in ieder geval rustig. Het lukt me wel en bovendien wil ik het graag doen.”
“Als je dat wilt, moet je het doen. Ik vind het geweldig als je het doet.”
Ik stapte het bed uit voor mijn ritueel na het vrijen en met de handdoek tussen mijn benen liep ik de badkamer in. Niet erg charmant wellicht, maar het voorkomt druppels op de vloer.
Terwijl ik zat, overviel mij eens temeer de triestheid van het leven van Frank en er vormde zich een idee.
Met een washandje waste ik mijn onderkant, droogde me af en stapte naast Roland het bed weer in. Op mijn zij liggend, legde ik een hand op zijn intieme delen, zacht en soepel na die vrijpartij, een vrijpartij die eigenlijk
die naam niet waardig was geweest.
“Zal ik met je meegaan? Dan zorgen we samen voor hem en kun jij je beter concentreren op je examens. Het is wel de bedoeling dat je het diploma haalt.”
Zijn gezonde jongen richtte zich andermaal op onder mijn aanraking.
Toen eenmaal het hoge woord eruit was kwam mijn Roland weer tevoorschijn en die tweede vrijage bracht wat bij de eerste ontbroken had.
Tussentijd
In de weken die op die bewuste zondagmorgen volgden, maakte ik persoonlijk kennis met Frank en zijn moeder. Ze was blij dat ik mee zou komen helpen. Niet dat ze twijfelde aan Roland, maar de verzorging was zo
zwaar, dat een paar extra handen alleszins welkom was.
Frank lag in zijn eigen kamer op de begane grond van het huis, een deel van het huis dat speciaal voor hem verbouwd was. De hele kamer was speciaal voor hem ingericht: een tv hoog in de hoek bij het plafond, een
computer die hij bediende met zijn stem, een tillift boven het elektrisch in hoogte verstelbare bed, de medicijnkast en allerhande medische apparatuur.
Hijzelf was een bleke jongen en in geen enkel opzicht meer de knappe knul van de foto’s naast zijn bed. Fletse ogen lagen diep in de kassen in een mager gezicht. De spieren op zijn lichaam waren dun door atrofiëring,
ondanks de regelmatige elektrische stimulatie door een apparaatje, bedoeld om de spierpompfunctie zo goed mogelijk op peil te houden.
Elke dag werd zijn hele lichaam gewassen en gemasseerd, drukplekken werden met zalf ingesmeerd. Een speciale drukverdelende matras moest doorligplekken voorkomen.
Het meest ingrijpend, vernederend misschien, was de intieme hygiëne: het omgaan met de stoma waarin ontlasting en urine werden opgevangen. We merkten dat Frank een zekere nonchalance hiervoor had
ontwikkeld, maar zeker in het begin dat wij hem verzorgden, was de schaamte uit zijn ogen af te lezen.
Roland en ik leerden in die drie weken niet alleen de verzorging van Frank uitvoeren, ik leerde in die weken mijn leven relativeren. Ik werd nederiger dan ik ooit zonder die ervaring had kunnen worden. Elke confrontatie
met Frank en de manier waarop hij met zijn handicap omging, raakte mijn zelfbeeld. Plaatste vraagtekens bij al mijn vanzelfsprekendheden. Zijn totale afhankelijkheid contrasteerde zo sterk met mijn eigen onbezorgde
leventje.
Helder als zijn geest was, maakte hij vaak grapjes en bracht juist hij wat vreugde in huis. Misschien was het een pose, maar hoe sterk moet je zijn om de catastrofe die hij had meegemaakt zo te overwinnen? Ik dacht
altijd dat ik zelf stevig in mijn schoenen stond, maar sinds ik Frank goed heb leren kennen heb ik een voorbeeld om naar te leven.
En dan was er nog zijn moeder. Wat een sterke vrouw! Zij had zijn verzorging helemaal alleen op zich genomen, liever dan haar zoon ergens naamloos in een verpleeghuis te laten wegkwijnen. Hoeveel liefde kan je als
moeder opbrengen?
Roland was een bewonderenswaardige verzorger.
Nog geen 20 jaar en zelf in de bloei van zijn leven, draaide hij nergens zijn hand voor om, niets was hem teveel en meer dan eens keek ik toe met hoeveel liefde en geduld hij Frank verzorgde en met hem praatte. Niet
met een patiënt, maar met een volwaardig mens.
Meer dan een enkele nacht, als ik door emoties die door mijn hoofd spookten niet kon slapen, lag ik met tranen in mijn ogen naast hem als ik dacht aan hoe hij met Frank omging.
Op die momenten dacht ik vaak terug aan mijn eerste, toevallige ontmoeting met Roland, bij mijn neefjes. En dacht ik terug aan onze tweede ontmoeting, niet minder toevallig, in de stad na Frankrijk. Het leek alweer zo
lang geleden en wat een gevolgen hebben die ontmoetingen gehad. Hoe kon het zo gaan, hoe anders had mijn leven verlopen als al die toevalligheden mijn pad niet hadden gekruist?
Lieve hemel, waar heb ik het aan verdiend dat zo’n man met mij wil vrijen? En hoe blij moet ik zijn met mijn eigen leventje vol rozengeur en maneschijn?
Drie weken later
Drie weken gingen voorbij en de dag brak aan dat de moeder van Frank naar het ziekenhuis moest voor haar eigen operatie. Agnes noemden we haar nu, want we waren close geworden, verenigd als we waren in de
zorg voor haar hulpbehoevende zoon.
We beloofden haar dat elke dag ten minste een van ons twee haar op zou zoeken en haar zo op de hoogte houden hoe het met Frank ging.
Het afscheid van moeder en zoon was extreem emotioneel; het was de eerste keer sinds het ongeval dat ze niet bij elkaar zouden zijn. Ook in het ziekenhuis vloeiden tranen. Agnes kon ze niet bedwingen en bedankte
ons omstandig voor alles. Snikkend bezwoer ze dat ze van ons hield en dat ze voor altijd bij ons in de schuld zou staan.
Hoezo, in de schuld staan? Daar was natuurlijk geen sprake van en ik omhelsde haar.
De ervaringen van de afgelopen weken en dit afscheid, de betrokkenheid bij Frank en Agnes, gaven me iets terug van wat ik de afgelopen tien jaren zo gemist heb. Het gevoel bij een gezin te horen, een gezin dat ik
vanaf mijn zeventiende niet meer gekend heb.
Agnes was er na aan toe de plaats van mijn overleden moeder in te vullen en voor het eerst in al die jaren had ik het gevoel ergens echt op mijn plek te zijn.
In het huis van Agnes en Frank hadden we een kamertje ingericht voor Roland en mij, waar we konden slapen en vrijen. Agnes vond het geen enkel probleem dat we onder hetzelfde dekbed sliepen en de ouders van
Roland wisten al niet anders meer.
’s Avonds waste ik Frank en voor het eerst was ik met hem alleen.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was verzorgde ik hem van top tot teen, alle intieme plekjes die je gewoonlijk zelf doet of hooguit laat doen door iemand die je erg nabij staat. Het was niet vreemd meer, want
in de voorbije weken had ik dit vaker gedaan, maar toch betekent het iets de penis van een man te wassen, de voorhuid terug te schuiven en de eikel onder de voorhuid te reinigen. Ik ben tenslotte geen verpleegster.
Zoiets brengt je heel dicht bij die ander, niet alleen fysiek, maar evengoed emotioneel.
Roland zat boven te studeren en terwijl ik hem inwreef met zijn zalf, begon Frank te praten.
“Houd je veel van Roland?”
Ik keek hem aan.
“Ja, heel veel. Ik kan hem niet meer missen, hij is het beste dat me ooit overkomen is.”
“Vrij je ook met hem? Hij is toch nog jong?”
“Ja, ik vrij met ‘m. Hij is heel lief en attent. En dat hij zo jong is maakt me niets uit, ik heb het gevoel dat we bij elkaar passen. En hij vrijt erg lekker.”
“Dan heeft hij ontzettend veel geluk met zo’n mooie en lieve vrouw.”
“Dank je.”
Het was de opmaat voor een hartverscheurende ontboezeming door Frank.
Ik rolde hem op zijn zij om de drukplaatsen te verzorgen, toen hij over zijn vriendinnetje begon. Zijn hele hart stortte hij uit, alsof ik de eerste was waaraan hij zijn verhaal kwijt kon.
Vlak voor het ongeluk waren ze intiem met elkaar geworden. Hij had voor het eerst aan haar borsten mogen voelen en een hand in haar broekje gedaan. Die ervaring stond in zijn geheugen gegrift.
Voor de eerste keer had hij het spleetje van een meisje aangeraakt en gevoeld hoe dat was. Het was bij haar op de kamer gebeurd, op haar bed, en ze had haar broekje uitgedaan zodat hij haar kon bekijken en nog
beter haar zijden vrouwelijkheid aan kon raken. Zij, op haar beurt, had zijn erectie in haar hand genomen en hem afgetrokken tot hij in haar handen klaarkwam. Echt gevreeën hadden ze die eerste keer niet. En nu? Nu
zou hij nooit meer kunnen vrijen, zei hij, niet trouwen, geen kinderen meer kunnen krijgen. Tranen biggelden over zijn wangen.
Wat heb ik nog om voor te leven? Welke vrouw wil nou zo’n wrak? Ik wil niet meer, waren zijn trieste woorden.
“Ik wilde zo graag dat ze nog eens langs gekomen was.”
Luisteren naar zijn woorden was het enige dat ik kon. Ik leende hem mijn oor voor zijn verdriet. De droefenis van zijn relaas zat als een wurgkoord rond mijn keel en ik was blij toen hij klaar was voor de nacht. Ik wist niet
hoe te reageren. Wilde wel, maar kon het niet. Wat kun je zeggen op zo’n moment? Niks. Ik gedroeg me als een hork, liet hem alleen met zijn verdriet. Vluchtte voor mijn eigen angst tekort te schieten.
Domme gans.
Later, in bed, veilig in de armen van Roland, barstte ik in tranen uit en in een onbedaarlijke huilbui biechtte ik mijn onvermogen op. Ook hij werd er stil van, hield me alleen maar vast, en met roodbetraande ogen jankte ik
mezelf in slaap.
Nacht
Om half vier die nacht werd ik wakker van de zoemer van Frank. Roland lag in dromenland en ik liet hem daar. Frank had me via zijn computer een seintje gegeven dat er iets was.
Vlug schoot ik mijn badjas aan en haastte me naar beneden.
“Carlijn,” zei Frank toen ik hem vroeg wat er was, “ik moet je iets zeggen. Ik wil je mijn excuses aanbieden voor vanavond. Ik had niet het recht je zulke persoonlijke vragen te stellen en ik had je niet mogen lastigvallen
met die verhalen over mijn vriendin. Het spijt me, want ik heb je overstuur gemaakt. Heel de avond lig ik er al aan te denken en ik wil je vragen mijn excuses te accepteren. Alsjeblieft?”
“Je hoeft geen excuses te maken, Frank. Als ik iets niet had willen zeggen, had ik dat heus niet gedaan. En ik voel me schuldig omdat ik van je weggelopen ben. Ik heb me enorm lomp gedragen. Ik wist niet hoe ik
reageren kon en in plaats van te blijven ben ik gevlucht en heb je alleen gelaten met je verdriet. Dat had ik nooit mogen doen. Als ik jou vergeef, wil jij mij dan dat weglopen vergeven?”
Frank knikte en lachte en ik viel in zijn lach in.
“Zo, nu hebben we allebei onze biecht gedaan. Kun je dan nu even mijn kussen recht leggen?”
Ik wist dat dit het smoesje was geweest me te roepen om zijn gevoel te luchten.
“Weet je, eigenlijk is het heel lief dat je mij over je vriendin vertelde. Mijn gevoel zegt dat ik de eerste ben aan wie je het verteld hebt. Je vertrouwt me blijkbaar en dat zegt heel veel hoe je over me denkt en dus moet ik je
eigenlijk bedanken.
Zullen we nu maar gaan slapen?”
Ik drukte een zoen op zijn voorhoofd; iets langer dan bedoeld misschien, maar welgemeend.
Ochtend
’s Morgens werd ik wakker doordat Roland naast me op het bed kwam zitten. Hij had Frank al verzorgd en een ontbijtje voor me klaargemaakt. Ik vertelde hem wat er die nacht gebeurd was en toen ik uitgesproken was,
pakte hij mijn hand.
“Vannacht heb ik ook nog een tijd liggen denken,” zei hij. “Luister alsjeblieft, voor je wat gaat zeggen.
Ik ben heel blij met je en je maakt me stapelgelukkig. Je vrijt met me en je hebt me geleerd dat vrijen meer is dan alleen maar neuken. Vrijen is ook elkaar zien, elkaar aanraken, zoenen en nog veel meer. Misschien
moet je Frank daar ook iets van geven, zeker na gisteravond. Je hebt zoiets al eerder gedaan en daar heb je toen veel geluk mee weggegeven. Ik vind het niet erg als je dat ook aan Frank geeft. Vraag het hem eens,
praat er eens over. Je hebt heel wat te delen en je kunt hem gelukkig maken.
Zeg maar niets nu, denk er eens over. Ik meen het in ieder geval.”
Hij vouwde zijn handen om mijn gezicht, drukte zijn lippen op de mijne en weg was hij, naar school.
Volkomen sprakeloos bleef ik achter.
Allerlei gedachten speelden door mijn hoofd: onzekerheid, moraliteit, en Arthur, de brief van Arthur. Lieve, oude Arthur. Roland had gelijk: bij Arthur heb ik eerder zoiets gedaan en was ik daar achteraf niet hartstikke
gelukkig mee? En Arthur dan!
Hoe komt het toch dat een mens zoveel verdriet tegen kan komen in zijn leven en hoe komt het toch dat daar zoveel geluk tegenover kan staan?
Nog voor ik een douche nam at ik in gedachten verzonken mijn ontbijt op bed. Stilletjes; en woog Rolands woorden.
De douche daarna ontspande me en met natte haren en in mijn badjas, ging ik naar Frank.
“Wat ben je stil, Carlijn. Is er iets? Frank voelde mijn dilemma aan.
Ik pakte zijn slappe rechterhand, streelde die en durfde hem nauwelijks aan te kijken toen ik Rolands woorden van die ochtend herhaalde. Lang bleef het stil, tot ik het tenslotte vroeg.
“Zou je dat willen?”
Met zijn ogen knikte hij schuchter, nauwelijks waarneembaar, overweldigd misschien door de indruk die mijn aanbod op hem maakte.
Nog even bleef ik zitten, stond daarna op en liet de badjas van mijn schouders glijden. Eronder was ik naakt en toonde ik me in volle glorie. Zijn ogen scanden mijn lichaam en langzaam draaide ik om mijn as en liet hem
me bekijken. Ik liet een droom in vervulling gaan, zou hij me later vertellen.
Ik nam mijn borsten in mijn handen en kneedde ze, duw de tepels vooruit tot ze stijf waren en vooruit priemden. Ik liep naar hem toe en boog me zover voorover dat een tepel zijn lippen raakte. Frank opende ze en ik
voelde hoe hij mijn tepel liefdevol naar binnen zoog. Zijn tong streelde de harde punt, voor hij zijn mond wijder opende en zoveel van mijn borst tussen zijn lippen nam als mogelijk was.
Door het vacuüm dat hij veroorzaakte, kon ik mijn borst langzaam terugtrekken en uitrekken, totdat zijn zuigkracht het niet meer hield en zijn lippen langs de tepel glijdend, los moesten laten. Lippen die krampachtig
probeerden mijn hypergevoelige tepel vast te houden tot de spanning te groot werd en de tepel met een soppend geluidje naar buiten floepte.
Het voelde heerlijk aan en het wond me vreselijk op en daarom bood ik ook mijn andere borst aan en herhaalde het spelletje zich. Twee keer nog aan elke borst en steeds was er dat geilmakende geluidje!
Mijn onderbuik begon te reageren van het zalige gevoel dat Frank me gaf, maar ik wilde niet verder gaan en ik wist dat ik daarom hoognodig moest stoppen. Ik rukte me los van die lippen die mijn borsten betoverden en
met een zoen op zijn voorhoofd trok ik me terug van Frank en trok mijn badjas aan.
“Carlijn, je bent een prachtige meid en een schatje dat je dit voor me doet. Je bent geweldig.”
Avond
Roland kreeg die avond in geuren en kleuren van me te horen wat er die ochtend gebeurd was. Hij was blij, niet jaloers. Hij moedigde me zelfs aan.
Die avond in het ziekenhuis vertelde ik het ook aan Agnes. Eerst polste ik haar via een omwegje hoe ze tegen seks aankeek, maar toen ze zei dat Frank regelmatig naar blote vrouwen op de tv keek en dat ze zelfs
pornofilms voor hem zou halen als hij daarom zou vragen, biechtte ik alles op.
“Je maakt hem vast gelukkig Carlijn. Doe wat in je opkomt en wat je samen wilt. Ik wil hem niets onthouden dat hij krijgen kan, hij heeft al zo weinig. Vertel me maar niets. Ik wil het niet weten. Het is iets tussen jou en
Frank.”
Ochtend
De volgende ochtend trok ik niet eens mijn badjas meer aan. Fris uit de douche stapte ik zo Franks kamer binnen en droogde me daar af, tutte me op voor zijn spiegel.
“Zo zie je maar wat een toeren een vrouw ’s ochtends uit moet halen om er een beetje toonbaar uit te zien de rest van de dag.”
“Nou, dan heb jij dat niet nodig Carlijn. Je bent prachtig, al doe je niks aan jezelf. Je bent beeldschoon.”
“Slijmerd” riposteerde ik.
Vlak naast het bed stond ik toen ik net als gisteren zijn verlamde hand pakte. Met mijn beide handen, een bij de duim, de andere bij de pink, hield ik die geopend, en drukte de handpalm tegen mijn wang. Natuurlijk
voelde hij niets, maar daar ging het me niet om. Het ging om het idee. Als hij alleen door zich in te beelden het gevoel kreeg dat hij me aanraakte, was dat voor mij genoeg.
Alles deed ik voor hem; ik was zijn spieren, zijn zenuwen. Al voelde hij niets, ik plaatste zijn hand tegen mijn huid, op bijna alle plaatsen waar een jongen een meisje aan wil raken.
Terwijl hij toekeek naar waar ik zijn hand leidde, zei Frank: “In mijn hoofd verbeeld ik me hoe je aanvoelt Carlijn. Je huid is zacht, zo heerlijk fris, ik voel een satijngladde huid.”
Zijn ogen waren gesloten.
Mijn dijen waren het laatste plekje waar ik zijn hand langs wreef en Frank mocht dan wel niets voelen, mij liet dit allerminst koud.
Er was nog slechts een onontdekt gebied en ik vroeg me af hoe ik dat aan moest pakken, toen Frank zelf de aanzet gaf.
“Mag ik ook je spleetje zien, Carlijn?” vroeg hij opeens.
“Heb je al eens een vrouw daar bekeken?” vroeg ik op mijn beurt.
“Alleen die ene keer, heel kort. Zo lang geleden. Daarom wil ik het heel graag bij jou zien. Als het mag natuurlijk.” zei hij er snel achteraan.
“Het mag. Ik klim wel op je bed en kom ik over je heen staan, anders kun je het niet goed zien.”
Met aan elke kant van zijn schouders een knie, zat ik wijdbeens over Frank heen. Ik was zo dichtbij, dat hij alle details van mijn kelkje moest kunnen zien en legde hem uit, wees hem aan, wat wat is.”
“Ook daar ben je heel mooi Carlijn. Het lijkt wel wat op een oestertje. Het staat een beetje open en je ruikt naar zeep.”
“Ja, dat komt van het doucheschuim, maar dat gaat wel weg en dan ruik ik meer naar mezelf. Roland zegt altijd dat hij me lekker vindt ruiken. Dat was zelfs een van de eerste opmerkingen die hij ooit tegen me maakte
en dat vond ik toen heel lief van hem. Ik geloof zelfs dat ik op dat moment al verliefd op hem werd.
Wil je het eens proeven? Zeg het maar als je dat wilt. Sommige mannen houden er niet van, vinden het niks of vies of zo, maar andere mannen vinden het juist lekker. Roland doet het vaak bij me.”
“Je bedoelt dat ik je mag beffen?”
Ik hoefde niet zo voorzichtig te zijn bedacht ik me. Frank was volwassen en niet verstandelijk gehandicapt.
“Ja, dat bedoel ik. Wil je dat ook eens proberen?”
“Maar vind Roland dat niet erg dan? Hij is toch je vriend?”
“Roland heeft me zelf op het idee gebracht. Hij vindt het niet erg en ik ook niet, anders zou ik het je niet vragen. Het is een manier voor je om toch seks te hebben met een vrouw.”
Frank knikte.
Terwijl ik me vasthield aan de bedlift, schoof ik ietsje naar voren, zodat mijn kutje vlak boven zijn mond zat.
“Steek je tong maar uit en proef het,” moedigde ik hem aan.
Schuchter in het begin, voelde ik zijn tong tegen mijn lipjes.
“Doe maar wat je lekker vindt, je mag likken of zuigen, wat je maar wilt. Probeer maar.”
Franks was, hoe kan het ook anders, een onervaren en vooral onzekere, minnaar. Veel moest hij nog leren voor hij me kon laten klaarkomen en ik nam me voor hem dit te leren.
Nat van zijn speeksel stapte ik na een paar minuten van zijn gezicht en van het bed.
“En, hoe vond je het?”
“Lekker. Spannend. Je smaakte ook een beetje naar zeep. Hoe vond jij het?”
“Voor de eerste keer deed je het best aardig. Als je beter je mond leert gebruiken kun je me ook laten klaarkomen. Dat is het fijnst voor mij en dat lukte nu nog niet. Wil je het leren?”
“Ja, nou, graag. Ik wil dat jij er ook plezier van hebt.”
“Goed, dan doen we dat. Ik zal me de volgende keer niet met zeep wassen, dan kun je mijn echte geur ruiken en proeven hoe ik smaak. Lijkt je dat wat?”
Te verlegen van mijn voorstel antwoordde Frank niet, maar ik zag aan zijn gezicht dat hij niet kon wachten tot het zover was.
Toen ik me stond aan te kleden bedacht ik me hoever ik al was gegaan. Ik was dan wel niet klaargekomen, maar de hele situatie wond me wel vreselijk op. Zodra Roland thuis zou komen zou hij een gewillig vrouwtje
aantreffen die hoognodig bevredigd moest worden. Ik nam me voor hem dit te vragen.
Middag
Om kwart over twaalf stapte Roland de keuken in en smeet zijn schooltas in een hoek. Ik was ook in de keuken, stond er net een broodje te smeren en draaide mijn hoofd naar hem toe.
“Hoi Mop.” De laatste weken, wanneer hij me weer zag, volgde er meestal een woord met een ‘M’ als begroeting. Die dag was het Mop, maar ‘Mooie meid,’ ‘Mokkeltje’ en ‘Madeliefje’ waren al eerder gebruikt. En ook
‘Moordgriet’ en ‘Miep’ waren al eens gepasseerd. In ieder geval begon het altijd met een ‘M’.
Hij leek me goed geluimd.
“Voel jij eens onder mijn rokje!” gebood ik hem.
Met mijn buik tegen het aanrecht, kon hij alleen maar achterlangs.
“Hé, je bent nat,” merkte hij op, zich er niet eens over verbazend dat ik geen broekje droeg.
“Ja, dat heb je ervan.”
“Waarvan?”
“Nou, dat je me ’s ochtends alleen achterlaat met Frank.”
Zelfs het verhaal van die ochtend, met al zijn details, vermocht Roland niet jaloers te maken.
“Dus je raakte er opgewonden van?” was zijn overbodige vraag.
“Nee hoor, ik heb er boter op gesmeerd! Nou goed? Ik was toevallig net mijn broodje aan het smeren en toen dacht ik: ik kan net zo goed mezelf ook beboteren. Oelewapper! Natuurlijk raakte ik er opgewonden van.”
“En wat wil je nou van mij?”
Roland stond nog altijd achter me, met zijn hand over mijn tochtige spleet, half tussen mijn billen.
“Kun je dat zelf bedenken misschien? Wat zegt mijn kutje je?
Roland boog voorover en hield een oor bij mijn bips.
“Zover ik kan nagaan zegt het niks. Hoor jij dan wat?”
Het was een plagerijtje tussen geliefden, een erotisch steekspel met woorden. Dan prikte de een, dan weer de ander, en al die tijd voelde ik vingers over mijn poesje heen en weer glijden.
“Ik heb werkelijk geen idee,” zei hij, “ik moest vanmorgen op school zo hard denken. M’n hoofd is helemaal leeg. Fluister het maar in mijn oor.”
Roland boog zijn hoofd naar voren en ik het mijne naar achter en met mijn lippen tegen zijn oor fluisterde ik wellustig: “Ik wil dat je me neukt!”
“Wat? Nu? Hier? Net zoals toen bij de afwas?” Gespeelde verontwaardiging.
Ik knikte.
“Ja, net als toen bij de afwas. Of kun je soms niet meer? Ben je te moe?”
Om te checken of de juiste condities aanwezig waren legde ik een hand op zijn kruis.
“Iets zegt me dat het zou moeten lukken!”
De hand van Roland verdween tussen mijn benen vandaan en ik hoorde de rits van zijn broek, net als toen.
“Zo mag ik het horen, jongen. Kom maar in je vrouwtje.”
Ik ging wat wijder staan en voelde de kop van zijn harde spijker binnendringen, waarmee Roland me vervolgens tegen het aanrecht nagelde. Een arm sloeg om mijn buik en vingers tokkelden mijn knopje.
Geil was ik al, maar hiervan ging ik koken en het duurde dan ook niet lang voor onze sappen zich verenigden.
“Zie je, dat was toch niet zo moeilijk te vatten, hè” hijgde ik. “Als jij me nu even schoonmaakt, ga ik door met brood smeren. Ook een boterham met kaas?”
Een keukenpapiertje deed zijn werk, gevolgd door “Heb je niet meer trek in een bockworst?”
“Smeerkees, wat een insinuatie! Scheer je weg, schelm!” reageerde ik, quasi boos.
“Nee, dank je, smeerkaas hoef ik ook niet” antwoordde hij gevat.
En toen schopte ik achteruit, tegen een scheenbeen, niet te hard want hij moest nog langer mee, m’n spetter.
’s Avonds in bed deed Roland het nog eens dunnetjes over. Nou ja, dunnetjes.
De bockworst was behoorlijk aan de maat zullen we maar zeggen, net als die middag. Hij hoefde nu alleen niet achterlangs.
Hij kwam gewoon voor me staan met zijn kant en klare peilstok en vroeg me of het nog uitkwam vandaag. Na lang denkwerk, ongeveer 2 seconden, vond ik van wel. Toen hebben we nog maar een keer ons kunstje
gedaan. Het was overduidelijk springtij!
Nu ik erop terugkijk was dit de vrolijkste dag in Franks huis. Wat een ontspannen sfeer hing er die dag. Voor het eerst sinds ons verblijf bij Frank voelden Roland en ik ons als vanouds en konden we weer eens echt
ongedwongen van onze seks genieten.
Ochtend
Van een douche zonder doucheschuim word je niet echt schoon, maar dat was nu eenmaal mijn belofte aan Frank. Alleen met warm water spoelde ik me zo goed mogelijk af en vooral mijn foef kreeg een grote beurt. Ik
zou me opnieuw door Frank laten beffen en wilde niet dat er nog restjes van Rolands sperma in me achterbleven.
Met twee vingers spreidde ik mijn lipjes en gebruikte de harde stralen van de douchekop om me van binnen zo goed mogelijk schoon te spoelen.
De masserende stralen tegen mijn klitje zorgden, dat had ik kunnen weten, voor onrust in mijn buik,en ik ging er te lang mee door. Voor ik er erg in had, was ik in opwinding verdwaald en was er geen weg meer terug.
Mijn vingers gingen een eigen leven leiden, waardoor ik onder de douche al klaar kwam. Op zich niet erg, dat zou mijn geur voor Frank alleen maar versterken.
Monter stapte ik onder de douche vandaan en beende Franks kamer binnen.
In mijn blootje volbracht ik zijn ochtendzorg, zodat hij alle gelegenheid had me te bekijken en te bewonderen. Van enige verlegenheid was geen sprake meer; na afloop vroeg hij me ronduit meer zoals gisteren.
Zelf had ik wat anders op het oog, want het hangen aan de bedlift was niet erg ontspannen voor me geweest.
Die morgen ging ik op handen en knieën over hem heen zitten, mijn onderkant bij zijn gezicht. Voor mij was dat makkelijker en voor Frank zou het weinig uitmaken. Hij kreeg er zelfs meer door, want hij kon nu ook goed
tussen mijn billen kijken en van mijn roosje snoepen.
Wanneer ik zijn pook in mijn mond neem, is dit een van Rolands favoriete standjes, waarbij hij mij ook met zijn mond kan bevredigen, alleen had ik bij Frank geen erectie om me op uit te leven.
De penis van Frank was sowieso geen erotisch object voor me. Het was een deel van zijn lichaam dat ik verzorgde, meer niet. Het ging er niet om dat ik seks met hem had. Hij mocht met mijn lichaam kennismaken,
ervan genieten, leren wat hij met een vrouwenlichaam aan kon. Ontdekken. Van liefde, dus wederkerigheid zoals met Roland, was met Frank geen sprake.
In dit standje kon Frank zijn gezicht kwijt in mijn hemelse driehoek, gevormd door de randen van mijn billen en de vlakte tussen mijn benen, met als een soort middelloodlijn mijn spleet en in de tophoek m’n roosje.
Roland noemt dit tegenwoordig mijn ‘Hemelse driehoek’ als we 69-en of als hij achter me kruipt. Wat ik uit zijn woorden opmaak, vindt hij het een hemels genoegen hier met zijn gezicht een warm, aromatisch en
ontvankelijk plekje te vinden.
Ook vandaag kwam ik niet tot een orgasme.
Frank ondervond dat ik me alleen met water had gewassen en zei me hoe lekker hij mijn geur vond en hoe zachtromig mijn smaak. Hij kreeg alle gelegenheid me te likken en te zuigen, voordat ik mijn been over hem
heen zwaaide en van hem afstapte en mijn van speeksel doorweekte onderkant kon drogen.
Ik begon er aan te wennen dat beide mannen in huis me als hun snoepgoed zagen. Te verleidelijk om te laten liggen en zoet genoeg om af te likken. Ik was hun snoepje van de week en mijn poesje werd die week vaker
gelikt dan ooit tevoren. Bijna altijd twee keer per dag, want ’s morgens deed Frank dat en ‘s avonds, als ik hem verteld had wat Frank met me had gedaan, deed Roland dat nog eens over. Hij ten minste, kon me klaar
laten komen, zodat hij het allerbeste van me kreeg: de liefdessappen die hij uit mijn doorlopend hitsige vrouwelijkheid deed stromen.
Van mij mochten de beide mannen.Van die ene hield ik, de ander wilde ik alleen een mooie herinnering geven.
De laatste ochtend
Al snel brak de dag aan waarop Agnes weer naar huis zou komen. Nog steeds was Frank er niet in geslaagd me met zijn mond klaar te laten komen. Wat hij deed vond ik dan wel aangenaam, spetterend was het niet
geweest. Dat lag niet alleen aan hem. Het was gewoon niet gemakkelijk om ontspannen met elkaar bezig te zijn. Het was te gemaakt, niet ongedwongen genoeg, waardoor de prikkeling die me kon doen ontvlammen
nooit sterk genoeg werd.
Wat ik heel graag wilde, was dat Frank me befte tijdens een orgasme. Dat gaf mij het lekkerste gevoel, die opeenvolging van ontladingen door de strelingen van een tong over mijn pareltje. Roland gaf me dat weliswaar
‘s avonds, hij vindt het altijd heerlijk om zijn mond te gebruiken, maar ik wilde per se Frank het ook een keer mee laten maken, zodat hij kon ervaren of het ook aangenaam voor hem kon zijn. Het zou Frank net dat beetje
meer vertrouwen kunnen geven.
Roland zou ons daarvoor echter moeten helpen.
Tot nu toe was Roland nergens bij geweest.
Hij wist alles wat er zich afspeelde, dat vertelde ik hem trouw elke dag, maar erbij aanwezig zijn was heel wat anders.
Ik vertelde hem de laatste nacht over mijn idee en ondanks een lichte aarzeling stemde hij toe te helpen.
Weer zat ik die ochtend in de 69-positie over Frank heen. Mijn benen wijd gespreid met mijn knieën naast zijn schouders en zoals elke ochtend, mocht Frank proberen me tot een hoogtepunt te likken. Eens temeer
bleek dat hij me niet kon laten komen, waarop Roland bijsprong met een van zijn lekkerste ‘grepen.’ Die past hij weleens toe bij me en ik wist dat ik daarvan binnen de kortste keren een heftig orgasme zou gaan krijgen.
In dit standje stonden mijn achterwerk en de vlakte tussen mij benen strak gespannen en waren daardoor extra gevoelig.
Roland legde een arm zó over mijn hoog opgestoken kontje, dat zijn handpalm tegen de onderste bolling van mijn billen drukte en er half klem tussen zat. Zijn middelvinger rustte in de lengte van mijn spleet, de vingertop
op en tegen mijn klitje. Zijn wijs – en ringvinger elk langs een buitenkant van mijn lipjes. Hij bedekte mijn hele spleet op deze manier, mijn lipjes geklemd tussen zijn vingers.
Zijn vaardige vingers streelden op die manier mijn kletsnatte kutje en masseerden tegelijkertijd mijn klit, waardoor dan toch eindelijk mijn zoete stroop ging vloeien en Frank het over kon nemen met zijn lippen en zijn
tong.
Ik schokte toen zijn tong mijn klitje raakte en hij zijn lippen over mijn opening sloot.
Hard zuigend liet hij me komen, keer op keer en zo proefde hij toch nog mijn rijkelijk stromende, vrouwelijke vocht.
Hij was er gek op en ik genoot niet minder. Het was er, zij het met hulp, dan toch nog van gekomen.
Die ochtend haalde ik ook Agnes op en bracht haar naar huis.
Het weerzien van moeder en zoon was minstens zo emotioneel als het afscheid twee weken geleden, maar er was iets drastisch veranderd. Frank zag er beter uit, gelukkiger. Hij was opgebloeid en daar hadden
Roland en ik ons steentje aan bij gedragen.
Slot
Een paar weken later werden Roland en ik door Agnes en Frank uitgenodigd voor een etentje bij hen thuis. Het werd een berengezellige avond en op het eind daarvan had ik nog een verrassing voor Frank.
We waren een paar minuten alleen omdat Roland en Agnes de afwas deden. Voor het eerst die avond kon ik hem apart spreken. Pal naast zijn bed zat ik.
“Weet je nog, die eerste dag, dat je tegen me zei dat je nooit meer kinderen kon krijgen en dat je zo graag je vriendinnetje nog eens wilde zien? Toen ik er voor wegliep? Ik heb wat huiswerk voor je gedaan.
Een dokter heeft me verteld dat het heel goed mogelijk voor je is kinderen te verwekken. Ze nemen sperma van je af en brengen dat in bij je vrouw. De kans op succes is heel groot. Een aantal mannen heeft op deze
manier al meerdere kinderen gekregen. Je moet alleen een vrouw vinden. Als je die vindt, weet je nu dat je ook een seksleven met haar kunt hebben.
En er is nog iets dat ik je moet vertellen.
Ik heb met Roland over je vriendin gesproken en kwam zo achter haar naam. Maaike, niet?
Ik heb haar opgezocht en met haar gesproken. Ze wil je heel graag zien en met je praten, maar ze durfde nooit te komen. Ze heeft een groot schuldgevoel aan het ongeluk over gehouden en is daarvoor onder
behandeling van een psycholoog. Dat schuldgevoel heeft haar al die tijd weerhouden je op te zoeken.
Ze was, toen ik haar jouw verhaal vertelde, erg emotioneel en volgens mij opgelucht dat ik er over begon. Voor jullie beiden zou het goed zijn als jullie elkaar weer eens zouden zien en met elkaar praten.
Volgende week zaterdag ga ik haar halen en neem ik haar mee naar jou. Dat heb ik met haar afgesproken. Als jij dat nog wilt tenminste.”
Frank knikte, bedeesd.
“Dan komen we om twee uur langs.”
Ik stond op en sloeg mijn armen om Franks hoofd, omhelsde en knuffelde hem, terwijl hij onbedaarlijk tegen mijn schouder huilde.
“Je hebt het verdiend Frank, je bent een geweldige man. Ik zie je zaterdag, oké?”
Ik veegde zijn tranen van zijn wangen en keek hem aan.
Frank fluisterde. “Bedankt Carlijn, voor alles. Ik weet niet hoe ik je kan bedanken. Roland heeft onwijs geluk met jou. Ik hou van je.”
Ik drukte mijn gesloten lippen zacht tegen de zijne.
Bij de deur draaide ik me nog een keer om en met vochtige ogen wierp ik een kushandje naar hem toe. Zijn ogen lieten me niet los vooraleer ik zijn deur uitstapte.
