Wat zonde toch. Een kind als een lamgeslagen vogeltje, gevangen in een kooi. Wel vleugels; geen ruimte om te vliegen.
Het begin
Als kind heb je recht om spelend de wereld om je heen te verkennen. Maar niet zij. Onbeweeglijk zit ze in een hoek en met al de materialen van mijn speelkamer om zich heen is het alsof er van het speelgoed geen
enkel appèl uitgaat.
Ze hoort niet roepen ‘Speel met mij,’ ‘rol me weg’ of een pop die haar maant: ‘ik wil zo graag in bad,’ ‘kam mijn haren.’
Er gaat geen appèlwaarde uit van al dat moois.
Onwennigheid spreekt uit haar houding, onzekerheid. Mag dat wel? Wat is dat? Alsof ze bang is iets kapot te maken.
Vijf jaar is ze al en ze lijkt een belangrijke fase in haar ontwikkeling te hebben overgeslagen.
Chrissy groeit op in een ‘belemmerend’ gezin. Misschien is zelfs dat nog te weinig gezegd; ze groeit op in een gezin waarin alles van minuut tot minuut is geregeld en waar weinig kan. Een verstikkende structuur voor
een kind.
Vader en moeder hebben allebei een drukke baan en veel geld.
Het huis waar Chrissy opgroeit, ligt in een lommerrijke villawijk in de stad waar ze woont en is geheel volgens de heersende, moderne stijl ingericht. Dure plastieken en andere beelden sieren de verder minimalistisch
ingerichte kamers.
Chrissy loopt er altijd keurig bij. Haar ouders gaan zelf altijd tip top gekleed en datzelfde geldt voor Chrissy, die de duurste kleertjes draagt, altijd volgens de laatste mode. Haar blonde lokken krullen zacht om haar
tengere gelaat. Ze ziet eruit als een modelletje, gereed voor een fotosessie voor een kindermodemagazine. Een kleine Shirley Temple.
Was Chrissy door haar ouders naar een kinderdagverblijf gebracht, dan had alles nog goed kunnen komen, maar oma past altijd op haar en de moeder van Chrissy is de appel die niet ver van de stam is gevallen.
Echt spelen is er nooit bij en in zo’n – voor een kind – steriel huis, is er geen enkele kans iets te ontdekken: “Niet aankomen, Chrissy. Dat is geen speelgoed,” klinkt er door de kamer als ze per ongeluk in de buurt komt
van een duur beeld.
Aan het weinige peperdure speelgoed dat ze wel heeft valt ook al niet veel te ontdekken.
Chrissy is een rijk, maar arm kind!
Op school heeft Chrissy een uitgesproken passieve houding en in een poging die te veranderen in een gezonde, onderzoekende houding, is ze naar mij gestuurd.
Ik besluit naast haar te gaan zitten en parallel aan haar te gaan spelen. Het enige dat ik vandaag wil, is dat ze ziet wat ik ga doen. Verleiding moet het voorlopig bij haar doen.
Het kleine kasteeltje dat door mijn vorige cliëntje uit Legoblokjes is gebouwd, heb ik als een beeld op een tafeltje tegen de muur gezet en ik kijk er naar, bewonder overdreven de kinderlijke schoonheid, raak het aan.
Wanneer ik merk dat Chrissy ziet wat ik aan het doen ben, begin ik het kasteeltje zonder commentaar uit elkaar te halen. Blokje voor blokje verdwijnt in de mand waarin de rest van de steentjes zitten.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik Chrissy met grote, verschrikte ogen kijken naar het ‘stouts’ dat ik doe.
Als het kasteeltje helemaal weg is, maak ik met de steentjes een huisje met een schoorsteentje op het dak. Ik laat zien dat je iets kunt bouwen en zelf iets moois kunt maken.
Dan ga ik naar de zandbak in de andere hoek van de kamer en maak met zand een zandkasteeltje. Daar krijg je vieze vingers van. Ondertussen vraag ik langs mijn neus weg of Chrissy soms zin heeft om mee te
spelen, maar dring niet aan.
Schuchter komt ze naast me aan de zandbak staan, maar ik kan aan haar merken dat ze niet op haar gemak is. Het zal nog wel een tijdje duren voor ze zover is dat ze onbekommerd de materialen in de kamer kan
onderzoeken en manipuleren.
Het vervolg
’s Middags thuis, zit ik ontspannen onderuit gezakt op de bank. De kachel verspreidt een passief makende warmte en loom hang ik tegen de zijleuning, met mijn voeten op het leer.
Het beeld van Chrissy dringt zich aan mij op en ik doorleef de sessie van vandaag. Het was de eerste met haar.
Een aantal keer doorloop ik in gedachten het speeluurtje en probeer te bedenken hoe ik volgende keer verder zal gaan. Wat zonde van zo’n jeugd.
Mijn eigen jeugd verdringt de sessie uit mijn gedachten en ik zie mezelf spelen met de blokjes hout bij mijn opa op de werf. Heerlijk vies mocht ik daar worden. Meestal had ik een lichtbruin timmermansoveralletje aan en
kon ik rommelen wat en waar ik maar wilde. De krullen uit de schaafmachine kon je als sneeuw over je heen strooien en het zaagsel onder de zaagbank was als zand om in te rollen. Altijd was er iemand die me in de
gaten hield of ik niet te dicht bij de gevaarlijke machines kwam, maar iedereen liet me begaan zolang dat kon. Het paradijsje van een meisje van zeven.
Associaties uit mijn jeugd rollen nu ongecontroleerd door mijn hoofd. Ongehinderd en met een verwarmende emotionaliteit.
Ongemerkt vloeit het beeld van de werf over naar mijn vader die staat te vissen aan de boezem bij ons in de polder.
Herinneringen aan gelukkige jaren.
In de warme zomerzon lig ik op mijn rug in het gekortwiekte gras en de kruidige geur van hooi en verpieterend onkruid stimuleert mijn neus. Mijn pop houd ik boven me, zodat haar schaduw over mijn ogen valt en ik
speel met het fleurige jurkje dat ze aan heeft.
Slaperig van de hitte zakken mijn armen naar beneden, mijn pop zakt opzij weg en alsof ze kilo’s wegen zakken mijn ogenleden dicht. Onweerstaanbaar tuimel ik de bekende, grenzeloze zwartheid in.
Rozig van de slaap draai ik me op mijn zij en open voorzichtig mijn ogen. Als ze gewend zijn aan de felle zon zie ik mijn vader staan. De oude bamboehengel staat krom en verwonderd vraag ik me af wat er aan de hand
is. Pas als mijn vader een vis uit het water tilt, een grote vis met een glinsterend pantser van zilverwitte schubben, begrijp ik het. Slaperig en nieuwsgierig duw ik me op tot ik zit en dan draait mijn vader zich om. Breed
lachend, de vis triomfantelijk hoog voor zijn gezicht.
En dan overkomt me iets vreemds: het gezicht van mijn vader veranderd langzaam in iemand anders en ik heb moeite de persoon te herkennen. De figuur groeit tot hij langer is dan mijn vader en als ik mijn ogen
uiteindelijk focus op zijn gezicht, zie ik Roland. Met de vis in zijn hand schuifelt hij met een glimlach op me toe, als in een stomme, vertraagd afgespeelde opname.
In slowmotion komt hij dichterbij, witte tanden glinsteren in de zon en de vis spartelt voor zijn buik.
“Voor jou,” hoor ik hem trots zeggen. De vertraging van het geluid maakt zijn stem diep en sensueel als hij zich voorover buigt naar mijn gezicht en de blinkende trofee vlak voor mijn neus houdt.
Met twee handen pak ik voorzichtig de koele vis en haal het haakje uit de lip. Alsof de vis van porselein is, loop ik naar de waterkant en plaats hem terug in zijn element. Met een slag van zijn staart vlucht hij, gelukkig
ongedeerd, de donkere diepte in en ik draai me om.
Roland staat vlak achter me en als ik me heb omgedraaid slaat hij zijn armen om mijn nek en kust me.
Zachte lippen drukken hard tegen de mijne en ik voel dat ik achterover mijn evenwicht verlies. Heel even zweef ik licht als een veertje door de lucht, voordat het water zich opent en boven me sluit, met Roland nog altijd
aan mijn lippen gekleefd. Ik voel de stengels van de leliebladeren tegen mijn blote benen, voor we ons terugworstelen naar de oppervlakte.
Doorwaternat komen we boven en ik voel de handen van Roland door de doorweekte stof van mijn jurk op mijn borsten, tegen de harde tepels drukken.
Eenmaal uit het water, laat ik me langzaam achterover begeleiden tot op de drogende sprieten, met Roland boven me en ik zie hoe hij zijn shirt over zijn hoofd uittrekt. Tegen de helblauwe achtergrond van de hemel is hij
niet veel meer dan een silhouet, tot hij zich voorover buigt en ik zijn stralende gezicht zie, met de natte haren wild door elkaar. Hij kijkt me aan met die betoverende lach waar ik zo verliefd op ben en ik strek mijn handen
naar hem uit.
Kom bij me, ik heb je nodig.
Afwijzend schudt hij nog steeds als vertraagd zijn hoofd, als hij op zijn knieën naast me komt zitten en stuk voor stuk de knoopjes van mijn jurkje losmaakt. De sluiting van mijn beha volgt en als Roland de beide cups
opzij wegvouwt legt hij mijn borsten bloot en drukt een kusje op de tepels, tepels die moeite doen naar zijn mond te reiken.
Ik zucht diep door de zachtheid van zijn lippen op mijn borsten en probeer opnieuw mijn armen om Roland heen te slaan. Hij glipt echter behendig onder mijn armen door en voor ik doorheb wat er gebeurt, schuift hij de
schouderbandjes van mijn schouder en rolt mijn jurkje naar beneden, tilt mijn billen op en dan verdwijnt mijn jurkje over mijn enkels.
Met een achteloos gebaar laat Roland het kletsnatte textiel op een hoopje naast me neerzakken en staand aan mijn voeten, voel ik zijn ogen mijn lichaam afstropen. Ik laat hem begaan, met mijn handen boven mijn
hoofd en mijn natte haren wanordelijk op de grond om me heen.
Lang duurt het niet, want ook het laatste stukje textiel om mijn lijf verdwijnt op het kleine stapeltje zomerkleren en dan lig ik daar.
Helemaal naakt in het gras voel ik de gedroogde halmen prikkelen tegen de huid van mijn rug en mijn billen. Door het dunne filmpje vocht op mijn huid en de koele wind, heb ik ondanks de warme zon kippenvel over mijn
hele lichaam en onder de niet aflatende blikken van Roland gaat mijn kutje reageren. Vocht van verwachting.
Roland staat nog immer aan mijn voeten en uitnodigend spreid ik mijn benen voor hem. Ik weet wat hij wil.
“Vrij met me,” roep ik, maar krijg geen reactie. “Kom dan, vrij met me, hier in het gras,” maar hij doet net of hij niets hoort.
Van opgekropt verlangen ben ik zo geil als wat en de opwinding neemt door de weigering van Roland alleen maar toe. Ik voel bijna het bloed door mijn kutlipjes stromen en mijn spleetje zich openen als een roos voor
het ochtendlicht.
“Kom op, doe je broek uit,” roep ik hees van de opwinding, maar Roland onderneemt nog steeds niets.
Wanhopig door het gebrek aan reactie en de oplopende staat van opwinding in mijn onderbuik, kom ik overeind en begin zittend op mijn knieën de rits van zijn spijkerbroek open te sjorren.
“Ga liggen, vrouw,” hoor ik zijn donkere stem, “dat kan ik zelf wel als het zover is. Zeg dat je van me houdt.”
“Ja, ik hou van je, maar kom alsjeblieft, ik wil je in me.”
“Wat zijn dat nou voor woorden voor een dame?” vraagt Roland plagend zoals hij daar staat, met zijn rits open en een duidelijke zichtbare bobbel in zijn onderbroek.
“Ik wil je wonderstok liefste, ik wil je voelen in mijn handen, in mijn buik. Ik wil je proeven op mijn tong, ik wil je helemaal,” zeg ik, in de hoop hem te verleiden actief te worden.
Maar hij is sterk en heeft vandaag zijn hormonen perfect onder controle.
“Draai je om, vrouw en toon me je kontje,” roept hij dan. “Laat me je rug zien en die ronde billen van je.”
Gehoorzaam draai ik me op mijn buik en met gespreide benen leg ik me klaar om van achteren genomen te worden. Mijn borsten duwen pijnlijk hard tegen de grond en de korte stoppeltjes van het gemaaide gras
prikken over mijn gehele voorkant in mijn velletje.
Ik voel dat op mijn rug hooi en zand en aarde kleeft. Het nat dat opdroogt in de zon prikkelt.
Languit liggend wacht ik op de lul die elk moment in me moet schuiven, maar wederom kom ik bedrogen uit. In plaats van te profiteren van deze voor hem favoriete positie, wandelt Roland naar voren tot hij voor me staat
en zie ik zijn broek op zijn enkels zakken. Ik richt mijn hoofd op naar dat opwekkende ding van hem, waarmee hij zulke wonderbaarlijke gevoelens in me te voorschijn kan toveren .
Dan knielt hij voor me neer, pakt me onder mijn kin en helpt me omhoog tot ik op handen en knieën zit.
“Pijp me, vrouw.”
Terwijl ik de koele wind tussen mijn benen mijn kutje voel strelen, buig ik me naar Roland toe en neem zijn toverstaf tussen mijn lippen en verder in mijn mond. Ik weet hoe lekker hij dit vind, vooral als ik zijn voorhuid met
mijn lippen heen en weer schuif en als afwisseling af en toe hard op zijn eikel zuig. De geur van zijn lul prikkelt mijn neus terwijl ik proef dat er wat voorvocht verschijnt, maar hij wacht niet af tot hij klaarkomt. Vlak voor dat
magische moment trekt hij zich terug tussen mijn lippen vandaan en loopt om naar achteren.
Een hand met speeksel strijkt over mijn lipjes. Nodig is dat niet, want door alles wat hij met me gedaan heeft hier, in de weide naast de sloot, drijft mijn kutje al van verwachting.
Ik voel hoe Roland achter me kruipt, voordat hij zijn stijve bij me naar binnen richt. Met het vertrouwde gevoel van zijn geslacht in mijn tunneltje en een hand die onder mijn buik door mijn clitoris streelt, brengt hij me binnen
de kortste keren tot een orgasme. Dat jong weet echt hoe hij me moet verwennen.
Nauwelijks ben ik klaargekomen of hij stapt achter me vandaan, duwt me weer plat op de grond en gaat schrijlings over mijn middel zitten. Zijn zak voel ik tegen de gevoelige haartjes in de holte van mijn rug en ik merk
hoe hij mijn benen en billen uit elkaar duwt en me begint te wrijven. Zijn handen glijden door mijn bilspleet en over mijn gezwollen lipjes en tegen mijn knopje, waardoor ik maar blijf klaarkomen. De pijn van de spanning
en het wrijven doet zich gelden tussen mijn benen, maar het is hemels; vooral als hij zich voorover buigt en ik zijn lippen tussen mijn billen over mijn spleetje voel sluiten en hij me volkomen leegzuigt.
Uitgeput door het knetterende orgasme voel ik dat ik wordt omgedraaid en plat neergelegd.
In de gelukzalige toestand na het klaarkomen, voel ik ternauwernood wat Roland met me doet. Pas als ik na enige tijd mijn ogen open, merk ik dat ik vastgebonden lig, geheel geopend voor alles wat hij met me wil
doen. Armen en benen wijd gespreid. Grasstoppels prikken in mijn rug en de huid van mijn buik en borsten zit onder het vuil.
Vier stokjes steken naast mijn polsen en enkels in de grond en met mijn behaatje en mijn slipje heeft hij mijn enkels aan twee ervan vastgebonden.
De ene arm zit met het meetlintje uit de viskist vast, de andere met een kort stukje touw uit de kofferbak van de auto. Alles losjes en ik voel zeker geen pijn.
Roland staat over me heen met aan elke kant een voet en met zijn machtige wapen in zijn hand. Langzaam schuift hij zijn voorhuid over de eikel terwijl ik gebiologeerd toekijk. Als hij opnieuw zijn hoogtepunt nadert, zakt
hij door zijn knieën tot zijn lul tussen mijn borsten ligt. Dan duwt hij mijn beide bollen naar elkaar en met zijn lul in de nauwe doorgang ertussen, pompt hij zichzelf tot de lang uitgestelde climax.
Sperma spuit onder tegen mijn kin en op mijn gezicht. Een klodder valt op mijn lippen, een geleiachtige klodder, die Roland zelf ervan af zoent, waarna ook de rest van het kleverige goedje door Roland zelf wordt
weggelikt. Ik voel zijn warme tong over mijn gezicht slepen en over mijn kin en hals.
Pas wanneer hij van me afstapt en me bevrijd heeft van de boeien, kan ik me weer bewegen en met draaiende ogen van genot naar hem kijken. Roland heeft opnieuw een hoofdstuk toegevoegd aan onze seksuele
ontdekkingsreis.
Als hij naast me in het gras ligt, neem ik zijn nu slappe lul in mijn handen en verwonder me er voor de zoveelste keer over dat zo’n gevaarloos uitziend ding, zulke heftige emoties bij me los kan maken. Ik druk er een
kusje op en geniet van de zachtheid, die zo schril in contrast staat tot de hardheid van daarstraks.
Onder de zonnestralen die mijn lichaam verwarmen val ik in slaap in het gras, een gelukzalige glimlach om mijn mond.
Het gevolg
Als ik mijn ogen open is de wei verdwenen. Heel kort heb ik moeite me te oriënteren op waar ik ben, maar dan dringt het tot me door. De bank!
“Heb je lekker liggen dromen Carlijn?” hoor ik opeens een bekende stem opzij van me en voor ik mijn hoofd om kan draaien voel ik lippen tegen de mijne drukken.
“Je hebt lekker met jezelf liggen spelen.”
Pas wanneer de stem dat zegt, merk ik dat ik met een hand in mijn broekje zit met enkele vingers tussen mijn lipjes. Beschaamd haal ik de hand weg en trek mijn rokje recht.
“Roland!” zeg ik verbaasd.
“Ja, ik. Ik ben blij dat ik even bij je langs ben gekomen. Ik was wat vroeger uit en ik dacht, laat ik haar eens verrassen. Nou, dit is zeker een verrassing. Dit had ik voor geen goud willen missen. Toen ik binnenkwam en je
zo lekker bezig zag, ben ik maar even op de stoel gaan zitten en heb naar je zitten kijken. Je sliep en ik zag je ogen bewegen. Je droomde en opeens begon je met jezelf te spelen. Dat moet nogal een droom geweest
zijn. Speelde ik er ook een rol in?”
Zonder antwoord te geven sta ik op, grijp hem bij zijn boordje en trek hem achter me aan de trap op.
“Ik weet het goed gemaakt, manneke. Het verhaal van die droom zal ik je boven vertellen en dan mag je die droom met me uitspelen.”
Heel veel moeite hoef ik niet te doen om Roland mee te slepen naar bed; het is bijna alsof hij geen bezwaren maakt.
Eindresultaat
Halverwege de trap ben ik, wanneer abrupt een uitspraak van Michelangelo zich onweerstaanbaar aan me opdringt: ‘Beeldhouwen is niets anders dan het beeld bevrijden uit de steen.’
In een flits daagt de wijsheid van de oude meester en realiseer ik het me: de volgende sessie neem ik een timmermansoveralletje mee en een kunstvogeltje op een stokje buiten zijn kooi. Een metafoor. Ik moet Chrissy
helpen de sleutel te vinden waarmee zij het deurtje van haar kooitje kan openen. Dat ben ik haar jeugd en haar toekomst verplicht.
Met een tevreden glimlach op mijn gezicht troon ik Roland mee de slaapkamer in. Wat een opwindend gevoel: een mogelijke oplossing voor Chrissy en het vooruitzicht van een hartverwarmende stoeipartij met Roland.
Wat een beloftevol bestaan!
Het begin
Als kind heb je recht om spelend de wereld om je heen te verkennen. Maar niet zij. Onbeweeglijk zit ze in een hoek en met al de materialen van mijn speelkamer om zich heen is het alsof er van het speelgoed geen
enkel appèl uitgaat.
Ze hoort niet roepen ‘Speel met mij,’ ‘rol me weg’ of een pop die haar maant: ‘ik wil zo graag in bad,’ ‘kam mijn haren.’
Er gaat geen appèlwaarde uit van al dat moois.
Onwennigheid spreekt uit haar houding, onzekerheid. Mag dat wel? Wat is dat? Alsof ze bang is iets kapot te maken.
Vijf jaar is ze al en ze lijkt een belangrijke fase in haar ontwikkeling te hebben overgeslagen.
Chrissy groeit op in een ‘belemmerend’ gezin. Misschien is zelfs dat nog te weinig gezegd; ze groeit op in een gezin waarin alles van minuut tot minuut is geregeld en waar weinig kan. Een verstikkende structuur voor
een kind.
Vader en moeder hebben allebei een drukke baan en veel geld.
Het huis waar Chrissy opgroeit, ligt in een lommerrijke villawijk in de stad waar ze woont en is geheel volgens de heersende, moderne stijl ingericht. Dure plastieken en andere beelden sieren de verder minimalistisch
ingerichte kamers.
Chrissy loopt er altijd keurig bij. Haar ouders gaan zelf altijd tip top gekleed en datzelfde geldt voor Chrissy, die de duurste kleertjes draagt, altijd volgens de laatste mode. Haar blonde lokken krullen zacht om haar
tengere gelaat. Ze ziet eruit als een modelletje, gereed voor een fotosessie voor een kindermodemagazine. Een kleine Shirley Temple.
Was Chrissy door haar ouders naar een kinderdagverblijf gebracht, dan had alles nog goed kunnen komen, maar oma past altijd op haar en de moeder van Chrissy is de appel die niet ver van de stam is gevallen.
Echt spelen is er nooit bij en in zo’n – voor een kind – steriel huis, is er geen enkele kans iets te ontdekken: “Niet aankomen, Chrissy. Dat is geen speelgoed,” klinkt er door de kamer als ze per ongeluk in de buurt komt
van een duur beeld.
Aan het weinige peperdure speelgoed dat ze wel heeft valt ook al niet veel te ontdekken.
Chrissy is een rijk, maar arm kind!
Op school heeft Chrissy een uitgesproken passieve houding en in een poging die te veranderen in een gezonde, onderzoekende houding, is ze naar mij gestuurd.
Ik besluit naast haar te gaan zitten en parallel aan haar te gaan spelen. Het enige dat ik vandaag wil, is dat ze ziet wat ik ga doen. Verleiding moet het voorlopig bij haar doen.
Het kleine kasteeltje dat door mijn vorige cliëntje uit Legoblokjes is gebouwd, heb ik als een beeld op een tafeltje tegen de muur gezet en ik kijk er naar, bewonder overdreven de kinderlijke schoonheid, raak het aan.
Wanneer ik merk dat Chrissy ziet wat ik aan het doen ben, begin ik het kasteeltje zonder commentaar uit elkaar te halen. Blokje voor blokje verdwijnt in de mand waarin de rest van de steentjes zitten.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik Chrissy met grote, verschrikte ogen kijken naar het ‘stouts’ dat ik doe.
Als het kasteeltje helemaal weg is, maak ik met de steentjes een huisje met een schoorsteentje op het dak. Ik laat zien dat je iets kunt bouwen en zelf iets moois kunt maken.
Dan ga ik naar de zandbak in de andere hoek van de kamer en maak met zand een zandkasteeltje. Daar krijg je vieze vingers van. Ondertussen vraag ik langs mijn neus weg of Chrissy soms zin heeft om mee te
spelen, maar dring niet aan.
Schuchter komt ze naast me aan de zandbak staan, maar ik kan aan haar merken dat ze niet op haar gemak is. Het zal nog wel een tijdje duren voor ze zover is dat ze onbekommerd de materialen in de kamer kan
onderzoeken en manipuleren.
Het vervolg
’s Middags thuis, zit ik ontspannen onderuit gezakt op de bank. De kachel verspreidt een passief makende warmte en loom hang ik tegen de zijleuning, met mijn voeten op het leer.
Het beeld van Chrissy dringt zich aan mij op en ik doorleef de sessie van vandaag. Het was de eerste met haar.
Een aantal keer doorloop ik in gedachten het speeluurtje en probeer te bedenken hoe ik volgende keer verder zal gaan. Wat zonde van zo’n jeugd.
Mijn eigen jeugd verdringt de sessie uit mijn gedachten en ik zie mezelf spelen met de blokjes hout bij mijn opa op de werf. Heerlijk vies mocht ik daar worden. Meestal had ik een lichtbruin timmermansoveralletje aan en
kon ik rommelen wat en waar ik maar wilde. De krullen uit de schaafmachine kon je als sneeuw over je heen strooien en het zaagsel onder de zaagbank was als zand om in te rollen. Altijd was er iemand die me in de
gaten hield of ik niet te dicht bij de gevaarlijke machines kwam, maar iedereen liet me begaan zolang dat kon. Het paradijsje van een meisje van zeven.
Associaties uit mijn jeugd rollen nu ongecontroleerd door mijn hoofd. Ongehinderd en met een verwarmende emotionaliteit.
Ongemerkt vloeit het beeld van de werf over naar mijn vader die staat te vissen aan de boezem bij ons in de polder.
Herinneringen aan gelukkige jaren.
In de warme zomerzon lig ik op mijn rug in het gekortwiekte gras en de kruidige geur van hooi en verpieterend onkruid stimuleert mijn neus. Mijn pop houd ik boven me, zodat haar schaduw over mijn ogen valt en ik
speel met het fleurige jurkje dat ze aan heeft.
Slaperig van de hitte zakken mijn armen naar beneden, mijn pop zakt opzij weg en alsof ze kilo’s wegen zakken mijn ogenleden dicht. Onweerstaanbaar tuimel ik de bekende, grenzeloze zwartheid in.
Rozig van de slaap draai ik me op mijn zij en open voorzichtig mijn ogen. Als ze gewend zijn aan de felle zon zie ik mijn vader staan. De oude bamboehengel staat krom en verwonderd vraag ik me af wat er aan de hand
is. Pas als mijn vader een vis uit het water tilt, een grote vis met een glinsterend pantser van zilverwitte schubben, begrijp ik het. Slaperig en nieuwsgierig duw ik me op tot ik zit en dan draait mijn vader zich om. Breed
lachend, de vis triomfantelijk hoog voor zijn gezicht.
En dan overkomt me iets vreemds: het gezicht van mijn vader veranderd langzaam in iemand anders en ik heb moeite de persoon te herkennen. De figuur groeit tot hij langer is dan mijn vader en als ik mijn ogen
uiteindelijk focus op zijn gezicht, zie ik Roland. Met de vis in zijn hand schuifelt hij met een glimlach op me toe, als in een stomme, vertraagd afgespeelde opname.
In slowmotion komt hij dichterbij, witte tanden glinsteren in de zon en de vis spartelt voor zijn buik.
“Voor jou,” hoor ik hem trots zeggen. De vertraging van het geluid maakt zijn stem diep en sensueel als hij zich voorover buigt naar mijn gezicht en de blinkende trofee vlak voor mijn neus houdt.
Met twee handen pak ik voorzichtig de koele vis en haal het haakje uit de lip. Alsof de vis van porselein is, loop ik naar de waterkant en plaats hem terug in zijn element. Met een slag van zijn staart vlucht hij, gelukkig
ongedeerd, de donkere diepte in en ik draai me om.
Roland staat vlak achter me en als ik me heb omgedraaid slaat hij zijn armen om mijn nek en kust me.
Zachte lippen drukken hard tegen de mijne en ik voel dat ik achterover mijn evenwicht verlies. Heel even zweef ik licht als een veertje door de lucht, voordat het water zich opent en boven me sluit, met Roland nog altijd
aan mijn lippen gekleefd. Ik voel de stengels van de leliebladeren tegen mijn blote benen, voor we ons terugworstelen naar de oppervlakte.
Doorwaternat komen we boven en ik voel de handen van Roland door de doorweekte stof van mijn jurk op mijn borsten, tegen de harde tepels drukken.
Eenmaal uit het water, laat ik me langzaam achterover begeleiden tot op de drogende sprieten, met Roland boven me en ik zie hoe hij zijn shirt over zijn hoofd uittrekt. Tegen de helblauwe achtergrond van de hemel is hij
niet veel meer dan een silhouet, tot hij zich voorover buigt en ik zijn stralende gezicht zie, met de natte haren wild door elkaar. Hij kijkt me aan met die betoverende lach waar ik zo verliefd op ben en ik strek mijn handen
naar hem uit.
Kom bij me, ik heb je nodig.
Afwijzend schudt hij nog steeds als vertraagd zijn hoofd, als hij op zijn knieën naast me komt zitten en stuk voor stuk de knoopjes van mijn jurkje losmaakt. De sluiting van mijn beha volgt en als Roland de beide cups
opzij wegvouwt legt hij mijn borsten bloot en drukt een kusje op de tepels, tepels die moeite doen naar zijn mond te reiken.
Ik zucht diep door de zachtheid van zijn lippen op mijn borsten en probeer opnieuw mijn armen om Roland heen te slaan. Hij glipt echter behendig onder mijn armen door en voor ik doorheb wat er gebeurt, schuift hij de
schouderbandjes van mijn schouder en rolt mijn jurkje naar beneden, tilt mijn billen op en dan verdwijnt mijn jurkje over mijn enkels.
Met een achteloos gebaar laat Roland het kletsnatte textiel op een hoopje naast me neerzakken en staand aan mijn voeten, voel ik zijn ogen mijn lichaam afstropen. Ik laat hem begaan, met mijn handen boven mijn
hoofd en mijn natte haren wanordelijk op de grond om me heen.
Lang duurt het niet, want ook het laatste stukje textiel om mijn lijf verdwijnt op het kleine stapeltje zomerkleren en dan lig ik daar.
Helemaal naakt in het gras voel ik de gedroogde halmen prikkelen tegen de huid van mijn rug en mijn billen. Door het dunne filmpje vocht op mijn huid en de koele wind, heb ik ondanks de warme zon kippenvel over mijn
hele lichaam en onder de niet aflatende blikken van Roland gaat mijn kutje reageren. Vocht van verwachting.
Roland staat nog immer aan mijn voeten en uitnodigend spreid ik mijn benen voor hem. Ik weet wat hij wil.
“Vrij met me,” roep ik, maar krijg geen reactie. “Kom dan, vrij met me, hier in het gras,” maar hij doet net of hij niets hoort.
Van opgekropt verlangen ben ik zo geil als wat en de opwinding neemt door de weigering van Roland alleen maar toe. Ik voel bijna het bloed door mijn kutlipjes stromen en mijn spleetje zich openen als een roos voor
het ochtendlicht.
“Kom op, doe je broek uit,” roep ik hees van de opwinding, maar Roland onderneemt nog steeds niets.
Wanhopig door het gebrek aan reactie en de oplopende staat van opwinding in mijn onderbuik, kom ik overeind en begin zittend op mijn knieën de rits van zijn spijkerbroek open te sjorren.
“Ga liggen, vrouw,” hoor ik zijn donkere stem, “dat kan ik zelf wel als het zover is. Zeg dat je van me houdt.”
“Ja, ik hou van je, maar kom alsjeblieft, ik wil je in me.”
“Wat zijn dat nou voor woorden voor een dame?” vraagt Roland plagend zoals hij daar staat, met zijn rits open en een duidelijke zichtbare bobbel in zijn onderbroek.
“Ik wil je wonderstok liefste, ik wil je voelen in mijn handen, in mijn buik. Ik wil je proeven op mijn tong, ik wil je helemaal,” zeg ik, in de hoop hem te verleiden actief te worden.
Maar hij is sterk en heeft vandaag zijn hormonen perfect onder controle.
“Draai je om, vrouw en toon me je kontje,” roept hij dan. “Laat me je rug zien en die ronde billen van je.”
Gehoorzaam draai ik me op mijn buik en met gespreide benen leg ik me klaar om van achteren genomen te worden. Mijn borsten duwen pijnlijk hard tegen de grond en de korte stoppeltjes van het gemaaide gras
prikken over mijn gehele voorkant in mijn velletje.
Ik voel dat op mijn rug hooi en zand en aarde kleeft. Het nat dat opdroogt in de zon prikkelt.
Languit liggend wacht ik op de lul die elk moment in me moet schuiven, maar wederom kom ik bedrogen uit. In plaats van te profiteren van deze voor hem favoriete positie, wandelt Roland naar voren tot hij voor me staat
en zie ik zijn broek op zijn enkels zakken. Ik richt mijn hoofd op naar dat opwekkende ding van hem, waarmee hij zulke wonderbaarlijke gevoelens in me te voorschijn kan toveren .
Dan knielt hij voor me neer, pakt me onder mijn kin en helpt me omhoog tot ik op handen en knieën zit.
“Pijp me, vrouw.”
Terwijl ik de koele wind tussen mijn benen mijn kutje voel strelen, buig ik me naar Roland toe en neem zijn toverstaf tussen mijn lippen en verder in mijn mond. Ik weet hoe lekker hij dit vind, vooral als ik zijn voorhuid met
mijn lippen heen en weer schuif en als afwisseling af en toe hard op zijn eikel zuig. De geur van zijn lul prikkelt mijn neus terwijl ik proef dat er wat voorvocht verschijnt, maar hij wacht niet af tot hij klaarkomt. Vlak voor dat
magische moment trekt hij zich terug tussen mijn lippen vandaan en loopt om naar achteren.
Een hand met speeksel strijkt over mijn lipjes. Nodig is dat niet, want door alles wat hij met me gedaan heeft hier, in de weide naast de sloot, drijft mijn kutje al van verwachting.
Ik voel hoe Roland achter me kruipt, voordat hij zijn stijve bij me naar binnen richt. Met het vertrouwde gevoel van zijn geslacht in mijn tunneltje en een hand die onder mijn buik door mijn clitoris streelt, brengt hij me binnen
de kortste keren tot een orgasme. Dat jong weet echt hoe hij me moet verwennen.
Nauwelijks ben ik klaargekomen of hij stapt achter me vandaan, duwt me weer plat op de grond en gaat schrijlings over mijn middel zitten. Zijn zak voel ik tegen de gevoelige haartjes in de holte van mijn rug en ik merk
hoe hij mijn benen en billen uit elkaar duwt en me begint te wrijven. Zijn handen glijden door mijn bilspleet en over mijn gezwollen lipjes en tegen mijn knopje, waardoor ik maar blijf klaarkomen. De pijn van de spanning
en het wrijven doet zich gelden tussen mijn benen, maar het is hemels; vooral als hij zich voorover buigt en ik zijn lippen tussen mijn billen over mijn spleetje voel sluiten en hij me volkomen leegzuigt.
Uitgeput door het knetterende orgasme voel ik dat ik wordt omgedraaid en plat neergelegd.
In de gelukzalige toestand na het klaarkomen, voel ik ternauwernood wat Roland met me doet. Pas als ik na enige tijd mijn ogen open, merk ik dat ik vastgebonden lig, geheel geopend voor alles wat hij met me wil
doen. Armen en benen wijd gespreid. Grasstoppels prikken in mijn rug en de huid van mijn buik en borsten zit onder het vuil.
Vier stokjes steken naast mijn polsen en enkels in de grond en met mijn behaatje en mijn slipje heeft hij mijn enkels aan twee ervan vastgebonden.
De ene arm zit met het meetlintje uit de viskist vast, de andere met een kort stukje touw uit de kofferbak van de auto. Alles losjes en ik voel zeker geen pijn.
Roland staat over me heen met aan elke kant een voet en met zijn machtige wapen in zijn hand. Langzaam schuift hij zijn voorhuid over de eikel terwijl ik gebiologeerd toekijk. Als hij opnieuw zijn hoogtepunt nadert, zakt
hij door zijn knieën tot zijn lul tussen mijn borsten ligt. Dan duwt hij mijn beide bollen naar elkaar en met zijn lul in de nauwe doorgang ertussen, pompt hij zichzelf tot de lang uitgestelde climax.
Sperma spuit onder tegen mijn kin en op mijn gezicht. Een klodder valt op mijn lippen, een geleiachtige klodder, die Roland zelf ervan af zoent, waarna ook de rest van het kleverige goedje door Roland zelf wordt
weggelikt. Ik voel zijn warme tong over mijn gezicht slepen en over mijn kin en hals.
Pas wanneer hij van me afstapt en me bevrijd heeft van de boeien, kan ik me weer bewegen en met draaiende ogen van genot naar hem kijken. Roland heeft opnieuw een hoofdstuk toegevoegd aan onze seksuele
ontdekkingsreis.
Als hij naast me in het gras ligt, neem ik zijn nu slappe lul in mijn handen en verwonder me er voor de zoveelste keer over dat zo’n gevaarloos uitziend ding, zulke heftige emoties bij me los kan maken. Ik druk er een
kusje op en geniet van de zachtheid, die zo schril in contrast staat tot de hardheid van daarstraks.
Onder de zonnestralen die mijn lichaam verwarmen val ik in slaap in het gras, een gelukzalige glimlach om mijn mond.
Het gevolg
Als ik mijn ogen open is de wei verdwenen. Heel kort heb ik moeite me te oriënteren op waar ik ben, maar dan dringt het tot me door. De bank!
“Heb je lekker liggen dromen Carlijn?” hoor ik opeens een bekende stem opzij van me en voor ik mijn hoofd om kan draaien voel ik lippen tegen de mijne drukken.
“Je hebt lekker met jezelf liggen spelen.”
Pas wanneer de stem dat zegt, merk ik dat ik met een hand in mijn broekje zit met enkele vingers tussen mijn lipjes. Beschaamd haal ik de hand weg en trek mijn rokje recht.
“Roland!” zeg ik verbaasd.
“Ja, ik. Ik ben blij dat ik even bij je langs ben gekomen. Ik was wat vroeger uit en ik dacht, laat ik haar eens verrassen. Nou, dit is zeker een verrassing. Dit had ik voor geen goud willen missen. Toen ik binnenkwam en je
zo lekker bezig zag, ben ik maar even op de stoel gaan zitten en heb naar je zitten kijken. Je sliep en ik zag je ogen bewegen. Je droomde en opeens begon je met jezelf te spelen. Dat moet nogal een droom geweest
zijn. Speelde ik er ook een rol in?”
Zonder antwoord te geven sta ik op, grijp hem bij zijn boordje en trek hem achter me aan de trap op.
“Ik weet het goed gemaakt, manneke. Het verhaal van die droom zal ik je boven vertellen en dan mag je die droom met me uitspelen.”
Heel veel moeite hoef ik niet te doen om Roland mee te slepen naar bed; het is bijna alsof hij geen bezwaren maakt.
Eindresultaat
Halverwege de trap ben ik, wanneer abrupt een uitspraak van Michelangelo zich onweerstaanbaar aan me opdringt: ‘Beeldhouwen is niets anders dan het beeld bevrijden uit de steen.’
In een flits daagt de wijsheid van de oude meester en realiseer ik het me: de volgende sessie neem ik een timmermansoveralletje mee en een kunstvogeltje op een stokje buiten zijn kooi. Een metafoor. Ik moet Chrissy
helpen de sleutel te vinden waarmee zij het deurtje van haar kooitje kan openen. Dat ben ik haar jeugd en haar toekomst verplicht.
Met een tevreden glimlach op mijn gezicht troon ik Roland mee de slaapkamer in. Wat een opwindend gevoel: een mogelijke oplossing voor Chrissy en het vooruitzicht van een hartverwarmende stoeipartij met Roland.
Wat een beloftevol bestaan!
Chrissy in de kooi