Pikkedonker was het in de benauwende ruimte waarin ik me bevond. Opgevouwen en vastgebonden lag ik en was niet in staat me te bewegen. Alleen mijn ogen kon ik gebruiken. Veel te zien was er niet, want waar ik
lag was het aardedonker.
Ik voelde dat ik bewoog. Dat deed ik niet zelf, ik werd gereden op de tafel waarop ik lag.
De lucht om me heen was zwanger van een zurige geur. En het was fris, nee koud.
Gedempt door de wanden van mijn ruimte hoorde ik stemmen, als in een zaal waarin mensen druk met elkaar praten, geroezemoes als door een deur. Onverwacht verdwenen de wanden van mijn kleine ruimte en
verblindde het licht van de felle lampen me. Voor ik mijn ogen tegen het felle licht kon sluiten, zag ik in een flits silhouetten om me heen en hoorde een daverend applaus losbreken, begeleid door waarderend gefluit en
oh-geroep. Met mijn ogen nog dicht dwaalden mijn gedachten terug naar wat zich vooraf allemaal had afgespeeld...
Eind oktober ontving ik een pakje van Arthur. Een klein pakketje met een brief erin.
Arthur, moet je weten, is met zijn 75 jaar het oudste lid van de Blue Druids. Ik had hem al gezien tijdens mijn inauguratie, toen ik mijn rode pak kreeg uitgereikt. Hij kon niet zo goed met een computer overweg, vandaar
dat hij me 'een ouderwets briefje' stuurde, zoals hij het noemde, met de vraag of hij me een keer kon spreken.
Hij had een verzoek.
Het briefje was in een herkenbaar oud-Nederlandse stijl geschreven.
Galant, alsof een man me mee uit wilde vragen in de jaren 30. Dat gebeurde toen nog volgens strakke regels. Arthur was buitengewoon voorkomend in zijn briefje en zijn woordkeus toonde respect voor mij als vrouw.
De brief bevond zich in een schattig, zeer vrouwelijk doosje, tezamen met een gedroogd rood roosje en een klein flesje 4711 eau de cologne.
De eenvoud van het bericht en de warmte die eruit sprak, raakten me. Vooral het roosje en de eau de cologne ontroerden me zo, dat ik een handgeschreven briefje terug stuurde met de mededeling dat ik hem graag
wilde ontmoeten.
Enkele dagen later belde ik aan bij zijn huis in de binnenstad. Het was een statig herenhuis met een grote tuin ervoor en het was Arthur zelf die opendeed. In plaats van mijn uitgestoken hand te schudden, boog hij
lichtjes voorover, bracht de hand naar zijn mond en drukte een kusje op de rug.
“U moest eens weten welk een vreugd de aanblik van zo’n mooie vrouw in het hart van een oude man brengt. Komt u alstublieft binnen, het is niet goed voor een dame buiten te staan in zo’n felle wind. Staat u mij toe uw
jas aan te pakken.”
Hij voegde de daad bij het woord door keurig met twee handen de jas van mijn schouders te nemen.
“Ik zal uw jas op een knaapje hangen, opdat de jas niet verkreukeld raakt.”
Wonderbaarlijk gewoon! Waar zijn mannen zoals deze galante heer gebleven, vroeg ik me verwonderd af?
Arthur ging me voor naar de pronkkamer, zoals hij de kamer noemde en begeleidde me tot in de zachtleren fauteuil, waarin ik ging zitten.
“Mag ik u een glaasje port aanbieden?”
“Heel graag, dank u wel. Dat moet erg lekker zijn, maar ik heb het nog nooit gedronken. Ik wil het graag een keer proeven.”
Pas toen alles volgens Arthur perfect was, zette hij zichzelf in een fauteuil tegenover de mijne en begon zijn verhaal.
“Ik ben buitengewoon verheugd dat u zo vriendelijk bent geweest op mijn uitnodiging in te gaan. Het doet me vooral goed te merken dat u de eau de cologne heeft gebruikt. Ik weet dat jonge vrouwen, zoals u,
tegenwoordig aan andere parfums de voorkeur geven."
Parfait voelde het, hoe hij 'parfums' op zijn Frans uitsprak.
"Des te vriendelijker is het dat u in dit geval van mijn kleine gift gebruik heeft gemaakt. U roept beelden van vroeger bij me op die me zeer dierbaar zijn.”
In het gesprek dat volgde vertelde hij dat hij zijn vrouw, van wie hij veel gehouden had, al op jonge leeftijd verloren had. Bij de geboorte van zijn dochter was zij in het kraambed gestorven. Ook de baby had de bevalling
niet overleefd. Daarna had hij altijd de herinnering aan haar levend gehouden en was nooit opnieuw getrouwd.
Diverse foto’s in de kamer toonden een bijzonder knappe vrouw, die hij nooit oud heeft zien worden. Hij was wel altijd man gebleven en met enige schaamte vertelde hij me dat er wel enkele avontuurtjes met andere
vrouwen waren geweest, allemaal heel discreet, maar ook altijd tijdelijk en oppervlakkig. Op die manier was hij bij de Blue Druids terecht gekomen. Hij was nu niet langer seksueel actief, maar genieten van vrouwen kon
hij nog wel, vandaar dat hij nog steeds lid was en vandaar ook dat hij bij mij terecht gekomen was.
Het gesprek kabbelde voort en na ongeveer een uurtje stond hij op.
“Ik dank u dat u gekomen bent. U bent een heel vriendelijke luisteraar. U heeft een buitengewone indruk op mij gemaakt en ik zou u heel graag nogmaals willen ontmoeten. Ik moet even de tijd nemen om na te denken
voor ik mijn verzoek aan u doe. Wilt u zo vriendelijk zijn volgende week om dezelfde tijd opnieuw naar me toe te komen? Dan zal ik mijn verzoek aan u doen.”
Hoewel het me verbaasde dat hij me niet direct het verzoek deed, was ik zo gecharmeerd van de man, dat ik instemde.
Volkomen verbijsterd door het buitengewone karakter van mijn bezoek, liep ik even later door een verlaten straat naar mijn auto.
Een week later stond ik opnieuw voor zijn deur.
In dezelfde kamer als de week ervoor kwam Arthur dit keer direct ter zake.
“U heeft een buitengewoon plezierige indruk op me gemaakt vorige week. Uw attente gedrag heeft me geraakt en natuurlijk bent u een zeer mooie vrouw.”
Ik bloosde er bijna van.
“Ik heb twee verzoeken aan u, de tweede zal ik uitspreken wanneer u het eerste heeft ingewilligd, indien u mij toestaat.”
Van het verzoek dat hij me toen deed, was ik volkomen verrast. Het was, zacht uitgedrukt, bijzonder. Zeker van een man als Arthur had ik zo’n verzoek niet verwacht. Het had te maken met het feit dat hij binnenkort zijn
25 jarig jubileum bij de Blue Druids vierde.
Het idee dat hij opperde sprak me enorm aan en ik stemde toe omdat het paste in de ware traditie van de Blue Druids en ik het een buitengewoon aantrekkelijk voorstel vond.
Arthurs ogen lichtten op terwijl hij me omstandig bedankte.
“Wat is uw tweede verzoek?” vroeg ik hem. “U had nog een andere wens?”
“Jongedame, zoals ik reeds zei, de gelijkenis van u met mijn vrouw zoals ze was in het begin van ons huwelijk, is treffend. Zij was net zo mooi als u. Uw haren en uw heldere blauwe ogen, de glans van uw huid. Wat zou ik
graag haar lichaam nog eens willen voelen onder mijn handen. De huid van een jonge vrouw. Glad, stevig, warm.
Vorige week had ik u dit nog niet durven vragen, maar nu? Ik zou u willen vragen of ik uw lichaam zou mogen aanraken.”
Van dit tweede verzoek was ik minstens zo ondersteboven als van het eerste.
De liefde voor zijn overleden vrouw straalde af van zijn ogen. Het verdriet van het vroege afscheid en de jarenlange herinneringen tekenden zijn gezicht. Welk een plezier zou ik Arthur doen als ik zijn verzoek inwilligde en
wat zou ik er voor nadeel van ondervinden? Zijn ogen werden vochtig en ik wist dat hij het beeld van zijn zo vroeg overleden vrouw voor ogen moest hebben.
Zonder een woord te zeggen stond ik op en als antwoord op zijn verzoek ontdeed ik mij van mijn kleding. Bloot bleef ik staan, liet Arthur me bekijken en ging op mijn buik op de bank liggen.
“Ik ben geroerd door uw verzoek. Alstublieft, ik bied u mijn lichaam, maar beschouw het als van uw vrouw. Streel mijn huid, geniet van de warmte die u zo lang heeft gemist. Sluit uw ogen en denk aan haar.”
Arthur volgde al mijn bewegingen vanuit zijn stoel en pas toen ik languit op de bank lag, kwam hij naar me toe. Naast de bank knielde hij neer en langzaam liet hij zijn ogen over mijn lichaam glijden, voor hij ze sloot en
zijn rechterhand op mijn schouder legde.
Genietend langzaam verschoof de hand over mijn lichaam, vanaf mijn schouders door de holte van mijn rug, naar mijn billen. Daar nam zijn linkerhand het over en streek hij over mijn benen tot op mijn kuiten en mijn
voeten. Met twee handen streelde Arthur daarna mijn rug en billen en de achterkant van mijn benen, voor ik me op mijn rug draaide.
Met mijn armen boven mijn hoofd liet ik hem mijn voorzijde aanraken, terwijl ik glimlachend naar zijn gezicht keek. De man ging zo volledig in zijn bezigheid op dat hij niet merkte dat ik hem intens aanstaarde.
Nadat hij bijna alle plekjes van mijn huid had aangeraakt, tot aan mijn handen boven mijn hoofd toe, deed hij zijn ogen open en met zijn handen op mijn buik zag ik opnieuw tranen opwellen in zijn ogen, voor hij opstond.
“Dank je wel, Carlijn. Dank je voor dit bijzondere gebaar, zo is het genoeg. Ik zal dit de rest van mijn leven niet vergeten.”
Hij ging zitten.
“Je hebt een oude man aan het eind van zijn leven gelukkig gemaakt. Dank je uit het diepst van mijn hart.”
Op dat moment waren dat slechts warme woorden voor mijn hart, later pas zou de ware betekenis ervan dieper tot me doordringen.
Ik stond op en kleedde me aan, waarna we de details van zijn eerste verzoek bespraken.
Anderhalf uur nadat ik zijn huis was binnengekomen stapte ik naar buiten, een emotionele ervaring rijker en met het vooruitzicht van een buitengewone rol op het jubileum van Arthur.
Het jubileum
Langzaam wenden mijn ogen aan het felle licht van de lampen die recht in mijn gezicht schenen. Met het deksel verwijderd, kon ik mijn ogen weer gebruiken en zag stralende gezichten van mensen die om mij heen
stonden. Vol verwondering keken ze op me neer. Niemand had verwacht dit beeld te zien; handen bleven klappen en kreetjes van bewondering klonken door de ruimte, totdat ik de stem van Masha hoorde.
Masha, mijn vriendin van de vorige Kerst. Creatieve Masha, die door Arthur gevraagd was de ceremonie op zijn jubileumbijeenkomst te leiden. Mooie Masha, die het klaarzetten en optuigen van de verrassing waarin ik
veranderd was, had verzorgd.
Masha stond aan de achterzijde van de rollende tafel waarop ik lag, met Arthur naast zich, dat wist ik, maar ik kon die twee niet zien, onbeweeglijk als ik daar lag.
“Beste aanwezigen" begon Masha te spreken.
Namens Arthur, die vandaag precies 25 jaar geleden lid werd van de Blue Druids, bied ik jullie Carlijn aan, ons jongste lid en wat een prachtige vrouw. Een aanwinst voor onze club.”
Een instemmend, zacht gemurmel ging door de rij leden die rondom mijn tafel stonden.
“Arthur biedt jullie Carlijn aan zoals jullie haar hier zien. Dit jubileum moest een feest worden, een feest met schoonheid om niet meer te vergeten. Bij elk feest hoort drank en eten en wat is mooier dan die schoonheid
met spijs en nectar te combineren. Jullie zien dat Carlijn vandaag in beiden voorziet. Ik zal het niet te lang maken, Arthur wil kort iets zeggen, daarna kunnen jullie je laven aan al het goede dat je hier opgetast ziet liggen.
Ik geef het woord aan Arthur.”
Een beleefd applaus volgde, terwijl Arthur naast de tafel waarop ik lag stapte, zodat ik hem kon zien.
“Vrienden. Jullie weten dat ik op dit moment het oudste lid ben van de Blue Druids. Niet veel van jullie weten dat ik geen vrouw meer heb, gestorven als zij is in het kraambed bij het op de wereld brengen van een
doodgeboren dochter. Al die jaren heb ik haar gemist, als kameraad en als vrouw, waarvan ik altijd ben blijven houden. Ik miste haar warmte en genegenheid, het gevoel van een lichaam tegen het mijne op koude
dagen. De vreugde van de vereniging met iemand die alles voor je betekent.
Jullie hebben voor een deel in die leegte voorzien, hier, in deze club. Ik heb hier mooie momenten gehad, liefde gevonden die weliswaar niet mijn verlies goed kon maken, maar die me wel gesteund heeft in moeilijke
tijden.”
Het was muisstil in de zaal terwijl Arthur sprak. Uit mijn ooghoeken zag ik zijn gezicht en ik zag hoeveel moeite het hem kostte om zijn woorden uit te spreken. De dierbare herinneringen uit zijn leven lieten hem niet
onberoerd.
“Toen ik Carlijn voor het eerst zag, hier in deze zaal, bij haar inauguratie, was het alsof de bliksem me raakte. Het leek alsof ik terug ging in de tijd. De gelijkenis met mijn vrouw was onwerkelijk. Ik zag mijn vrouw weer
voor me: haar prachtige, donkerbruine haren en die twinkelende blauwe ogen. Het leek alsof ik mijn geliefde terug had, zo in mijn armen geworpen kreeg. Haar evenbeeld, even schoon als zij, stond voor me.
Door de schok van de herkenning kon ik nachten niet slapen. Ik kon dat beeld niet uit mijn geest bannen. Doorlopend ervoer ik haar nabijheid en ik wist op dat moment, dat ik Carlijn een keer zou benaderen. Niet voor
het lichamelijke, maar met het idee nog één keer het gevoel te hebben samen met mijn vrouw te zijn.
Kortgeleden heb ik Carlijn uitgenodigd bij me langs te komen en haar gevraagd mee te werken aan dit jubileumfeest. Daarin heeft ze gelukkig toegestemd, zoals jullie allemaal kunnen zien.
Het meest echter koester ik een andere, kostbare en dierbare herinnering die zij mij bij die gelegenheid geschonken heeft.”
Ik wist waarover hij sprak en glimlachte naar hem.
Terwijl hij zijn woorden uitsprak keek hij me aan en bleef me aankijken tijdens de rest van zijn speech.
“Carlijn, daarvoor wil ik je een laatste keer bedanken” en hij gaf me een kusje op mijn voorhoofd.
“Mijn gift aan jullie, vrienden, is deze buitengewone vrouw. Geniet van wat ze jullie te bieden heeft, ik heb geleerd dat je de dag moet plukken, want voor je het weet komt die dag niet meer terug.
Ik dank jullie allemaal voor de tijd die ik in jullie aangename gezelschap heb mogen doorbrengen. Vandaag neem ik afscheid van de Blue Druids, jullie zullen mij niet meer terug zien. Het is mooi geweest. Mijn plaats
mag worden ingenomen door een jonger iemand.
Dank voor al het moois en het gaat jullie goed.”
Een klaterend applaus brak los en iedereen wilde Arthur een hand geven. Leden verdrongen zich bij hem en heel even stond ik niet langer in het middelpunt van de belangstelling, tot ik opnieuw de stem van Masha
hoorde.
“Denk aan Arthurs gift aan jullie en geniet van alles wat Carlijn jullie te bieden heeft.”
Iedereen, werkelijk iedereen, richtte zijn of haar aandacht daarna weer op mij en nadat Arthur als eerste toetastte, volgde de rest al snel: ik werd ontdaan van alle lekkernijen die Masha had klaargemaakt en op mijn
naakte lichaam had bevestigd.
Daar lag ik, naakt, vastgebonden als een gevulde kalkoen op een grote, rijdende tafel, gevuld met salades die om mijn lichaam heen waren gerangschikt. Overal op mijn lijf zaten oases gebonden, zoals je die ziet in
bloemstukken en waarin stelen van bloemen gedrukt worden. De bloemen lagen aan de rand van de tafel, in de oases waren satéstokjes geprikt met diverse soort vlees, groenten en vis erop. Vruchtvlees lag her en der
op mijn blote huid, flessen rode en witte wijn stonden ontkurkt voor mijn omhoog gebonden benen. Ik lag midden op de tafel, prachtig opgemaakt, als een pièce de resistance, een godenmaal, tussen al dat voedsel en
naarmate de avond vorderde en er meer en meer van mijn lichaam werd weggenomen, kwam ik meer en meer bloot te liggen.
De lucht van de barbecue waarop het vlees en de vis van mijn lichaam werden gebraden vulde al snel de lucht en watertandend lag ik op mijn saladebed, wachtend op het moment dat het allemaal afgelopen zou zijn.
Dat was pas veel later en ook toen was voor mij de avond nog niet voorbij.
Na afloop van het feest reed Masha mij terug naar de grote keuken en maakte de riemen waarmee ik gebonden op de tafel had gelegen, los.
Moeizaam stond ik op en door de verkrampte houding waarin ik al die tijd gelegen had, moest ik even op de rand van de tafel blijven zitten om mijn bloed weer te laten stromen.
Voorzichtig, en ondersteund door Masha, liep ik naar de doucheruimte om alle restanten van de salades en het vocht dat van het vlees op mijn huid gedruppeld was, af te spoelen. Warm water stroomde over mijn koude
lichaam en ik dacht terug aan de buitengewone ervaring van deze avond.
Na afloop droogde ik me af met een dik, wollig badlaken, toen Arthur binnenkwam.
“Ik hoop dat je het niet erg vindt, Carlijn, dat ik zomaar binnen kom lopen, maar ik wil je nog één keer om een gunst vragen. Mag dat?”
“Natuurlijk Arthur, vraagt het me.”
Ik zou heel graag één keer tegen je lichaam willen aanliggen, met je armen om me heen. De warmte van je lichaam tegen mijn huid voelen. Dat wil ik je vragen, alsjeblieft.”
Ik zag geen bezwaar en als een laatste wens voordat hij de Blue Druids vaarwel zou zeggen kon ik daar wel mee instemmen. Welk mooier cadeau kun je iemand op zo’n moment geven?
Arthur nam me mee naar een kamertje van het huis waarin een grote sofa stond. Hij liet me zitten tegen de zijleuning en kroop, toen ik eenmaal goed zat, naakt tegen me aan. Ik sloeg geen acht op het tafeltje dat vlak
naast de sofa stond.
Arthur vleide zich tegen me aan en ik sloeg mijn armen om zijn dunne borstkas heen. Ik voelde zijn koude lichaam de warmte van het mijne overnemen.
“Ik moet even een pilletje voor mijn hart nemen,” hoorde ik hem zeggen, en hij pakte een pil van het bijzettafeltje. Hij deed het in zijn mond en spoelde het weg met water uit het glas dat erbij stond, waarna hij zich
opnieuw tegen me aan drukte.
Een tijdje bleef hij zo zitten en ik dacht dat hij in slaap was gevallen. Na een tijdje wilde ik hem wakker maken en schudde hem zachtjes heen en weer. Zijn hoofd gleed slap opzij weg en toen wist ik dat hij niet sliep,
maar overleden was.
Bij dat besef gutsten opeens de tranen over mijn wangen en nog een tijd bleef ik zitten met het oude lichaam van Arthur in mijn armen. Pas toen Masha kwam kijken waar we zolang bleven liet ik Arthur los, voor altijd. Ik
ben gebleven totdat ze hem kwamen halen.
Volledig ontdaan kwam ik die avond, die zo mooi begonnen was en zo droef geëindigd, thuis en vond een envelop op mijn deurmat. Het was een roze envelop met een gedroogde rode roos erop geplakt en ik wist dat
die van Arthur moest zijn.
Zonder zelfs maar de deur achter me te sluiten rende ik naar de bank en maakte de envelop open, de geur van 4711 eau de cologne steeg me tegemoet en ik begon te lezen.
Voor de tweede keer die avond stroomden mijn ogen vol met tranen. Niet van verdriet, maar van ontroering. Dit was het afscheid van een man die ik nooit meer zou vergeten. Nu pas drong de ware betekenis van zijn
eerder gebezigde woorden tot me door: “Je hebt een oude man aan het eind van zijn leven gelukkig gemaakt, dank je uit het diepst van mijn hart.”
Later die week ben ik samen met Roland naar de begrafenis geweest. Vijfenzeventig rode rozen heb ik, als krans gebonden, op zijn graf gelegd en daar bij het graf zijn brief aan mij voorgelezen.
Rust zacht, lieve Arthur, wees waar je ook bent, gelukkig met je vrouw.
De gebeurtenis met Arthur heeft me zo diep geraakt, dat ik het niet meer op kon brengen verder te gaan met de Blue Druids en mijn lidmaatschap opzegde. Arthur heeft me geleerd dat de liefde voor één persoon het
belangrijkste op deze aarde is. Die ene liefde heb ik gevonden in Roland.
| Blue Druids: Arthur |
|
